Η διεθνής υποκρισία δεν μας εκπλήττει πλέον! Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ, που συνέρχονται στο Νιούπορτ της Ουαλίας, καταδίκασαν εκ νέου τη Ρωσία για «τη συνεχιζόμενη κατάφωρη παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας και συμφώνησαν στην ανάγκη να αντιμετωπίσει η Ρωσία αυξημένες συνέπειες για τις πράξεις της». Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ και ειδικά ο στρατηγικός εταίρος μας, οι ΗΠΑ και η εγγυήτρια της Κυπριακής Δημοκρατίας, Βρετανία, είναι ανένδοτες στην καταδίκη της ρωσικής εισβολής, της παραβίασης της εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας της Ουκρανίας. Αλλά ποιος προκάλεσε τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την προσάρτηση της Κριμαίας; Η πολιτική των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού φαίνεται πως ο τότε Αμερικανός Πρόεδρος Μπους υποσχέθηκε στη Μόσχα ότι η Ατλαντική Συμμαχία δεν θα επεκτεινόταν προς Ανατολάς. Τι συνέβη; Επί προεδρίας Κλίντον η Συμμαχία επεκτάθηκε προς Ανατολάς. Ακόμα και η Γεωργία ζήτησε να γίνει μέλος της, όπως και η Ουκρανία. Η παρέμβαση των Δυτικών στην εξώπορτα της Ρωσίας χρονολογείται από το 2004 με την «πορτοκαλί επανάσταση» στην Ουκρανία και τη διοχέτευση, από τότε μέχρι πρόσφατα, 5 δισεκ. δολαρίων για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ένταξης της χώρας στο ΝΑΤΟ.

Βαρύτατες ευθύνες φέρει και η Ε.Ε., που επίσης επεκτάθηκε προς Ανατολάς. Οι Δυτικοί πρώτοι παραβίασαν τις λεγόμενες σφαίρες επιρροής που συνομολογήθηκαν μετά τη συμφωνία της Γιάλτας. Ο Πούτιν από τη δεκαετία του ’90 παρακολουθεί τη δυτική επέκταση και κυκλωτική κίνηση προς τη Ρωσία. Αυτά, βέβαια, δεν δικαιολογούν καθόλου τις ενέργειες της Μόσχας στην Ουκρανία. Όμως, ο Πούτιν αξιοποίησε την ευκαιρία που οι Δυτικοί τού προσέφεραν στο πιάτο. Τα μέτρα και οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας είναι αμφίστομα. Πλήττουν και τους Δυτικούς, ακόμα και τη μικρή Κύπρο. Όμως, η συμπεριφορά τους με αφορμή την Ουκρανία προκαλεί αφόρητα και τους Κυπρίους. ΝΑΤΟϊκή χώρα, η Τουρκία, το 1974, μετά το χουντικό πραξικόπημα, που υποκινήθηκε από τις ΗΠΑ, κατέχει το 37% του κυπριακού, ευρωπαϊκού εδάφους της. Θα περιμέναμε από τον Πρωθυπουργό Σαμαρά ή έστω έναν Έλληνα δημοσιογράφο, να θέσει το θέμα της τουρκικής κατοχής της Κύπρου από την Τουρκία σε αντιδιαστολή προς την Ουκρανία.

Κι αν μεν, για μια μη ΝΑΤΟϊκή χώρα, τη Ρωσία, τα μέλη της Συμμαχίας ορύονται από ιερή πλην υποκριτική αγανάκτηση, για τα συμβαίνοντα στην Ουκρανία, γιατί σιωπούν για τη συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου από ένα μέλος τους; Για λόγους στρατηγικούς, γεωπολιτικούς και ενεργειακούς, η Ρωσία δεν θα ανεχθεί ποτέ μιαν Ουκρανία ΝΑΤΟϊκή, στο μαλακό υπογάστριό της, όπως δεν ανέχθηκε τη Γεωργία, εναντίον της οποίας έκανε πόλεμο το 2008. Στο τέλος, η κρίση για την Ουκρανία θα τερματισθεί επειδή τα συμφέροντα Δύσης και Ρωσίας, η συνεργασία και το ισοζύγιο δυνάμεων είναι πολύ πιο σημαντικά από το εάν η Ουκρανία θα γίνει ή όχι μέλος της συμμαχίας. Απλώς, η ουκρανική κρίση είναι ενδεικτική της ωμότητας, της αδιστακτότητας, της υποκρισίας και του φαρισαϊσμού των μεγάλων στην άσκηση της πολιτικής τους και στην υπεράσπιση των συμφερόντων τους.

Είναι η γνωστή πολιτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Για τη Δύση και για τη Ρωσία, η Ουκρανία είναι πολύ σημαντική για διαφορετικούς λόγους. Γι’ αυτό και στο τέλος θα τα βρουν σε ένα modus vivendi επ’ ωφελεία πρώτα των μεγάλων και ύστερα των Ουκρανών. Έτσι γίνεται πάντα. Αν χρειαζόταν η Κύπρος να αντλήσει ένα μάθημα από την ουκρανική κρίση, είναι πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι στην άσκηση πολιτικής των μεγάλων ώστε να επωφελείται. Σήμερα είναι χρήσιμη εξαιτίας των υδρογονανθράκων. Το ερώτημα είναι: Πόσο ικανή είναι η ηγεσία μας, ώστε αξιόπιστα και σοβαρά να διεκδικεί τα συμφέροντα της Κύπρου σε αυτόν τον άναρχο και ασύμμετρο κόσμο;