Ανέκαθεν, η ελληνική ηγεσία υποτίμησε τον Τούρκο. Δεν τον έμαθε, δεν τον σπούδασε, δεν τον μελέτησε. Μέχρι σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις ακολουθούσαν μια γελοιώδη και νηπιώδη τακτική: Προσπαθούν να τον καλοπιάσουν, ιδιαίτερα μετά την τουρκική εισβολή, με τη φρούδα ελπίδα ότι αυτός θα μαλακώσει τις απαιτήσεις του και θα συναινέσει σε λειτουργική και βιώσιμη λύση του Κυπριακού. Όλες αυτές τις δεκαετίες τίποτε δεν άλλαξε στην τουρκική πολιτική έναντι του Κυπριακού. Αυτή θεμελιώθηκε τη δεκαετία του ’50, με τις εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ. Πενήντα χρόνια αργότερα, ένας καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, ο Αχμέτ Νταβούτογλου, με το γνωστό σύγγραμμά του «Στρατηγικό βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας» (που μεταφράστηκε μόνο στα ελληνικά), αναλύει τη νέα τουρκική εξωτερική πολιτική, σε συνάρτηση προς τους μεγάλους δρώντες και προς τους λαούς και τα κράτη της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής, της Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας. Ο Νταβούτογλου χάραξε μία νέα πολιτική στοχοθεσία, με ηγεμονικές και αυτοκρατορικές προοπτικές, η Τουρκία να αναδειχθεί μέχρι το 2023 σε περιφερειακή και παγκόσμια δύναμη.

Έγινε ο στενότερος σύμβουλος και συνεργάτης του Ερντογάν, όταν αυτός κέρδισε τις εκλογές το 2002 και το 2003 ανέλαβε ως Πρωθυπουργός της Τουρκίας. Αυτός είναι ο ιθύνων νους της εξωτερικής πολιτικής, επειδή ο Ερντογάν δεν κατέχει τις εκτυλίξεις της διεθνούς διπλωματίας. Ο Νταβούτογλου, ως υπουργός Εξωτερικών, έκτισε ένα συμπαθητικό προφίλ σε ξένους ακαδημαϊκούς και διπλωματικούς κύκλους. Είναι ο εμπνευστής του δόγματος «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες», πλην, φυσικά, της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό το δόγμα κατέρρευσε, επειδή το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου δεν κατάφεραν να ερμηνεύσουν την «αραβική άνοιξη», ενώ η πολιτική τους απέτυχε στις περιπτώσεις της Λιβύης και της Αιγύπτου. Επίσης, οι σχέσεις με το Ισραήλ είναι σε σημείο σχεδόν μηδέν. Για πρώτη φορά στην ιστορία της τουρκικής διπλωματίας, η Τουρκία δεν έχει πρέσβεις στο Ισραήλ και στην Αίγυπτο.

Όσον αφορά τη Συρία, εκεί σημειώθηκε το βατερλώ της πολιτικής Νταβούτογλου. Αρχικά, ο πρόεδρος Άσαντ ήταν φίλος και αδελφός, στη συνέχεια έγινε αιμοδιψής δικτάτορας και στο τέλος η Άγκυρα υποστήριξε, περιέθαλψε και χρηματοδότησε τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους. Αυτοί, εις ανταπόδωσιν της βοήθειας, συνέλαβαν και εδώ και δύο μήνες κρατούν ως ομήρους γύρω στους 100 Τούρκους, διπλωμάτες, πολίτες και οδηγούς φορτηγών. Εξάλλου, οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και τη Γερμανία διέρχονται κρίση. Όλα σχεδόν τα αραβικά καθεστώτα αντιδρούν στις νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες της Τουρκίας. Η υποστήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων ενοχλεί τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Από την άλλη, όμως, η Τουρκία πυκτεύει αδιάλειπτα κατά της Ελλάδας και της Κύπρου, τώρα που και οι δύο χώρες είναι οικονομικά αδύναμες. Στο Κυπριακό, ο Νταβούτογλου επιμένει σε λύση δύο κρατών, τουρκικές εγγυήσεις, επεμβατικά δικαιώματα και ισότιμο διαμοιρασμό των υδρογονανθράκων.

Δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και είναι αυτός που κατέθεσε στην ΕΕ το 105σέλιδο επονείδιστο έγγραφο, διά του οποίου η Κυπριακή Δημοκρατία, για την Τουρκία, θεωρείται εκλιπούσα. Συνεπώς, ας μη σπεύσουν και πάλι, οι γνωστοί ημιμαθείς και αβαθείς επιπόλαιοι δικοί μας να καλλιεργήσουν νέους, κωμικούς μύθους για τον Νταβούτογλου. Για τον Ελληνισμό και ειδικά για την Κύπρο, είναι ο πιο επικίνδυνος και πονηρός Τούρκος Πρωθυπουργός. Να μην αναμένεται ότι θα αποστεί έστω και ένα ιώτα από την πολιτική της χώρας του έναντι της Κύπρου. Αντίθετα, τώρα θα επιχειρήσει να υλοποιήσει όσα με επιστημονική και ακαδημαϊκή διαλεκτική ανέλυσε στο βιβλίο του. Και μάλιστα με Κισιντζερικές και ναζιστικές επικαλύψεις, αφού θεωρείται οπαδός του «μάγου της διπλωματίας» και θιασώτης του ναζιστικού «ζωτικού χώρου».