Το πρόβλημα των εκποιήσεων εξελίσσεται σε μείζονα σύγκρουση ανάμεσα στην Κυβέρνηση και στα κόμματα. Στη μέση βρίσκονται οι πολίτες και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες αλλά και οι μεγαλοκαρχαρίες που χρωστούν στις τράπεζες δισεκατομμύρια. Στην κοινή αντίληψη, τα πράγματα είναι απλά στην τραγική εκτύλιξή τους. Όμως, λαϊκισμοί, δημαγωγίες και ασυγκράτητες φλυαρίες επικαλύπτουν μερικά αναντίλεκτα δεδομένα. Οι εκποιήσεις έγιναν αποδεκτές και με τη βούλα δύο Προέδρων και δύο Κυβερνήσεων, του Δ. Χριστόφια, τον Νοέμβριο του 2012 και του Ν. Αναστασιάδη, πέρσι τον Μάρτη.

Άρα, είτε αρέσει είτε όχι, οι εκποιήσεις είναι τετελεσμένο γεγονός. Θα γίνουν. Το μοιραίον φυγείν αδύνατον. Κόμματα της αντιπολίτευσης, με περισσή δόση λαϊκισμού αλλά και με απύθμενη υποκρισία, επειδή και αυτά φέρουν ευθύνες για το κατάντημα του τραπεζικού συστήματος και της οικονομίας, ζητούν αλλαγές σε προτεινόμενα νομοσχέδια και νέα διαπραγμάτευση με την Τρόικα. Γνωρίζουν ότι η Τρόικα ελάχιστες αλλαγές δέχεται επειδή, από την άλλη, γνωρίζει και τις κουτοπονηριές των Κυπρίων που απεκδύονται ευθύνες για το κατάντημά τους.

Κατά την άποψή μας, υπάρχουν τρεις κύριες κατηγορίες δανειοληπτών. Η μια αφορά απλούς πολίτες που δανείστηκαν χρήματα για να κτίσουν σπίτι, να σπουδάσουν τα παιδιά τους ή να στήσουν μια μικρή βιοτεχνία ή επιχείρηση.

Εξαιτίας της κρίσης, ένας ή και δύο μέλη της οικογένειας έμειναν άνεργοι ή έχουν μειωμένα έσοδα, που δεν αρκούν για να ανταποκρίνονται στις δανειακές υποχρεώσεις τους. Η δεύτερη κατηγορία αφορά πολλούς πολίτες που συνήψαν δάνεια και, ενώ έχουν έσοδα ή και καταθέσεις στις τράπεζες, αποφεύγουν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, με την κουτοπόνηρη σκέψη ότι τα δάνειά τους θα… κουρευτούν ή θα τους χαρίσουν μέρος. Χειρότερα:

Επειδή έμαθαν σε έναν τρόπο ζωής, αρνούνται να τον αλλάξουν και προτιμούν να συνεχίσουν τη ζωή τους αλλ’ αποφεύγοντας τις υποχρεώσεις τους προς τα δάνειά τους. Αυτοί οι τύποι ουσιαστικά ζουν σε βάρος των άλλων πολιτών και των καταθετών. Η τρίτη κατηγορία αφορά τους μεγάλους δανειολήπτες, καμιά 20ριά, που χρωστούν στις τράπεζες δισεκατομμύρια, συχνά με ελάχιστες ή ισχνές εξασφαλίσεις, επειδή είχαν συνένοχους φίλους στις τράπεζες.

Παρακολουθούμε όλοι με οργή και απόγνωση τις αντιπαραθέσεις Κυβέρνησης-κομμάτων (κάποια όφειλαν να γνωρίζουν την αξία του σκασμού…) και διερωτώμεθα: Γιατί δεν τα βρίσκουν; Αφού όλοι, φαρισαϊκά κόπτονται και υποκριτικά διαλαλούν ότι νοιάζονται για τις ευάλωτες ομάδες, τι τους εμποδίζει να συνεννοηθούν και ως σοβαροί και υπεύθυνοι άνθρωποι να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και τα νομοσχέδια να εγκριθούν;

Αντί η Κυβέρνηση να εκβιάζει ξανά με ένα νέο πιστόλι στον κρόταφο ή να οργανώνονται αχρείαστες κινητοποιήσεις, γιατί Κυβέρνηση και κόμματα δεν καταφέρνουν να τα βρουν, θέτοντας ασφαλιστικές δικλίδες και ελέγχοντας τις τράπεζες; Διότι η μεν Κυβέρνηση είναι δεμένη χειροπόδαρα από την Τρόικα, τα δε κόμματα, σχεδόν όλα, βρήκαν χρυσή ευκαιρία να δημαγωγήσουν και να λαϊκίσουν ως οι δήθεν μόνοι υπερασπιστές των «ευάλωτων ομάδων».

Ποιοι κατάντησαν μάζες πολιτών, ως «ευάλωτους»; Οι αθλιότητες, οι ανεπάρκειες, οι ανευθυνότητες κυβερνήσεων και κομμάτων που, σε συνεργασία με τραπεζίτες, κατακρεούργησαν τους πολίτες. Να διασωθούν οι τράπεζες επειδή είναι αναγκαίες για την οικονομία. Και οι νοικοκυραίοι; Δεν υπάρχει πια σε αυτόν τον τόπο ο κοινός νους, η ορθολογιστική προσέγγιση, η συναντίληψη και η αλληλεγγύη; Η Κυβέρνηση επιστράτευσε και τον νομπελίστα για να εκβιάσει ξανά με διλήμματα.

Τα κόμματα παίζουν με τον πόνο και την αγωνία των πολιτών. Αιδώς Αργείοι! Προσγειωθείτε! Όλοι! Αλλά τι ζητούμε… Είναι ποτέ δυνατόν, αυτοί που ευθύνονται και βαρύνονται με την καταστροφή της οικονομίας και του τραπεζικού συστήματος, να αποτελέσουν και τη… θεραπεία του;