Εδώ και αρκετούς μήνες, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν χάνει ευκαιρία να διαλαλεί δημόσια την προσήλωσή του στην ενότητα και να καλεί την υπόλοιπη πολιτική ηγεσία να πράττει το ίδιο. Και πότε; Όταν όλον αυτόν τον καιρό παρατηρείται χάσμα στις θέσεις και απόψεις μεταξύ Προέδρου-Κυβέρνησης και της υπόλοιπης πολιτικής ηγεσίας στην οικονομία και στο Κυπριακό.

Ο Ν. Αναστασιάδης είναι ο εκλεγμένος Πρόεδρος. Έχει πρόγραμμα διακυβέρνησης. Ο λαός τον εμπιστεύθηκε και τον ανέδειξε στο ύπατο αξίωμα. Άρα, δικαιούται να προσπαθεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Ουδείς διαφωνεί πως η ενότητα των πολιτικών δυνάμεων και η εντεύθεν αντανάκλασή της στον λαό είναι το μονίμως επιθυμητό και επιβαλλόμενο. Ενότητα λαού και ηγεσίας είναι ισχυρό ανάχωμα έναντι εσωτερικών και εξωτερικών κινδύνων και απειλών. Υπό την αίρεση, φυσικά, ότι θα έχει ουσία, περιεχόμενο και ξεκάθαρους στόχους, που να διασφαλίζουν τα συμφέροντα και την επιβίωση του τόπου.

Αυτή η δυστυχής ενότητα μόνο στα λόγια και στις προθέσεις του Προέδρου και της πολιτικής ηγεσίας εκδηλώνεται. Όχι στην πράξη. Ποιος είναι ο θεματοφύλακας και ο εγγυητής της ενότητας; Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Προκαλέσαμε και παλαιότερα τον Ν. Αναστασιάδη αλλά… φωνή βοώντος εν τη κυπριακή πολιτική ερήμω: Αφού τόσο πολύ κόπτεται για την ενότητα, σε ποια συγκεκριμένα μέτρα και κινήσεις θα προχωρήσει ώστε να την επιτύχει, να την τσιμεντώσει και να την αξιοποιήσει επ’ αγαθώ του τόπου; Προχθές, στον Πεδουλά, ο Πρόεδρος δήλωσε: «Θέλω να καλέσω όλους σε συστράτευση.

Όλοι μπορεί να επηρεάσουμε προς το θετικό, να στείλουμε τα μηνύματα προς τους πάντες. Και προς την Κυβέρνηση και προς τις πολιτικές δυνάμεις. Ότι δεν υπάρχει και δεν προσφέρεται η πολυτέλεια της διαίρεσης. Αυτό που απαιτείται, ως αποτέλεσμα των κρίσιμων στιγμών από όλους, είναι η ενότητα. Από όλους η ένωση δυνάμεων. Εν τη ενώσει η ισχύς. Αυτό είναι το πιο σημαντικό μήνυμα εάν θέλουμε να επιτύχουμε αυτό που χρωστάμε, είτε ως Κυβέρνηση είτε ως πολιτικές δυνάμεις, στο σύνολο του λαού μας, ιδιαίτερα σε όσους, χάριν της θυσίας τους, μας επέτρεψαν να ζούμε ελεύθεροι ή να κατέχουμε αξιώματα».

Ποιος διαφωνεί με τις παραπάνω επισημάνσεις; Ο Πρόεδρος ερωτάται ξανά: Γιατί η ενότητα των πολιτικών δυνάμεων δεν επιτυγχάνεται; Γιατί συνεχίζεται αυτή η αφόρητη, άγονη και ολέθρια αντιπαράθεση στα δύο κορυφαία ζητήματα, στην οικονομία και στο Κυπριακό; Είναι φυσιολογικό, σε μια δημοκρατία, να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και θέσεις. Πρέπει να ιερουργεί, όμως, μία και μόνη κοινή συνισταμένη:

Η σωτηρία, τα συμφέροντα και η επιβίωση του τόπου και του Ελληνισμού. Γιατί οι πολίτες απαξιώνουν, βδελύσσονται και αποστρέφονται με οργή τους πολιτικούς και την πολιτική; Διότι τους κρίνουν ανίκανους, αναξιόπιστους, μη σοβαρούς, επιπόλαιους, ανεύθυνους, διαπλεκόμενους, διεφθαρμένους, και αχάμπαρους. Θα διερωτηθεί, δικαιολογημένα, κανείς: «Μα, με αυτούς τους άσχετους θα επιτευχθεί η ενότητα; Με αυτούς που νοιάζονται μόνο για την καρέκλα και τα παραφερνάλιά τους θα… σωθεί ο τόπος;».

Έχουν δίκαιο οι πολίτες να μην εμπιστεύονται την πολιτική ηγεσία, επειδή αυτή καθημερινά προσφέρει χείριστα δείγματα ανεπάρκειας, ευθυνοφοβίας, λαϊκισμού και δημαγωγίας. Ποιος δεσμευόταν διάτορα, προεκλογικά και μετεκλογικά, ότι θα έκανε πράξη την ενότητα, θα επανακτούσε το κύρος και την αξιοπιστία της πολιτικής και θα επανασύνδεε την πολιτική με τους πολίτες; Ο Ν. Αναστασιάδης.

Πού είναι οι πράξεις του προς αυτήν την κατεύθυνση; Αντίθετα και αυτός κατ’ επανάληψιν συμπεριφέρεται ως πολιτικάντης και όχι ως Πρόεδρος. Λοιπόν, δεν νομίζει πως αντί να επιδίδεται σε ανέξοδες δηλώσεις και φλύαρες εκκλήσεις για ενότητα των πολιτικών δυνάμεων, οφείλει να εκδηλώσει συγκεκριμένη πρωτοβουλία με ξεκάθαρο περιεχόμενο, στόχους και ουσία, ώστε αυτή η μηδέποτε επιτευχθείσα συστράτευση, επιτέλους να υλοποιηθεί;