Αυτή η εφημερίδα έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, να μην ελπίζει σε τουρκική μεγαλοψυχία και σε αλλαγή της τουρκικής πολιτικής. Τον κάλεσε να είναι διπλά προσεκτικός και να μη δίδει ολοκληρωτική πίστη σε όσα παραπλανητικά τού διαβιβάζουν οι Αμερικανοί. Δεν μας άκουσε, συνέχισε να ασκεί πολιτική ψευδαισθήσεων, να επενδύει σε ευσεβοποθισμούς, να αναμένει να στείλει ενθαρρυντικά μηνύματα ο Ερντογάν και να πιστεύει σε διαβεβαιώσεις των Αμερικανών ότι, μετά την εκλογή του Ερντογάν στην προεδρία, θα διαφοροποιηθούν πολλά στο Κυπριακό.

Παρεπλανήθη και παραπλάνησε ο Πρόεδρος. Και έλαβε σκληρή απάντηση από τον Ερντογάν, μόλις προχθές. Ο σουλτάνος της Άγκυρας δεν καταδέχθηκε καν να πάρει τη συγχαρητήρια επιστολή του. Του είπε ξεκάθαρα ότι θέλει δύο κράτη. Και διεκδικεί τον μισό ορυκτό πλούτο της Κύπρου. Και τον απείλησε στο τέλος: «Η υπομονή μας έχει όρια».

Αντί ο Πρόεδρος να καθίσει και να προβληματισθεί πώς προχωρεί (κάτι το οποίο έπρεπε προ πολλού να είχε κάνει), εμφανίστηκε με τις ίδιες εμμονές, και αντί να μεμφθεί τον εαυτό του, για τις ψευδαισθήσεις που τρέφει, προσπάθησε να μεμφθεί εκείνους τους οποίους τον παραπλάνησαν και στους οποίους έδωσε πίστη. «Οι δηλώσεις στις οποίες προέβη ο Τούρκος Πρόεδρος κατά την παράνομη επίσκεψή του στα κατεχόμενα, απογοητεύουν και όσους ενδεχόμενα επένδυσαν στον κ. Ερντογάν», είπε.

Μα, τι μας λες, Πρόεδρε; Ο πρώτος που επένδυσε στον Ερντογάν ήταν ο Νίκος Αναστασιάδης. Επιστρέφοντας από την Τουρκία, το 2005, όπου μετέβη και συνάντησε τον ισλαμιστή ηγέτη, χαρακτήρισε τον Ερντογάν εκσυγχρονιστή, ο οποίος θέλει λύση του Κυπριακού. Και μόλις πρόσφατα, ανέμενε να πάρει θετικά μηνύματα από τον Τούρκο Πρόεδρο, όταν ερχόταν στα κατεχόμενα. Του έστειλε και συγχαρητήρια επιστολή για την εκλογή του και τον καλούσε να αναμειχθεί πιο ενεργά στο Κυπριακό!

Ο πρώτος, τελικά, που πρέπει να αισθάνεται απογοήτευση για τη διάψευση των ψευδαισθήσεών του, είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος. Ο πρώτος που καλείται να εκφράσει απογοήτευση είναι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ο οποίος έδωσε πίστη σε όσα του σέρβιραν οι Αμερικανοί και δεν μπόρεσε ποτέ να αντιληφθεί τα παιγνίδια που παίζονται.

Αλλά το ζητούμενο δεν είναι η απογοήτευση που αισθάνεται ο Πρόεδρος, αν αισθάνεται. Το ζητούμενο τώρα είναι τι κάμνει ο Πρόεδρος, καθώς οι ψευδαισθήσεις ως μέσον άσκησης εθνικής πολιτικής, έχουν τελειώσει και πλέον έχουν καταστεί επικίνδυνες για το μέλλον του τόπου.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή, αλλά αποτελεί πραγματικότητα. Οι Τούρκοι δεν αλλάζουν και δεν διαφοροποιούν την πολιτική τους. Η μόνιμη επιδίωξη τους είναι δύο κράτη. Θέλουν το φυσικό αέριο και τώρα δηλώνουν πως «εξαντλείται και η υπομονή τους». Οι φίλοι του Προέδρου τον έχουν απατήσει. Ουδείς έχει διάθεση να πιέσει την Τουρκία.

Το ερώτημα προβάλλει καίριο: Και τώρα τι, Πρόεδρε; Θα συνεχισθεί η χρεοκοπημένη πολιτική που δεν οδηγεί σε λύση, αλλά σε παρατεταμένο αδιέξοδο και σε τσιμέντωμα της διχοτόμησης; Θα συνεχιστεί η άσκηση πολιτικής ψευδαισθήσεων και η επένδυση ελπίδων στην τουρκική μεγαλοψυχία; Πώς σχεδιάζει ο Πρόεδρος να κάμψει την τουρκική αδιαλλαξία; Έχει σχέδιο αντιμετώπισης των καταστροφικών συνεπάκολουθων της πολιτικής του; Ή θα συνεχίσει να ζει στον κόσμο της ρομαντικής πολιτικής;