Όταν οι νομικοί και οι οικονομολόγοι δεν βρίσκουν άκρη με την υπόθεση των εκποιήσεων στον βασικό νόμο και τα καπέλα του, πώς να αντιληφθεί η κοινή γνώμη πού πατά και πού πηγαίνει; Εκείνο που μπορεί να κατανοήσει είναι ότι, εκτός της ουσίας, επικρατεί για άλλη μια φορά ο λαϊκισμός, που ξεπερνά τις όποιες κόκκινες γραμμές. Δεν ανήκουμε στη σχολή σκέψης που ισχυρίζεται ότι η Τρόικα θα πρέπει να δίδει οδηγίες και εμείς να εκτελούμε ούτε και σε αυτήν που τη δαιμονοποιεί. Όταν διαολοστέλνεις τους δανειστές, θα πράξουν και αυτοί το ανάλογο, κλείνοντας τις κάνουλες. Όταν τους κάνεις τεμενάδες, τότε θα σε πατήσουν στον λαιμό και θα σου βάλουν το πιστόλι στον κρόταφο.
Είναι υπό αυτές τις συνθήκες πρόδηλο ότι η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου δεν έμαθε ακόμη από την κρίση του Μαρτίου του 2004. Πλέον δεν ισχυριζόμαστε ότι το πρόβλημα είναι θέμα πατριωτισμού, αλλά κυρίως ικανοτήτων και φιλοδοξιών για την εξυπηρέτηση εσωτερικών παιχνιδιών εξουσίας. Εφόσον όλοι θέλουν το καλό του τόπου, πόσο δύσκολο ήταν να καθίσουν μέσα σε μια αίθουσα και να βρουν κοινές θέσεις για να διεκδικήσουν λογικές αλλαγές επί των εισηγήσεων της Τρόικας;
Αυτό δεν συνέβη. Αντιθέτως, έχει δημιουργηθεί ένα νομικό και πολιτικό ζήτημα, που προκύπτει από την οικονομία. Αυτό σημαίνει πολιτική αντιπαράθεση, αν όχι αστάθεια στα μάτια των τρίτων και δη των καλοθελητών, άρα έλλειψη εμπιστοσύνης των δανειστών ως προς το πρόγραμμα και πρόβλημα στις επενδύσεις και στην καταπολέμηση της ύφεσης. Η διαχείριση λοιπόν του θέματος είναι λανθασμένη, ακόμη και αν θέλουμε, κάτι που είναι ορθό, να δώσουμε το μήνυμα στην Τρόικα ότι δεν είμαστε δεδομένοι. Θα πρέπει, όμως, να είμαστε και λογικοί.
Είναι άλλο πράγμα η παλληκαριά και άλλο οι ακροβασίες. Έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο νομοτεχνικού χαρακτήρα, αλλά και ουσίας με την παραπομπή των νομοσχεδίων από τον Πρόεδρο, η οποία πρέπει να γίνει σεβαστή, διότι αυτό προβλέπει το Σύνταγμα αυτού του κράτους. Το οποίο, ευτυχώς, υπάρχει και λειτουργεί ακόμη. Και το οποίο θα πρέπει να σεβαστούν και οι ξένοι δανειστές. Από την άλλη, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη τον χρόνο που τρέχει και τις αρνητικές επιπτώσεις που θα προκύψουν και θα πληρωθούν είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο.
Η υφιστάμενη κατάσταση, όσο διαιωνίζεται, τόσο περισσότερο θα βρίσκεται η Κύπρος και οι πολίτες της σε δυσμενή θέση. Και είναι πολύ πιθανό στο τέλος να γίνει αυτό που όλοι φοβόμαστε. Να μας βάλουν το πιστόλι στον κρόταφο και να αισθάνονται δικαιωμένοι εκείνοι, οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές οδοί. Η θέση μας είναι σαφής: Οι εναλλακτικές οδοί δεν καταστρέφονται μόνον από αυτούς που έχουν τα όπλα παρά πόδας, αλλά και από εκείνους που τα έχουν μεν παρατεταγμένα στον «εχθρό», με τα πυρά τους όμως να είναι άσφαιρα. Και ας προσέξουμε διότι οι δανειστές είναι αδίστακτοι.
Εάν δεν υπάρξει κοινή και αξιόπιστη πρόταση επαναδιεκδίκησης όρων του μνημονίου και διάσωσης της πρώτης κατοικίας με κύρια θέση να πληρώσουν όσα λαμόγια άδειασαν τα ταμεία των τραπεζών, τότε οι δανειστές θα συνεχίσουν να εκβιάζουν. Και δεν θα διστάσουν να πατήσουν τη σκανδάλη, την οποία, όμως, η τραγική ελλειμματική δράση του κομματικού μας συστήματος είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο οπλίζει!
