Οι μικρές χώρες δεν πρέπει να υπερτιμούν την αξία τους και δεν δικαιούνται να υποτιμούν τη σημασία τους. Ισχύει απαρασάλευτα και διαχρονικά η απόφανση του μεγάλου Θουκυδίδη: «Οι ισχυροί πράττουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύνατοι όσα τους επιβάλλει η αδυναμία τους». Αυτός είναι ωμός και κυνικός ρεαλισμός. Συνεπώς, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης οφείλει να είναι όχι μόνο προσεκτικός, αλλά και σοβαρός στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής. Δεν μπορεί και δεν είναι σε θέση να παίζει παιγνίδια με τους μεγάλους.
Κυρίως, δεν μπορεί να προσκολλάται σε μία πλευρά και να παραγνωρίζει τις ευαισθησίες και τα συμφέροντα άλλων δρώντων στην περιοχή μας. Ο Ν. Αναστασιάδης, ιδιαίτερα μετά την επίσημη επίσκεψη του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ στην Κύπρο τον περ. Μάιο, προσέδεσε τη νήσο στο αμερικανικό άρμα. Από μιας σκοπιάς, η απόφασή του μπορεί να εκληφθεί ως ορθή, επειδή ανέκαθεν η περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Αν. Μεσογείου βρίσκεται υπό την επιρροή των Αμερικανών. Αυτή η επιρροή εκδηλώθηκε ευθύς μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατάρρευση της πάλαι ποτέ κραταιάς βρετανικής αυτοκρατορίας.
Το κρίσιμο ιστορικό σημείο που σηματοδότησε την εν δυνάμει παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή ήταν η κρίση του Σουέζ, το 1956. Έκτοτε, η περιοχή θεωρείται «περιοχή κυνηγίου» για τους Αμερικανούς μέχρι πρόσφατα, που φάνηκε πως το αμερικανικό ενδιαφέρον μετακινήθηκε προς την Ασία (Κίνα, Ιαπωνία, Ινδία). Όμως, το ξέσπασμα της «αραβικής άνοιξης», που μετατράπηκε σε «βαρύ αραβικό χειμώνα» και τώρα η εμφάνιση των ισλαμοφασιστών του Ισλαμικού Κράτους, ανάγκασαν την Ουάσιγκτον να επανεμπλακεί εν δυνάμει στις διενέξεις της περιοχής.
Η Κύπρος σήμερα είναι πολύτιμη για τις ΗΠΑ, την ΕΕ, τη Ρωσία, την Κίνα, το Ισραήλ, τη Γερμανία, τη Γαλλία. Άρα, για τελείως διαφορετικά και συχνά αντικρουόμενα συμφέροντα, οι χώρες και οι δυνάμεις αυτές ενδιαφέρονται για τη στρατηγική και γεωπολιτική σημασία της Κύπρου, χωρίς να παραγνωρίζονται τα επεκτατικά και νεο-οθωμανικά σχέδια της κατοχικής Τουρκίας σε βάρος μας.
Το ιππεύειν πολλούς ίππους ταυτόχρονα εν πολλαίς αμαξητοίς απαιτεί δεξιοτεχνία και μαεστρία ικανότατου πολιτικού, που να είναι σε θέση να συγκεράσει όλα αυτά τα συμφέροντα, ώστε να επωφελείται και η Κύπρος. Ιδού, όμως, που ο Πρόεδρος αποτυγχάνει επικίνδυνα σε αυτήν την άσκηση σοβαρής και επιδέξιας πολιτικής. Από τους Αμερικανούς μαθαίνουμε πως η Λευκωσία ήταν… «βράχος εντός της ΕΕ στη συνέχιση της υποστήριξης του κόστους», που ΗΠΑ και ΕΕ έπρεπε να επιβάλουν να πληρώσει η Ρωσία.
Ποιος έκανε αυτήν την αποκάλυψη; Αμερικανός ανώτατος αξιωματούχος υπό καθεστώς ανωνυμίας. Και πότε; Όταν η Κυβέρνηση και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης σκίζονταν να πείσουν τους Ρώσους, μετά και από την πρόκληση από βιβλίο στενού συμβούλου του Προέδρου, ότι οι σχέσεις μας με τη Μόσχα δεν έχουν διαταραχθεί. Και παρά τις σχετικές διαβεβαιώσεις Αναστασιάδη σε πρόσφατο κυπρορωσικό φόρουμ.
Δεν γνωρίζουμε πώς η Μόσχα αντιδρά ή θα αντιδράσει στην εμφανέστατη πρόσδεση της Λευκωσίας στο αμερικανικό άρμα ή ποιες πειστικές εξηγήσεις ενδεχομένως ο Πρόεδρος έδωσε ή θα δώσει στη ρωσική πλευρά. Ο Ν. Αναστασιάδης ας μη υποπέσει στο ίδιο αμάρτημα όπως με τον… τουρισμό. Δηλ. να μη βάλει όλα τα αβγά του στο αμερικανικό καλάθι, αλλά να διατηρεί και να συντηρεί καλές, αξιόπιστες και παραγωγικές για την Κύπρο σχέσεις με όλες τις χώρες, που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν στην προσπάθεια απαλλαγής από την τουρκική κατοχή.
Οι ξένοι ζητούν από εμάς αξιοπιστία, συνέπεια, σοβαρότητα και υπευθυνότητα, ώστε και εμείς να δικαιούμαστε να απαιτούμε ανταλλάγματα. Η Κύπρος δεν μπορεί ούτε αντιαμερικανικός ούτε αντιρωσικός ούτε αντικινεζικός ούτε αντιευρωπαϊκός βράχος να καταντήσει. Δεν έχει ούτε την πολυτέλεια ούτε τις δυνατότητες. Απλώς να είναι σοβαρή και αξιόπιστη.
