Το θέμα της εκποίησης των περιουσιών και του δικαιώματος της πρώτης κατοικίας, παρότι σοβαρό, έχει για άλλη μια φορά καταστεί ζήτημα μικροκομματικών σκοπιμοτήτων αντί ουσιαστικού διαλόγου επί τη βάσει προτάσεων και δυνατοτήτων για συγκλίσεις και κοινού μετώπου, ώστε να διατυπωθεί εναλλακτική προς την Τρόικα πρόταση. Αυτό το οποίο γίνεται αντιληπτό στον πολίτη είναι ότι οι όλοι βρίσκουν την εύκολη λύση: Οι μεν ισχυρίζονται, όταν τα βρουν σκούρα, ότι δεν δέχεται η Τρόικα και οι δε τη δαιμονοποιούν.

Αληθές είναι ότι τα κόκκινα, μη εξυπηρετούμενα δάνεια, δεν επιτρέπουν τη βιωσιμότητα κυρίως της Τράπεζας Κύπρου, η οποία ενόψει των ελέγχων του Σεπτεμβρίου που είναι συναφείς με τη λειτουργία του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού των Τραπεζών, θα πρέπει να προχωρήσει σε κεφαλαιοποίηση. Αλλιώς υπάρχουν πολλαπλοί κίνδυνοι εκ των οποίων ο ένας αποτυπώνεται στο κούρεμα των κρατικών ομολόγων.

Μετά από το δεσμευτικό ενδιαφέρον του Αμερικανού Γουίλμπουρ Ροζ για το 40% της ανακαιφαλαιοποίησης, καθώς και το ενδιαφέρον άλλων επενδυτών το θέμα αυτό φαίνεται ότι βρίσκεται επί του παρόντος σε καλό δρόμο. Όμως, το πρόβλημα εντοπίζεται και στα κόκκινα δάνεια, καθώς και στις εκποιήσεις.

Και εδώ είναι οι κόμποι, που εξελίσσονται σε γόρδιο δεσμό: Υπάρχουν εκείνοι που έχουν, αλλά επί τη βάσει στρατηγικής, δηλαδή επί σκοπώ και με δόλω θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, δεν πληρώνουν και κρύβονται πίσω από την κρίση και τη φτώχεια εκείνων, που πραγματικά δεν έχουν, οι οποίοι αποτελούν μια τραγική κατηγορία.

Βεβαίως, υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι είχαν λεηλατήσει τις τράπεζες, χωρίς να παρέχουν επαρκείς εξασφαλίσεις, όταν εισέπρατταν δάνεια εκατομμυρίων στο πλαίσιο της συναλλαγής μεταξύ κομματικού, τραπεζικού και οικονομικού κατεστημένου. Και οι οποίοι αρνούνται να πληρώσουν και καλύπτονται ακόμη από το σύστημα.

Η δικαιοσύνη και οι κανόνες της οικονομίας επιβάλλουν όπως τεθούν κριτήρια και για την πρώτη κατοικία και την δυνατότητα αναπροσαρμογής δανείων, καθώς και για τις εκποιήσεις. Ως εκ τούτου, η νομοθεσία για τις εκποιήσεις θα πρέπει μεταξύ άλλων:

1. Να καθορίζει τι εννοούμε πρώτη κατοικία και πόσα τετραγωνικά καλύπτει. Η πρώτη κατοικία εκείνου που έχει άλλες δυο δεν είναι στην ίδια μοίρα με εκείνον που έχει μία και δυο παιδιά.

2. Να προνοεί ότι εκείνος που έχει χάσει την εργασία του και έχει ένα κανονικό σπίτι για να διαμένει ο ίδιος και τα παιδιά του, δεν μπορεί να τίθεται στην ίδια κατηγορία με εκείνον που συνεχίζει να έχει τα εισοδήματά του ή να τα έχει, αλλά με ελαφρά μείωση και ο οποίος αρνείται να πληρώσει.

Ούτε βεβαίως με εκείνον στον οποίον έδιναν αβέρτα οι τράπεζες χρήματα για να κάνει επιχειρήσεις και τώρα του έμειναν τα ακίνητα ή άλλες δραστηριότητες στο χέρι. Αυτοί λειτουργούσαν με ξένα κόλλυβα και τώρα πρέπει να πληρώσουν. Είτε μέσω ρευστού είτε μέσω εκποιήσεων! Έτσι θα είναι δυνατή η σώρευση χρημάτων από τις τράπεζες και η παροχή διευκολύνσεων σε όσους πραγματικά δεν έχουν να πληρώσουν.

Δεν μπορούν να μπουν όλοι στο ίδιοι τσουβάλι. Η όλη διαδικασία θα πρέπει να γίνει με τρόπο συντεταγμένο για να λυθεί ο γόρδιος δεσμός και για να μην παρατηρηθεί, ταυτοχρόνως, μια άναρχη διαδικασία εκποιήσεων που θα ξεπουλά σε ξένους ό,τι έχει μείνει σε αυτό τον τόπο, κάνοντας τις τιμές χώμα.

Γεγονός που θα έχει ακόμη ένα αποτέλεσμα: Ακόμη και αν γίνουν εκποιήσεις δεν θα ξεπληρώσουν οι οφειλέτες και δεν θα ικανοποιηθούν οι τράπεζες. Η όλη διαδικασία δεν μπορεί να είναι βήμα ξεπουλήματος και διάλυσης, αλλά ανάκαμψης και διάσωσης της πρώτης κατοικίας και απονομής δικαιοσύνης, που σημαίνει ότι τα λαμόγια πρέπει να πληρώσουν! Και όχι ο απλός και θυματοποιημένος πολίτης.