Το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις έχει εξελιχθεί σε σίριαλ. Από τη μια μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι οι δύσκολες αποφάσεις δεν είναι δυνατό να ληφθούν εν μιά νυχτί. Από την άλλη, όμως, φαίνεται ότι δεν είχε γίνει, ως είθισται, η απαιτούμενη προεργασία, με αποτέλεσμα να καταστεί το νομοσχέδιο θύμα λαϊκισμού.
Ας επικεντρωθούμε στην ουσία: Προβολή δίδεται στην προστασία της πρώτης κατοικίας και στα κριτήρια που τίθενται. Ταυτοχρόνως, λογικό είναι να δοθεί και έμφαση στην αποφυγή του φαινομένου της ελεύθερης πτώσης των τιμών. Διότι, εάν συμβεί κάτι τέτοιο, η λογική των εκποιήσεων δεν θα βοηθήσει ούτε τους δανειστές ούτε και τους οφειλέτες, παρά μόνο τους κερδοσκόπους. Εάν, δηλαδή, θα ανοίξουν οι πόρτες στους κερδοσκόπους, δεν εξαρτάται μόνο από εκείνους, αλλά και από τον τρόπο που η Πολιτεία θα διαχειριστεί την κρίση.
Επί της ουσίας, λοιπόν. Το νομοσχέδιο πρέπει: 1. Να κατοχυρώνει την πρώτη κατοικία επί της οποίας θα πρέπει να τεθούν κριτήρια, για να μπορούν να προστατευθούν όσοι έχουν πραγματική ανάγκη και όχι να καλυφθούν εκείνοι που δρούσαν ασύδοτα. 2. Να προστατευθεί η αγορά, οι τιμές και μαζί με τους πολίτες οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που αντιμετωπίζουν προβλήματα.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα ξεγλιστρήσουν εκείνοι που έχουν και δεν δίνουν ή αυτοί που εισέπρατταν δάνεια εκατομμυρίων χωρίς εξασφαλίσεις. 3. Να διασαφηνιστεί ο όρος περί αφερεγγυότητας και ταυτοχρόνως να αποφευχθούν οι δαιδαλώδεις διαδικασίες, τις οποίες δεν κατανοεί ο πολίτης και από τις οποίες δεν θα προκύπτουν ταχείς και ουσιαστικές αποφάσεις. Μια τέτοια δαιδαλώδης διαδικασία δεν βοηθά ούτε την κοινωνική συνοχή ούτε την αγορά ούτε τις μελλοντικές επενδύσεις.
Η υπόθεση των εκποιήσεων δεν είναι δυνατό να ιδωθεί ως μέτρο δαιμονοποίησης, αλλά διόρθωσης και εξυγίανσης της αγοράς και σταθεροποίησης του τραπεζικού συστήματος και της οικονομίας, για να υπάρχει ασφαλές περιβάλλον και ανάπτυξη.
Τα κόκκινα δάνεια δεν τα έφτιαξε η Τρόικα, αλλά τα έφερε στο φως. Και μέσα από αυτά αποδεικνύονται οι σκανδαλώδεις συναλλαγές του οικονομικού και κομματικού κατεστημένου, που κατά τραγικό για τον πολίτη τρόπο, έρχεται σήμερα να νομοθετήσει για τα λάθη και τις ατασθαλίες που το ίδιο διέπραξε. Και ποτέ δεν πλήρωσε. Δικαίως, δε, κάποιοι είναι καχύποπτοι και δικαίως μπορεί να γίνεται λόγος ακόμη και για προσπάθεια συγκάλυψης, στην οποία, κάποιοι εκ των πολιτών, μπορούν να ισχυριστούν ότι φρένο θα θέσει η Τρόικα.
Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι που είναι δυνατό να υποστηρίξουν ότι οι Τροϊκανοί εκτελούν τις εντολές των δανειστών, για να εισπράξουν σε τιμές ευκαιρίας μεγάλα φιλέτα. Ερώτημα, λοιπόν: Από ποιους; Από τον απλό πολίτη ή από εκείνους που κατέχουν κόκκινα δάνεια εκατομμυρίων;
Υπό αυτά λοιπόν τα δεδομένα, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι υπάρχει τελικά το εξής ενδεχόμενο: Την κύρια περί των εκποιήσεων απειλή δεν θα την αντιμετωπίσει η πρώτη κατοικία, εφόσον υπάρχουν οι ασφαλιστικές από τον νόμο δικλίδες, αλλά τα μεγάλα «φιλέτα» του κάθε «καρχαρία», ο οποίος θα αναγκαστεί τώρα να πληρώσει, αυτά που δεν πλήρωνε, μέχρι χθες, επί τη βάσει στρατηγικής.
Και, προφανώς, με τον τρόπο αυτό θα τεθεί τέλος στο πάρτι των προηγούμενων ετών, που δημιούργησε τα κόκκινα δάνεια, τα οποία «μόλυναν» το σύστημα και τις τράπεζες. Και, ως εκ τούτου, τώρα εάν θέλουμε να σταθούμε στα πόδια μας, πρέπει να αποκαθαρθούν. Και οι τράπεζες και η οικονομία. Και να τεθούν στέρεες βάσεις για να σταθούμε στα πόδια μας. Χωρίς καθυστέρηση και χωρίς άλλες δικαιολογίες και λαϊκισμούς.
