Καλός φίλος ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και έμπρακτα απέδειξε την προσήλωση του σε αρχές στηρίζοντας και την Ελλάδα, όταν είχε καταντήσει το κλοτσοσκούφι της Ευρώπης και οι πάντες ζητούσαν την εκδίωξη της από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και την προσήλωση του σε μία βιώσιμη λύση του Κυπριακού, θεμελιωμένη στο ευρωπαϊκό δίκαιο και στις ευρωπαϊκές αξίες. Επιβαλλόμενη η προσφυγή των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου στις υπηρεσίες του, στη βάση και του πρότερου έντιμου πολιτικού του βίου, ώστε η εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις διαδικασίες λύσης του Κυπριακού, η οποία ως τώρα απεδείχθη ισχνή, έως αδιάφορη, να καταστεί ενεργότερη και δικαιότερη.

Διότι κακά τα ψέματα, ο ευρωπαϊκός παράγοντας, δεν διαδραμάτισε ως τώρα τον ρόλο που καθηκόντως και στη βάση των ευρωπαϊκών αρχών, όφειλε να διαδραματίσει. Παρακολούθησε ως απαθής θεατής την κατακρεούργηση των αρχών της Ευρώπης, ανέκτηκε την κατοχή επί 40 έτη ευρωπαϊκού εδάφους από την Τουρκία, επέτρεψε σε μία κατοχική επιδρομική χώρα να αρχίσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις για είσοδο στην πολιτισμένη ευρωπαϊκή κοινωνία, δεν επέβαλε καμία κύρωση στην Τουρκία η οποία επί χρόνια αρνείται να εκπληρώσει τις ευρωπαϊκές και κυπριακές υποχρεώσεις της, και ακόμη, υποστήριξε το σχέδιο Ανάν το οποίο παραβίαζε όλες τις ανθρώπινες και ευρωπαϊκές αξίες.

Βάσιμη, λοιπόν, μπορεί να θεωρηθεί η προσδοκία των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου, ότι με την ανάληψη της Προεδρίας της Κομισιόν από τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, αυτή η εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα διαφοροποιηθεί σε μία πιο ενεργή και δίκαιη πολιτική έναντι της Κύπρου, ενός κράτους- μέλους της, ημικατεχόμενου και δοκιμαζόμενου οικονομικά, εκτός των άλλων, και από την αναλγησία των εταίρων. Όπως καταδείχθηκε με τις αποφάσεις του Γιούρογκρουπ.

Όμως θα πρέπει να τονισθεί και τούτο, ίσως το βασικότερο. Δεν μπορούμε να ζητούμε ενεργότερη και δικαιότερη συμπαράσταση, από τρίτους, συμπεριλαμβανομένων και των δεδηλωμένων φίλων μας, όταν η πολιτική που ακολουθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, όχι μόνο δεν τους βοηθά...για να μας βοηθήσουν, αλλά τους υποχρεώνει να ακολουθούν πολιτικές κατευνασμού και καλού παιδιού, έναντι της Τουρκίας.

Όταν η κυπριακή κυβέρνηση, αποφεύγει να χαράξει ρεαλιστικές πολιτικές σύμφωνες με την πραγματικότητα ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής, αλλά το μετατρέπει σε δικοινοτική διαφορά, τότε πώς αναμένει διαφορετική προσέγγιση από εκείνους προς τους οποίους αποτείνεται για βοήθεια;

Όταν η κυπριακή κυβέρνηση, αποφεύγει την καταγγελία της Τουρκίας για τα εγκλήματα εθνοκάθαρσης, εποικισμού και μαζικών δολοφονιών αμάχων, πώς διανοείται να πράξουν το ίδιο οι τρίτοι;
Η Λευκωσία χαράσσει πολιτική και οι τρίτοι ακολουθούν. Εξ ού και το φαινόμενο όλες οι χώρες, όλες οι κυβερνήσεις, όλα τα κέντρα αποφάσεων, να υποστηρίζουν ως δίκαιη λύση τη διζωνική ομοσπονδία, και να καλούν τις δύο κοινότητες να λύσουν τις διαφορές τους. Η Τουρκία απουσιάζει ως η χώρα που δημιούργησε το Κυπριακό, που καταπάτησε όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα του κυπριακού λαού και ως έχουσα υπό κατοχή ευρωπαϊκό έδαφος.

Συνεπώς: Συν Αθηνά και χείρα κίνει. Εμείς να βοηθήσουμε τους τρίτους και τους φίλους μας να μας βοηθήσουν, και όχι να περιμένουμε να πράξουν εκείνα τα οποία εμείς αρνούμαστε να πράξουμε...