Τελικά, όσα διαδραματίζονται στο Κυπριακό δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ούτε πολύ σοβαρά ούτε πολύ ελαφρά. Εδώ και δεκαετίες, μετά την τουρκική εισβολή, η επίσημη δογματική θέση για την επίλυση του Κυπριακού υποβάλλει καθημερινά σε όλους τους τόνους πως το κλειδί λύσης του προβλήματος βρίσκεται στην Τουρκία. Τι εννοούν οι κυβερνητικοί και κομματικοί εγκέφαλοι με αυτήν τη βολική απόφανση; Ότι αφού αυτή εισέβαλε και κατέχει το 37% της Κύπρου, άρα αυτή οφείλει να αποφασίσει για την επίλυση του Κυπριακού. Ουσιαστικά, δηλαδή, η ελληνική πολιτική ηγεσία έχει εκχωρήσει στην κατοχική δύναμη την απόφαση για την επίλυση του προβλήματος. Και τούτο, πρώτον, επειδή βολεύεται η ίδια, αφού, συνθηματολογώντας, έχει το άλλοθι ότι φταίει η Τουρκία για τη μη επίλυση του προβλήματος. Δεύτερον, παραγνωρίζει όλα τα συνταρακτικά γεγονότα που συνέβησαν στον κόσμο και στην περιοχή μας, από το 1974 μέχρι σήμερα. Τρίτον, παραγνωρίζει τη δυναμική που δημιουργήθηκε υπέρ μας με την ένταξη στην ΕΕ, αλλά δεν κατάφερε να αξιοποιήσει. Τέταρτον, υποτιμά τα νέα δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια και ευνοούν χειρισμούς της πλευράς μας.

Ποιος θα τους κάνει; Είναι θέση, ανέκαθεν, αυτής της εφημερίδας ότι το κλειδί της λύσης δεν βρίσκεται μόνο στην Τουρκία, αλλά και στα δικά μας χέρια. Με την εξής έννοια: Το 2004 ενταχθήκαμε στην ΕΕ. Δεν αξιοποιήσαμε τη δυναμική που δημιουργήθηκε υπέρ μας ώστε, δι’ εταίρων, συμμαχιών και συνεργασιών, να ασκήσουμε πιέσεις στην Τουρκία. Από την άλλη, εκ συμφώνου με την Ελλάδα (επί Σημίτη), αποφασίστηκε, κάκιστα, ότι η Κύπρος και η Ελλάδα θα υποστηρίζουν την ένταξη της κατοχικής χώρας στην ΕΕ, υπό την αίρεση ότι θα συμμορφωθεί προς τους κανονισμούς της. Η Τουρκία όχι μόνο δεν συμμορφώνεται, αλλ’ απαιτεί ένταξη a la carte. Πέραν αυτών, αρνείται διαρρήδην να υλοποιήσει τις κυπρογενείς υποχρεώσεις της. Ενώ η Τουρκία δεν είναι μέλος της Ένωσης, έχει αναπτύξει τέτοια δραστηριότητα που έχει υπερκεράσει την ανύπαρκτη Κύπρο. Η Άγκυρα έχει καλλιεργήσει και δημιουργήσει ένα φιλοτουρκικό λόμπι, που φτάνει μέχρι τα ανώτατα δώματα της κοινοτικής ιεραρχίας.

Εδώ και χρόνια, η «Σ» αναλύει και εξηγεί την αναγκαιότητα σύμπηξης μιας τριμερούς ή και τετραμερούς συμμαχίας - Κύπρου, Ελλάδας, Ισραήλ ή και Αιγύπτου, που θα αποτελεί τον πιο ισχυρό παράγοντα στην περιοχή. Μόλις τα τελευταία 1-2 χρόνια αρχίζει να σχηματοποιείται αυτή η συμμαχία, υπό την πίεση πρόσφατων δραματικών γεγονότων. Επίσης, εξαιτίας της συριακής κρίσης και της εμφάνισης του δολοφονικού Ισλαμικού Κράτους, από τους Δυτικούς αμφισβητείται και επικρίνεται σκληρά η Τουρκία ως σύμμαχος και φίλη χώρα. Η περίεργη στάση της έναντι των δολοφόνων του ΙΚ και όσων συμβαίνουν στην περιοχή, η προχθεσινή νέα βίαιη επίθεση Ερντογάν κατά του Ισραήλ και της Αιγύπτου είναι βούτυρο στις σχέσεις μας με τις χώρες αυτές. Η ετοιμότητά μας να συνεργαστούμε με τη Δύση κατά του ΙΚ ενισχύει τη θέση μας έναντι της Τουρκίας. Αρκεί η Λευκωσία να την αξιοποιήσει προς όφελος του Κυπριακού και άλλων ζητημάτων.

Προχθές, δύο πρέσβεις, της Βρετανίας και των ΗΠΑ και προηγουμένως ο Ειδικός Σύμβουλος του ΓΓ του ΟΗΕ, είπαν πως το κλειδί της λύσης βρίσκεται στα χέρια των Κυπρίων. Λένε τη μισή ή μέρος της αλήθειας. Οι Τ/κύπριοι είναι υποτελείς στην κατοχική δύναμη και δεν είναι σε θέση να αποφασίσουν. Η ελληνική πλευρά, όμως, στηριγμένη στα πιο πάνω, μπορεί να εκθέσει την τουρκική αδιστακτότητα και στρεψοδικία ενώπιον όλων εκείνων, που τώρα μας έχουν ανάγκη. Και να υποδείξει πειστικά ότι η συνεργασία μας σε αυτόν τον πόλεμο κατά του ΙΚ δεν μπορεί να γίνεται επειδή είμαστε… καλά παιδιά ή δεδομένοι, αλλ΄ επειδή η Κύπρος, επιτέλους, δικαιούται να ανταμειφθεί για όσα υποφέρει και για όσους κινδύνους αναλαμβάνει στο πλευρό ισχυρών εταίρων της.