Με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από την κατοχή της Αμμοχώστου, της Κερύνειας και της Μόρφου και άλλων καρτερικών ελληνικών ονομάτων ένθεν και ένθεν των παρειών του Πενταδάκτυλού μας, είναι η ώρα του απολογισμού των λαθών, των εύτολμων mea culpa και της ανάληψης, επιτέλους, πρωτοβουλιών για την απελευθέρωση των κατεχομένων μας. Η προσοχή και του σημερινού Προέδρου και της πολιτικής του εστιάστηκε κατά πρωτεύοντα λόγο στην απελευθέρωση και επιστροφή της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της.
Θεωρεί ότι η επιστροφή και η ανοικοδόμησή της «θα αποτελέσει ίσως το μεγαλύτερο κίνητρο ανάπτυξης για τους Ελληνοκυπρίους, αλλά και για τους Τουρκοκύπριους, έτσι ώστε μέσα από την ειρήνη, μέσα από τη συνδημιουργία και την κοινή προσπάθεια, να δούμε και να ζήσουμε τα οφέλη από μια οριστική λύση του Κυπριακού. Να ξαναδούμε την Κύπρο που βιώσαμε στο παρελθόν, αλλά και αυτήν που οραματιζόμαστε για το μέλλον». Και μέσα στο πολιτικό παραλήρημά του, ο Ν. Αναστασιάδης, απευθυνόμενος το περ. Σάββατο στους Αμμοχωστιανούς, είπε:
«Θέλω να ελπίζω πως μετά τις εκλογές (στην Τουρκία) θα βιώσουμε μια νέα πολιτική, μια πολιτική που με τη συμβολή της Τουρκίας θα οδηγεί στην ειρηνική επίλυση του Κυπριακού, θα οδηγεί στην απαλλαγή της πατρίδας μας από τα κατοχικά στρατεύματα, θα επανενώνει το νησί μας και θα δίνει την ευκαιρία σε όλους τους νόμιμους κατοίκους επιτέλους να απολαύουν τα ίδια με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους πολίτες δικαιώματα».
Εδώ και 40 χρόνια, όλοι σχεδόν οι Πρόεδροι και όλες σχεδόν οι κομματικές ηγεσίες κτίζουν τις πολιτικές τους σε ευσεβείς πόθους, σε ανεδαφικές εκτιμήσεις και σε πιθανότητες αλλαγής της τουρκικής πολιτικής στο Κυπριακό, που θα επιτρέψει την επίλυση του προβλήματος, όπως αρμόζει σε μια δημοκρατική και ευρωπαϊκή χώρα. Φρούδες ελπίδες, κωμικές εκτιμήσεις και ευσεβοθικές παρορμήσεις εκτός πραγματικοτητας. Προχθές, ο αν. Κυβ. Εκπρόσωπος, κατ’ εντολήν του Ν. Αναστασιάδη, έδωσε νέες διαβεβαιώσεις και δεσμεύσεις, στους Μορφίτες αυτήν τη φορά.
Αποδεχόμενος ψήφισμα με αφορμή την κατάληψη της πόλης από τους Τούρκους, δήλωσε: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαβεβαιώνει ότι θα δώσει όλες τις μάχες, εκείνες που πρέπει και με το σθένος που πρέπει, ώστε η φετινή χρονιά να είναι η τελευταία που βρίσκει τη χώρα μας υπό κατοχή και ότι θα προσπαθήσει με όλες του τις δυνάμεις να βρεθεί μια λειτουργική, δίκαιη λύση, μια λύση που να διασφαλίζει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων, χωρίς να παραγνωρίζονται τα συμφέροντα οποιασδήποτε άλλης ομάδας του πληθυσμού στην Κύπρο.
Εκείνο για το οποίο θέλει να σας διαβεβαιώσει και να σας μεταφέρει είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει λύση του Κυπριακού, ούτε θα αποδεχθεί ούτε θα συμφωνήσει οποιαδήποτε λύση, εάν δεν επιστραφεί η πόλη της Μόρφου. Χωρίς τη Μόρφου δεν υπάρχει λύση του Κυπριακού». Και η Κερύνεια μας; Πού είναι η Κερύνεια; Αυτήν την ξέγραψαν όλοι οι Πρόεδροι και όλα σχεδόν τα κόμματα. Όλοι θυμούνται την Αμμόχωστο, την Κερύνεια και τη Μόρφου, την Καρπασία, όταν πλησιάζουν εκλογές.
Από τις δηλώσεις, διαβεβαιώσεις και δεσμεύσεις του Προέδρου είναι διάφανος ο εμπαιγμός των Αμμοχωστιανών, των Κερυνειωτών και των Μορφιτών. Οι δεσμεύσεις του είναι χωρίς αντίκρισμα, αφού διά της Κοινής Δήλωσης της 11/2/2014 άνοιξε διάπλατα την πόρτα της κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της αναβάθμισης του ψευδοκράτους. Από την άλλη, η επιδιωκόμενη διζωνική ομοσπονδία αντιμάχεται το διεθνές και κοινοτικό δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες.
Πώς είναι δυνατόν ο Πρόεδρος να δεσμεύεται ότι δεν υπάρχει λύση χωρίς επιστροφή της Μόρφου και της Αμμοχώστου - ξέχασε την Κερύνεια…- αφού αποδέχεται ότι αυτές θα ανήκουν στο τ/κ συνιστών κρατίδιο; Πώς εννοεί, πραγματικά, την επιστροφή και την απελευθέρωσή τους; Σαράντα χρόνια συνθήματα, ανέξοδες φλυαρίες, εμπαιγμοί και διαβουκολήσεις.
