Θρασύτατος και χωρίς καμία αναστολή, ο Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε στην ομιλία του ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών: «Ως Τουρκία, θα θέλαμε να δούμε μία λύση στο πρόβλημα της Κύπρου. Ως Τουρκία θα θέλαμε να δούμε να τερματίζεται η κατοχή των εδαφών του Αζερμπαϊτζάν». Δεν είχε κανένα ενδοιασμό, ο τραχύς και θρασύς Τούρκος, να μιλά για «κατοχή εδαφών του Αζερμπαϊτζάν», όταν την ίδια στιγμή η χώρα του κατέχει επί 40ετία εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Θα δούμε, θα του απαντήσει όπως του αξίζει, στην ομιλία του στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης; Ή χάριν του καλού κλίματος θα περιοριστεί στην εξιστόρηση της πορείας των διακοινοτικών συνομιλιών;

Ευτυχώς, όμως, που υπάρχει και ο Πρόεδρος της Αρμενίας. Ο Σερζ Σαρκισιάν, στη δική του ομιλία, αφήνοντας κατά μέρος τις διπλωματικές αβρότητες, μίλησε τη γλώσσα που καταλαβαίνει ο Ερντογάν. Αναφερόμενος στα πρωτόκολλα που έχουν υπογράψει η Αρμενία και η Τουρκία, και η Τουρκία αρνείται να τα επικυρώσει εφόσον οι Αρμένιοι δεν παραχωρήσουν το Ναγκόρνο Καραμπάχ στο Αζερμπαϊτζάν, είπε: «Στο διάβολο οι συμφωνίες που δεν κυρώνει η Τουρκία. Αυτή η φράση στην καθομιλουμένη συμπυκνώνει τον πανάρχαιο αγώνα ολόκληρου του έθνους και εξηγεί με σαφήνεια, σε εκείνους που προσπαθούν να διαπραγματευτούν την πατρίδα των άλλων, ότι η πατρίδα είναι ιερή και απαραβίαστη, και καλύτερα να μείνουν μακριά από εμάς με τα παζάρια τους».

Είναι, ασφαλώς, θλιβερή η σύγκριση με τις ομιλίες των δικών μας εκάστοτε Προέδρων. Δεν εκφωνούν ομιλίες για να καταγγείλουν με όση αποφασιστικότητα διαθέτουν τη 40χρονη τουρκική κατοχή και τα εγκλήματα που διέπραξε η Τουρκία κατά του κυπριακού Ελληνισμού. Ουδείς ηγέτης μας απαίτησε όπως η Τουρκία συρθεί ενώπιον Διεθνούς Δικαστηρίου για εγκλήματα που διέπραξε κατά της ανθρωπότητας. Για την εθνοκάθαρση, τον εποικισμό, τον εκτοπισμό των Ελλήνων Κυπρίων, τη δολοφονία αγνοουμένων, τη σφαγή αμάχων γυναικοπαίδων, τους βιασμούς, την καταστροφή της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, τη βεβήλωση των ιερών μας χώρων.

Ήπιες είναι, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, οι αναφορές των Προέδρων της Δημοκρατίας, στις ομιλίες τους ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης. Η Τουρκία μένει ουσιαστικά αλώβητη στο κύριο βήμα, απ' όπου έπρεπε μαστιγωτικές και καταιγιστικές να ήταν οι καταγγελίες των εκπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας κατά των εγκλημάτων που διέπραξε.

Υπήρξε εδώ μία επιχείρηση γενοκτονίας του κυπριακού Ελληνισμού. Η οποία συγκαλύπτεται από τα ίδια τα θύματά της, χάριν ενός χρεοκοπημένου «καλού κλίματος», και μίας, ήδη, κλινικά νεκρής διαδικασίας. Πιστεύεται ότι η απόκρυψη των τουρκικών εγκλημάτων θα ημερέψει το θηρίο. Πλάνη οικτρά. Το αποθρασύνει. Στα Ηνωμένα Έθνη δεν μεταφέρεται ένα τεράστιο έγκλημα, αλλά υποβαθμίζεται σε μία απλή δικοινοτική διαφορά.

Θα αναμένουμε να ακούσουμε σήμερα, αν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης χρησιμοποιήσει τη γλώσσα που αρμόζει και θα εκθέσει τα τουρκικά εγκλήματα ενώπιον των ξένων αντιπροσώπων. Ή θα ακολουθήσει την πεπατημένη, επικεντρωνόμενος στη διακοινοτική διαδικασία και αρκούμενος σε ικεσίες προς τη διεθνή κοινότητα να παρέμβει. Να παρέμβει προς ποίους; Αφού έχουμε εξαιρέσει την Τουρκία από το πρόβλημα και το καταστήσαμε διαφορά Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων...