Τα πυρά είναι συντονισμένα. Και τα λάθη του κομματικού και οικονομικού κατεστημένου στη διαχείριση της κρίσης συνεχίζονται, αφού ο λαϊκισμός και η αδυναμία επαρκούς διατύπωσης κι επαρκούς οικονομικής πολιτικής συνεχίζονται. Η Τρόικα πιέζει για την εκποίηση των επισφαλών - κόκκινων δανείων, τα οποία οι Moody’s θεωρούν ως αιτία κατάρρευσης του συστήματος, ενώ η Κυβέρνηση από την πλευρά της ισχυρίζεται ότι βρισκόμαστε σε πορεία ανάκαμψης!
Είναι δε, πρόδηλο ότι η αντιπολίτευση εμφανίζει σήμερα μαγικές συνταγές τις οποίες δεν υιοθέτησε όταν αυτή είχε τα ηνία της εξουσίας και η Κυβέρνηση ισορροπεί μεταξύ των απαιτήσεων της Τρόικας από τη μια και των δικών της πολιτικών ελλειμμάτων απ' την άλλη. Εκείνοι, βεβαίως, που σίγουρα ακροβατούν χωρίς δίκτυ ασφαλείας είναι το τραπεζικό σύστημα, η οικονομία και ο πολίτης.
Από την αξιολόγηση των Moody’s γίνεται αντιληπτό ότι οι ζημιές από τα κόκκινα δάνεια είναι τόσο μεγάλες, που δεν μπορούν να καλυφθούν από τις πρόσφατες δεσμευτικές προθέσεις ξένων επενδυτών να αγοράσουν μετοχές της Τράπεζας Κύπρου.
Εκ των πραγμάτων, οι κυπριακές τράπεζες χρειάζονται ακόμη περισσότερα χρήματα για τις ανακεφαλαιοποιήσεις τους ενόψει των ελέγχων του Σεπτεμβρίου, που θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της ένταξής τους στον Ενιαίο Εποπτικό Τραπεζικό Μηχανισμό, του οποίου η εφαρμογή θα αρχίσει στις 3 Νοεμβρίου. Εάν, λοιπόν, δεν ολοκληρωθούν με επιτυχία οι ανακεφαλαιοποιήσεις από τον ιδιωτικό τομέα, τότε η κυπριακή οικονομία θα μπει σε νέες περιπέτειες.
Εκεί που θα πρέπει να επικεντρωθεί η Κυβέρνηση και τα κόμματα είναι: Πρώτον, στην πολιτική που θα υιοθετηθεί και θα εφαρμοστεί ως προς την αναδιάρθρωση των δανείων για να είναι δυνατή η αποπληρωμή τους και να μη θεωρούνται ως κόκκινα. Και αναδιάρθρωση σημαίνει μείωση καταβολής οφειλής και επιμήκυνση χρόνου. Για να γίνει κάτι τέτοιο επιβάλλεται:
Έλεγχος των περιουσιακών στοιχείων των οφειλετών, για να εξακριβωθεί ποιοι είναι και ποιοι όχι αφερέγγυοι, ποιοι μπορούν να πληρώσουν και τι. Και επιπρόσθετα πρέπει να καθοριστεί ποια είναι η πρώτη κατοικία για παράδειγμα και πώς θα αποπληρωθεί από εκείνους που την οφείλουν στη βάση οικονομικών, επαγγελματικών και κοινωνικών κριτηρίων.
Είναι ταυτοχρόνως σημαντικό: Α) Να προστατευθούν εκείνες οι επιχειρήσεις των οποίων η κατάρρευση θα αυξήσει την ανεργία, θα μειώσει την παραγωγικότητα και θα δημιουργήσει επιπρόσθετα προβλήματα στην οικονομία.
Β) Να πληρώσουν εκείνοι που σήμερα κρύβονται πίσω από τη φτώχια και την ανέχεια, και ενώ έχουν, δεν βάζουν το χέρι στην τσέπη για την αποπληρωμή των δανείων τους. Με τον τρόπο αυτό θα αυξηθεί η ρευστότητα στις τράπεζες, θα φύγουν από τη μέση τα κόκκινα δάνεια-μαϊμού, ενώ ταυτοχρόνως θα αυξηθούν οι δυνατότητες αναδιάρθρωσης των δανείων.
Γεγονός που περιορίζει και θεωρητικά και πρακτικά τα ελλείμματα των τραπεζών και τα ποσά της όποιας ανακεφαλαιοποίησης, ώστε να είναι οι καταθέτες ασφαλείς και το σύστημα αξιόπιστο. Εάν διαβάσει κάποιος τις νομοθετικές ρυθμίσεις που προωθούνται, του δημιουργείται η εντύπωση ότι οικοδομούνται διάφοροι μηχανισμοί και στην ουσία δαιδαλώδεις διαδικασίες στη λογική της «αγοράς χρόνου», προκειμένου να γλιστρήσουμε από την πίεση των τροϊκανών.
Εάν αυτή κυβερνητική φιλοσοφία συνδυαστεί με την αδυναμία της αντιπολίτευσης να ξεκολλήσει από τους λαϊκισμούς και να παρουσιάσει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι τα προβλήματα όχι μόνο δεν θα επιλυθούν, αλλά μάλλον θα περιπλακεί ακόμη περισσότερο ο υφιστάμενος γόρδιος δεσμός, ο οποίος, αντί να χαλαρώνει, θα σφίγγει ακόμη περισσότερο γύρω από τον λαιμό και της κυπριακής οικονομίας και κατ’ επέκταση των πολιτών της. Ως εκ τούτου, ο κίνδυνος δεν προέρχεται μόνο από τα κόκκινα δάνεια, αλλά και από τις όποιες πολιτικές-μαϊμού!
