Το χάσμα μισθών μεταξύ των κρατικών υπαλλήλων και των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες, διαχρονικά, αδικίες, σε αυτή τη χώρα. Κυβερνήσεις, έρχονταν και απέρχονταν, Προέδροι Δημοκρατίας, εκλέγονταν και αποχωρούσαν, Υπουργοί Οικονομικών διορίζοντο και αντικαθίσταντο, αλλά ουδείς από όλους αυτούς ετόλμησε ποτέ, να επιχειρήσει άρση της κοινωνικής αδικίας και μία περισσότερο ισορροπημένη κατανομή του μισθολογίου. Ο λόγος πασιφανέστατος:

Οι εκάστοτε κυβερνήσεις, τα κόμματα και οι νομοθετικές Εξουσίες, αλίευαν ψήφους από τη μεγάλη δεξαμενή των 70 χιλιάδων εργαζομένων στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Και όχι μόνο δεν εφρόντιζαν για δικαιότερες ρυθμίσεις, αλλά επιβράβευαν την προνομιούχα τάξη με συνεχείς προσαυξήσεις, σκανδαλώδη επιδόματα, μειωμένα ωράρια εργασίας και άλλα πολλά ωφελήματα.

Ήλθε η οικονομική κρίση και οι πρώτοι που επλήγησαν καίρια, ήταν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα. Επιχειρήσεις κατέρρευσαν, άλλες κουρεύτηκαν, οι υπόλοιπες ασφυκτιούσαν και ασφυκτιούν μέσα στα χρέη και στην οικονομική ύφεση η οποία μαστίζει την αγορά. Μοιραία οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, δέχθηκαν τις επιπτώσεις. Βρέθηκαν στην ανεργία, ή ζουν κάτω από τη δαμόκλεια σπάθη απώλειας της εργασίας τους, κουρεύτηκαν μισθοί και επιδόματα, χάθηκαν ωφελήματα.

Επλήγησαν και οι υπάλληλοι του δημόσιου και ευρύτερου τομέα, δεν υπάρχει αμφιβολία.Αλλά σε πολύ ολιγότερο βαθμό.
Ο Πρόεδρος του Δημοσιονομικού Συμβουλίου Δημήτρης Γεωργιάδης, σε δηλώσεις του στη χθεσινή έκδοση της "Σημερινής", επανέφερε την αναγκαιότητα για γεφύρωση του χάσματος μισθών δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, κάτι, όπως είπε που θα έχει θετική επίδραση στα δημοσιονομικά και στη διάρθρωση και αποδοτικότητα της δημόσιας υπηρεσίας.

Καλοδεχούμενη η εισήγηση, αλλά επιβάλλεται να υπάρξει πέραν των λόγων και έμπρακτη ρύθμιση. Και υπέρβαση της διαχρονικής υστεροβουλίας των κυβερνήσεων, αλλά και των πολιτικών κομμάτων, να σκοπεύουν στην αλίευση από τη μεγάλη δεξαμενή των κρατικών υπαλλήλων, προσφέροντας στους τελευταίους προνομιακή μεταχείριση.

Το στοίχημα αυτής της κοινωνίας, δεν είναι μόνο η έξοδος από την κρίση. Αλλά κυρίως η αποβολή των παλαιών νοοτροπιών και η εμπέδωση μίας υγιούς φιλοσοφίας με στόχο την υγιή ανάπτυξη και τη δίκαιη κατανομή των βαρών. Θα είναι μία δεύτερη αυτοκτονία, και αυτή τη φορά δεν θα υπάρχουν τρόποι και περιθώρια διάσωσης, εάν συνεχίσουμε με την ίδια νοοτροπία και οι κυβερνήσεις και τα κόμματα, επιστρέψουν στις παλαιές πρακτικές. Να εξαντλούν τα ταμεία σε παροχές, αυξήσεις μισθών, σκανδαλώδη ωφελήματα και άλλα, τα οποία μας έχουν οδηγήσει στη σημερινή οικονομική τραγωδία.

Δεν νοείται επιστροφή στα παλιά, ακόμη και αν επιστρέψουμε σε συνθήκες παράκαμψης της κρίσης. Για τον απλούστατο λόγο, ότι αν αυτό συμβεί, δεν θα βραδύνει η επιστροφή εδώ, όπου βρισκόμαστε σήμερα. Συμφωνούμε να υπάρξει μονιμοποίηση των περικοπών στο κρατικό μισθολόγιο, με έμφαση στην αύξηση της παραγωγικότητας και στο πλαίσιος μίας ευρείας μεταρρύθμισης στη δημόσια υπηρεσία και μίας θαρραλέας γεφύρωσης του χάσματος μισθών. Προνομιούχοι και αδικημένοι, πατρίκιοι και πληβείοι, δεν πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν...