Τα περί των συνομιλιών στο Κυπριακό είναι γνωστά. Τα είπε ο Θουκυδίδης πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια. Εφόσον ο αδύνατος καταδικάζει τον εαυτό του και υποτάσσεται στον δυνατό, η λύση του προβλήματος θα είναι εκ των πραγμάτων τουρκικών προδιαγραφών. Εμείς θα πούμε κάτι άλλο στο οποίο επίσης αναφέρεται ο Θουκυδίδης και άλλοι σύγχρονοι στρατηγιστές:

Εφόσον απειλείσαι υποχρεούσαι να προβείς σε συμμαχίες και να οικοδομήσεις αποτροπή. Και υπάρχουν δυο για την Κύπρο κατευθύνσεις. Η μία αποτρεπτική επιλογή είναι ο άξονας με την Ελλάδα και το Ισραήλ. Υπάρχει πρόσφορο έδαφος λόγω σύγκλισης συμφερόντων που προκύπτει από το φυσικό αέριο, καθώς και από την τουρκική απειλή. Η οποία δεν εκδηλώνεται μόνο σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας, αλλά και κατά του Ισραήλ, το οποίο δεν διαθέτει στρατηγικό βάθος.

Διαθέτει, μάλιστα, μόνο μιαν έξοδο: Αυτήν της Κύπρου. Στις λοιπές περιοχές είναι περικυκλωμένο από την Τουρκία και άλλα αραβικά κράτη. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι πρόδηλο το αποτρεπτικό πέταλο, που μπορεί να σχηματιστεί από τα Βαλκάνια ώς τη Μέση Ανατολή και να βάλει φρένο στην τουρκική απειλή δημιουργώντας συνθήκες σταθερότητας και ασφάλειας. Η δεύτερη αποτρεπτική επιλογή είναι συναφής με την πρώτη. Η κρίση στην Ουκρανία εγείρει ζήτημα ασφάλειας στην Ευρώπη.

Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ παραδέχονται ότι έπεσαν έξω στις εκτιμήσεις τους.Όχι μόνο στην περίπτωση της Μόσχας αλλά και επί άλλων ζητημάτων. Και θεωρούν ότι τώρα επιβάλλεται μια νέα αποτρεπτική στρατηγική. Βεβαίως, για να οικοδομηθεί αποτρεπτική στρατηγική θα πρέπει να καθοριστούν οι απειλές.

Η μία τονίζεται είναι αυτή της Ρωσίας και η άλλη είναι αυτή της ISIS. Η πρώτη όμως χώρα, η οποία όχι μόνο απειλείται, αλλά τελεί υπό κατοχή είναι η Κυπριακή Δημοκρατία κράτος μέλος της ΕΕ. Τόσο όμως το Υπουργείο Εξωτερικών όσο και το Υπουργείο Άμυνας αδρανούν. Το ίδιο πράττει και η Κυβέρνηση ως τέτοια και ως συνταγματικός θεσμός λήψης αποφάσεων.

Δικαίως λοιπόν ή αδίκως θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι βαθιά νυχτωμένοι, ότι «κάμνουν μεσάνυχτα»; Όταν βράζει κολλά το σίδερο. Και τώρα είναι η στιγμή κατά την οποία η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει να αρπάξει την ευκαιρία για να υποστηρίξει ότι δεν μπορεί από τη μια να επιβάλλονται κυρώσεις επί της Μόσχας, λόγω κατοχής Ουκρανικών εδαφών ή διοχέτευσης όπλων σε αυτονομιστές αντάρτες και από την άλλη να φλερτάρει με την Τουρκία, η οποία κατέχει εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας με 40 χιλιάδες παράνομο στρατό και καθημερινές απειλές στην κυπριακή ΑΟΖ.

Εφόσον εμείς δεν το θέτουμε, κανείς εκ των εταίρων μας δεν θα γίνει Κυπριότερος των Κυπρίων. Αυτά δεν ισχύουν μόνο για την πολιτική μας σε διπλωματικό και νομικό, πολιτικό επίπεδο, αλλά και για τη νέα αμυντική αρχιτεκτονική που στηρίζεται στην αποτροπή απειλών. Από τις τρομοκρατικές ώς τις κρατικές.

Και το χειρότερο είναι ότι η Τουρκία όχι μόνο παίρνει καθαρό ποινικό μητρώο μέσω των δικοινοτικών συνομιλιών αλλά ταυτοχρόνως θα διεκδικήσει και ηγετικό ρόλο στη νέα ευρωπαϊκή στρατηγική ασφάλειας. Και λόγω της δική μας απραξίας ο γκρίζος λύκος θα αναλάβει να προσέχει τον θύτη του. Δηλαδή εμάς, τα… πρόβατα!