Τι θλίψη… Σήμερα, αποφράδα ημέρα της έναρξης της δεύτερης τουρκικής εισβολής η κυβέρνηση, η πολιτική ηγεσία και οι περισσότεροι πολίτες ασχολούνται με τη διάσωση της πρώτης κατοικίας από την εκποίηση που απαιτεί η Τρόικα. Αυτός ο τόπος δεν σταματά να ζει και να βιώνει, να υπομένει και να υποφέρει από τραγωδίες και δράματα. Προσέξτε τη συγκυρία: Σαράντα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή (πρώτη και δεύτερη φάση), η Κύπρος διέρχεται υπό Τροϊκανά δίκρανα.
Τότε, η εισβολική Τουρκία επιχείρησε όχι μόνο να κατακτήσει, να καταστρέψει και να εξανδραποδίσει τον κυπριακό Ελληνισμό αλλά και να εξαφανίσει την διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία. Είχαν προηγηθεί το προδοτικό πραξικόπημα αλλά και λάθη, επιπολαιότητες, εγωισμοί, φιλοδοξίες και εμφύλιος σπαραγμός. Με τη συνέργεια ξένων δυνάμεων και των δεδομένων της σύγκρουσης των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, η Κύπρος σφαγιάστηκε και κατακτήθηκε. Σήμερα, ένας άλλος Αττίλας, ίσως χειρότερος από τον Τούρκο, απειλεί τον τόπο και την επιβίωσή του.
Η οικονομική καταστροφή δεν ήλθε εξ ουρανού. Ανευθυνότητες, εγκληματικές πρακτικές, απληστία, πολιτική και οικονομική ασυδοσία, οδήγησαν την οικονομία και τον τόπο στην εξουθένωση. Τότε, πριν από 40 χρόνια, οι εμφύλιες διαμάχες, η διχόνοια, η διάσπαση, οι συνωμοσίες, οι μεγαλομανίες, η σύγκρουση Αθήνας και Λευκωσίας, τα συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων, κ.τ.λ. συνήργησαν στην καταστροφή της Κύπρου από τον Αττίλα. Με τη δεύτερη φάση, η Τουρκία ολοκλήρωσε την κατάληψη του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Έκτοτε βυσσοδομεί να την καταλύσει και να την εξαφανίσει ως υποκείμενο διεθνούς δικαίου. Δεν τα κατάφερε. Σήμερα, νέος εφιάλτης επικρέμμαται επί των κεφαλών μας. Η απαίσια πτώχευση και υποδούλωση σε ξένους δανειστές που, πλέον, ορίζουν τη ζωή και την επιβίωσή μας. Και οι δύο τραγωδίες, ο Αττίλας και η οικονομική καταστροφή, έπρεπε να διδάξουν πολλά, πικρά μαθήματα στους ηγέτες και στα κόμματα. Ιδιαίτερα, έπρεπε να υποβάλουν άλλες στάσεις στους πολίτες.
Ας αναλογιστούμε: Σε διάστημα 40 χρόνων υποστήκαμε την τουρκική εισβολή και κατοχή, δημιουργήσαμε ένα δήθεν «οικονομικό θαύμα», που ήταν κτίσματα στην άμμο, το κατεδαφίσαμε με τη ληστεία του Χρηματιστηρίου και φτάσαμε στη φούσκα των ακινήτων και στην κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος και της οικονομίας. Η εύκολη δικαιολογία, είναι το κυνήγι μαγισσών και οι θεωρίες συνωμοσίας ξένων. Να προσγειωθούμε: Τις μεγαλύτερες ευθύνες εμείς τις φέρουμε, ηγεσία και λαός. Ισχύει απαράβατα η ρήση του μαύρου αγωνιστή της ελευθερίας, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: «Κανείς δεν μπορεί να ανεβεί στην πλάτη σου εκτός και αν εσύ σκύψεις».
Ο κυπριακός Ελληνισμός πρώτα έσκυψε σε ανεπαρκείς, ανεύθυνους, μωροφιλόδοξους και εγκληματικά ανίκανους ηγέτες, που επιχείρησαν να τον πείσουν ότι είμαστε ο… «ομφαλός της γης». Ανέχτηκε τις ανεπάρκειες και το κοντόφθαλμο της πολιτικής τους. Ανέxτηκε την ατιμωρησία των ενόχων του πραξικοπήματος και της εισβολής. Ανέχτηκε την ατιμωρησία όσων λήστεψαν το Χρηματιστήριο, όσων ευθύνονται για την τραγωδία της «Ήλιος» και του Μαρί.
Ανέχεται ακόμα σήμερα και αναμένει, χωρίς να ελπίζει ότι, οι εγκληματίες της καταστροφής της οικονομίας, θα τιμωρηθούν. Κάποτε… Η μεγαλύτερη πυορροούσα πληγή αυτού του τόπου είναι η ατιμωρησία, που γεννά την ασυδοσία και εκκολάπτει την προπέτεια και την ύβρη. Όσο δεν επιχειρείται κάθαρση τόσο ο λαός θα απελπίζεται. Σήμερα, δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, για τι να κλάψει και για τι να οργιστεί ο κυπριακός Ελληνισμός; Τουλάχιστον να αντλήσει μαθήματα από τα πολλά παθήματά του και να αποφασίσει, επιτέλους, ότι ποτέ πια δεν θα ξαναπέσει σε τέτοιο ολέθριο πέσιμο. Το οφείλουμε στα παιδιά, στα εγγόνια και, κυρίως, στον δύστηνο αυτό τόπο που καταστρέψαμε. Να αποδείξουμε, έστω και τώρα, ότι τον αγαπάμε και θα τον σώσουμε. Με κάθε τίμημα.
