Ο Ταγίπ Ερντογάν εξελέγη προχθές, με απευθείας ψηφοφορία από τον τουρκικό λαό, ως ο νέος, πανίσχυρος Πρόεδρος της Τουρκίας. Ούτε οι ογκώδεις και αιματηρές διαδηλώσεις πέρυσι τον Ιούνιο, ούτε τα σκάνδαλα διαφθοράς που άγγιξαν τον ίδιο και τον οικογενειακό περίγυρό του, ούτε η αλαζονική και υπερφίαλη συμπεριφορά του άλλαξαν την προτίμηση των Τούρκων ψηφοφόρων. Με άνετη πλειοψηφία, ο Ερντογάν αναδείχθηκε στον πρώτο Τούρκο Πρόεδρο που εκλέγεται κατευθείαν από τον λαό.

Μετά από 12 χρόνια και τρεις θητείες στην πρωθυπουργία της χώρας, ο Ερντογάν πραγματοποίησε το όνειρο-στόχο της πολιτικής καριέρας του, να αναδειχθεί στον απόλυτο άρχοντα και σουλτάνο της Τουρκίας. Ακόμα και πολλοί Κούρδοι τον ψήφισαν, με τη φρούδα ελπίδα ότι θα τηρήσει δεσμεύσεις του έναντί τους και θα επιτρέψει περισσότερα δικαιώματα και ελευθερίες στην κουρδική μειονότητα. Η θέση αυτή ενέχει κάποια βάση επειδή, για λόγους επιβολής των σχεδίων του για τροποποίηση του Συντάγματος, ο Ερντογάν έχει ανάγκη και τις ψήφους των Κούρδων βουλευτών.

Ποιος θα είναι ο νέος Τούρκος Πρωθυπουργός; Μάλλον, ο μέχρι προχθές Πρόεδρος της Τουρκίας, Γκιουλ. Θα συναινεί, όμως, αυτός στην άκρατη φιλοδοξία του Ερντογάν, να αλλάξει άρδην τον ρόλο και τα προνόμια του προεδρικού θώκου, και θα γίνει το σκυλάκι του νέου Προέδρου; Θα φανεί σύντομα. Εξάλλου, ο Εντογάν δεν θα ήθελε το κόμμα του, το ΑΚΡ, να διαλυθεί ή να αποδυναμωθεί, μετά την αναγκαστική αποχώρησή του από την ηγεσία του. Ιδιαίτερα μετά και τη νέα εκλογική ενίσχυση και αναβάθμισή του.

Όλοι σχεδόν οι αναλυτές, Τούρκοι και ξένοι, συμφωνούν στην πρωτοφανή επιτυχία του Ερντογάν. Όλοι, όμως, ταυτόχρονα, επισημαίνουν τους διαφαινόμενους κινδύνους από την εντεινόμενη αυταρχικότητα του νέου Προέδρου που, περίπου, με τις εξουσίες που συγκεντρώνει στα χέρια του, θα είναι ασύδοτος. Γιατί οι Τούρκοι έδωσαν τόση ισχύ στον Ερντογάν, παρά τον αυταρχισμό και την αλαζονεία του; Για τρεις κυρίως λόγους. Πρώτον, λειτούργησε η ισλαμική δυναμική. Δεύτερον, η οικονομική άνθιση της χώρας, έστω και αν ήδη αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα. Τρίτον, η βελτίωση της ζωής των Τούρκων.

Τι σημαίνει ένας πανίσχυρος Ερντογάν για τον Ελληνισμό; Ας μη σπεύσουν πάλι οι γνωστοί αιθεροβάμονες να ελπίσουν πως ο νέος Τούρκος Πρόεδρος θα φανεί πιο διαλλακτικός στο Κυπριακό ή στα ελλαδοτουρκικά. Η λεγόμενη πολιτική Ερντογάν-Νταβούτογλου, περί «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» της Τουρκίας, έχει αποτύχει παταγωδώς. Από τη Λιβύη, μέχρι την Αίγυπτο, το Ισραήλ, το Ιράκ, τη Συρία, την Αρμενία και τα Βαλκάνια, η πολιτική αυτή σωρεύτηκε σε ερείπια.

Ο νεο-οθωμανικός μεγαλοϊδεατισμός Ερντογάν-Νταβούτογλου κατέρρευσε. Μέσα σε όλο αυτό το φάσμα των εξελίξεων και των δραματικών γεγονότων στην περιοχή, οι αδύναμοι κρίκοι είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. Σαράντα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, η Τουρκία δεν έχει σοβαρούς λόγους να θέλει τώρα ή προσεχώς λύση στο πρόβλημα, αφού κανείς δεν την πιέζει, δεν υφίσταται κόστος και καραδοκεί να αρπάξει και άλλα από τους Έλληνες, ειδικά στο θέμα των υδρογονανθράκων.

Αποτελεί τραγική κωμικότητα να ακούει κανείς τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να… ελπίζει πως με την εκλογή Ερντογάν μπορεί τα πράγματα να αλλάξουν. Μα, ο νέος Τούρκος Πρόεδρος, πρώτον, δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία. Δεύτερον, ισχυρίζεται ότι τέτοιο κράτος με τέτοιο όνομα δεν υπάρχει. Και, τρίτον, διά του 105σέλιδου εγγράφου Νταβούτογλου στην ΕΕ, η Κυπριακή Δημοκρατία θεωρείται από την κατοχική Τουρκία ως εκλείπουσα και θανούσα.

Γιατί, λοιπόν, να αναμένει κανείς ότι ο Ερντογάν, ως νέος πανίσχυρος σουλτάνος, θα ανακρούσει πρύμναν και θα αλλάξει τακτική και πολιτική στο Κυπριακό; Το καίριο ερώτημα είναι άλλο: Πώς η Ελλάδα και η Κύπρος θα αντιμετωπίσουν στο εξής τον υπερφίαλο ισλαμοφασίστα Ερντογάν;