Την περασμένη βδομάδα, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης μετέβη στην Αθήνα και συμφώνησε με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά τα επόμενα βήματα στο Κυπριακό. Συμφωνήθηκε όπως επιδιωχθεί ενεργότερη εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προσέγγιση ξένων κυβερνήσεων που ενδιαφέρονται για λύση του προβλήματος, ώστε να ασκήσουν την επιρροή ή την πίεση τους στην Άγκυρα, για να μεταβάλει την αδιάλλακτη στάση της.

Χθες, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, συγκάλεσε Συμβούλιο Αρχηγών για να ενημερώσει την πολιτική ηγεσία και να ακούσει τις απόψεις της. Αυτό δεν είναι κακό, αντίθετα, είναι χρήσιμο. Από τις δηλώσεις, όμως που έγιναν, φάνηκε να εκδηλώνονται διαφορετικές προσεγγίσεις, και εύλογα διερωτάται κανείς, προς τι η εκ των υστέρων, σύγκληση του Συμβουλίου Αρχηγών; Νόημα θα υπήρχε, εάν, προηγείτο το Συμβούλιο Αρχηγών, ώστε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να μετέβαινε στην Αθήνα, μεταφέροντας στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας και τις απόψεις των πολιτικών δυνάμεων, ώστε να ενημερωθεί και ο Αντώνης Σαμαράς και να επιδιωχθεί η χάραξη στρατηγικής η οποία θα αποτελούσε και πανεθνική πολιτική.

Χθες ακούσαμε διάφορες απόψεις από τους πολιτικούς αρχηγούς, ως προς το πώς προχωρούμε μετά το ήδη διαπιστούμενο αδιέξοδο στις συνομιλίες. Και μεταξύ άλλων, ακούσαμε ότι η κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο Β, για την αντιμετώπιση των τουρκικών ενεργειών. Απορεί ο πολίτης: Τα όσα συμφωνήθηκαν μεταξύ Αναστασιάδη-Σαμαρά, δεν αποτελούν σχέδιο Β; Και αυτό που παρατηρείται αποτελεί ένα είδος βαβυλωνίας, και ανικανότητας όλων των διαχειριζομένων το εθνικό θέμα, να κινηθούν προς τις σοφότερες και πλησιέστερες, κατά το δυνατόν, συγκλίσεις;

Το άλλο βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι τούτο: Υπάρχει χαώδης διαφορά μεταξύ ελληνοκυπριακών και τουρκικών προτάσεων. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, είχε δηλώσει ότι εφόσον η τουρκική πλευρά δεν καταθέσει προτάσεις επί όλων των πτυχών, δεν πρόκειται η ελληνοκυπριακή να προχωρήσει στη φάση του πάρε-δώσε. Κατέθεσε η τουρκική πλευρά, προτάσεις; Και είναι πλήρεις; Ιδιαίτερα επί του εδαφικού στο οποίο αρνείται επίμονα όλα αυτά τα χρόνια, να ανοίξει τα χαρτιά της; Κατέθεσε χάρτη; Και αν όχι πώς μπορεί η ελληνοκυπριακή πλευρά να εισέλθει σε πάρε-δώσε; Και αν διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει προοπτική σε ένα γενικό παζάρεμα, πώς προχωρούμε;

Είναι φανερό πως το τοπίο, είναι θολό ως μαύρο. Και το μεγαλύτερο σκοτάδι φαίνεται να επικρατεί στην ελληνοκυπριακή πλευρά, η οποία δεν γνωρίζει επακριβώς τι θα πράξει, και πολύ περισσότερο πώς θα ανακόψει τους ήδη γνωστότατους τουρκικούς σχεδιασμούς. Δεν υπάρχει πλάνο Β, σε περίπτωση που προκύψει πλήρες αδιέξοδο. Εκτός και εάν το μόνο πλάνο Β, είναι η συνέχιση επ΄ αόριστον, της ακολουθούμενης έως τώρα πολιτικής, με την ελπίδα πως με αυτή την πολιτική της συνέχισης ενός διαλόγου, ο οποίος είναι φανερό ότι είναι ήδη κλινικά νεκρός, απλώς επιβραδύνουμε την ολοκλήρωση των τουρκικών σχεδιασμών.

Εν ολίγοις, η πολιτική ηγεσία πελαγοδρομεί, άλλοτε αρνούμενη να παραδεχθεί την πραγματικότητα και άλλοτε αδυνατούσα να χαράξει την ορθή πολιτική. Η Τουρκία όμως προχωρεί. Βρίσκεται πολλά βήματα πιο μπροστά από τη δική μας. Φτάνει στο τέρμα και εμείς ακόμη να καταφέρουμε να ανασηκωθούμε από την τραγική πτώση του 1974...