Οι πολίτες, τα μεγάλα θύματα των εγκλημάτων πολιτικών και τραπεζιτών, ζουν μέσα σε κλίμα παραλογισμού, εκβιασμών, λαϊκισμού, τη στιγμή που εκδηλώνονται κίνδυνοι, όχι μόνο επικίνδυνων υποχωρήσεων στην οικονομική ανάκαμψη, αλλά και στέρησης περιουσιών τους.

Το θέμα των εκποιήσεων έχει δημιουργήσει, ακόμη, άμεσους κινδύνους πρόκλησης οξείας πολιτικής κρίσης, σύγκρουσης Εκτελεστικής και Νομοθετικής Εξουσίας και περαιτέρω ρηγμάτων στο εσωτερικό μέτωπο. Την ώρα που επιβάλλεται, τόσο στο θέμα της οικονομίας, όσο και στο εθνικό πρόβλημα, η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση και συνεργασία.

Αυτήν την εικόνα διάλυσης τη βίωσε ο λαός πολλές φορές. Είτε στο εθνικό θέμα είτε στο Κυπριακό. Είναι κατάσταση την οποία έζησε ο τόπος, μόλις πριν από μερικά χρόνια, κατά την περίοδο της διακύβερνησης Χριστόφια. Και είναι απότοκος της άρνησης συμβιβασμού και της επιμονής της κάθε πλευράς να επιβάλει τις θέσεις της επί της άλλης.

Οι πολίτες έχουν κουραστεί να μετατρέπονται στα μεγάλα θύματα, πολιτικών και άλλων. Έχουν κουραστεί να παρακολουθούν συγκρούσεις εφ' όλης της ύλης, μεταξύ των εκάστοτε κυβερνώντων και των εκάστοτε αντιπολιτεύσεων. Απηύδησε από την άρνηση των πολιτικών κομμάτων να διδαχθούν από το παρελθόν και να αποφύγουν τα ίδια λάθη και τις ίδιες νοοτροπίες.

Η λέξη συμβιβασμός έχει διαγραφεί από το λεξιλόγιο των πολιτικών κομμάτων της Κύπρου. Απορρίπτεται η συναίνεση και επιλέγεται η σύγκρουση. Καταργείται ο διάλογος και επιλέγεται η κινδυνολογία. Αφορίζεται το επιχείρημα και γίνεται προσφυγή στον λαϊκισμό.

Η καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων, στην έγκαιρη προετοιμασία, στον σωστό σχεδιασμό, κατάντησε κανόνας. Όλων των κυβερνώντων, ανεξαρτήτως χρώματος. Επάθαμε εξαιτίας των καθυστερήσεων και της ευθυνοφοβίας της προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά η ίδια "συνταγή" επαναλαμβάνεται και από τη σημερινή διακυβέρνηση. Κατηγορείται η προηγούμενη κυβέρνηση ότι αποδέχθηκε την ένταξη στο Μνημόνιο του 2012, της πρόνοιας για τις εκποιήσεις.

Και ενώ οι κυβερνώντες εγνώριζαν από το 2012 τι περιείχε το Μνημόνιο, καθυστέρησαν ενάμιση χρόνο από της ανάληψης της δικής τους διακυβέρνησης, να ετοιμάσουν νομοσχέδιο και πλαίσιο αφερεγγυότητας. Και έρχονται σήμερα, την τελευταία στιγμή, να φέρουν νομοσχέδιο χωρίς πλαίσιο αφερεγγυότητας. Και ακολουθούν αντίστροφη πορεία. Αντί να συνεργασθούν με τις πολιτικές δυνάμεις, ώστε να υπάρξουν οι αναγκαίες συγκλίσεις, ετοιμάζουν νομοσχέδιο και μετά αρχίζουν διάλογο. Προς τι; Αφού οι τελικές αποφάσεις ανήκουν στην Τρόικα;

Τα πράγματα είναι τόσο απλά στο μυαλό του απλού ανθρώπου. Πρέπει να υπάρξει ένα ισορροπημένο σχέδιο, ώστε και οι τράπεζες να λάβουν από όσους έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν και δεν το πράττουν, και οι ευάλωτες ομάδες να διευκολυνθούν, ώστε να διασώσουν την οικογενειακή και επαγγελματική τους στέγη.

Αυτό το απλό πράγμα, ούτε η Κυβέρνηση, ούτε η αντιπολίτευση κατενόησαν, ώστε να συνεργασθούν και να καταστήσουν το νομοσχέδιο απρόσβλητο από οποιεσδήποτε τροϊκανές αξιώσεις. Και η Τρόικα -όπως και ο Αττίλας- έχουν ενώπιόν τους έναν καθημαγμένο από έριδες και συγκρούσεις λαό, και βεβαίως θα τον καθυποτάξουν στο τέλος.

Ας συνάξουν το μυαλό τους και οι δύο πλευρές. Διαφορετικά, θα καταβληθεί και πάλι βαρύ κόστος. Βαρύτερο, ίσως, των προηγούμενων. Και το κόστος δεν θα το καταβάλουν ούτε η Κυβέρνηση, ούτε η αντιπολίτευση. Θα το καταβάλει και πάλιν ο απλός άνθρωπος, αιώνιο θύμα των εγκλημάτων και των συγκρούσεων των ηγετών του...