Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Ν. Αναστασιάδης, πραγματοποιεί αύριο επίσημη επίσκεψη στην Αθήνα. Υπό τις σημερινές συνθήκες, η συνάντηση και οι συνομιλίες του με τον Έλληνα Πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, αποκτούν ιδιάζουσα και καίρια σημασία. Η συνάντηση πραγματοποιείται υπό τη βαριά σκιά της τελευταίας αχρείαστης και ανεξήγητης, πλην αντικυπριακής ρηματικής διακοίνωσης, που ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Ευ. Βενιζέλος, έκρινε σκόπιμο να αποστείλει στο κυπριακό Υπουργείο Εξωτερικών. Αφορμή ήταν μια απλή ερώτηση της ευρωβουλευτού του ΔΗΣΥ και του ΕΛΚ, Ελένης Θεοχάρους, όσον αφορά ενέργειες, που η ελληνική Προεδρία της Ε.Ε. έπρεπε να κάνει μετά από εκείνο το αισχρό 105σέλιδο έγγραφο, που ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Νταβούτογλου, κατέθεσε στην Ε.Ε., διά του επικεφαλής της ενταξιακής διαδικασίας, Τσαβούσογλου. Με εκείνο το ανεκδιήγητο και αφόρητο έγγραφο, η Τουρκία όχι μόνο δεν αναγνώριζε την Κυπριακή Δημοκρατία, ως υποκείμενο του Διεθνούς Δικαίου (αναφορά στην αντιδήλωση της Ε.Ε.), αλλά και τη θεωρεί ως εκλιπούσα, δηλ. νεκρή και ανύπαρκτη.

Λογικά, πρώτος ο Πρόεδρος Αναστασιάδης όφειλε να αντιδράσει και να διαμηνύσει δύο τινά στην κατοχική Τουρκία. Πρώτον, η Κυπριακή Δημοκρατία ζει και βασιλεύει και είναι ολοζώντανη, πανίσχυρο κάρφος στους οφθαλμούς και στην πολιτική της Τουρκίας. Δεύτερον, όντας μέλος της Ε.Ε., η Κυπριακή Δημοκρατία θα εμποδίζει κάθε προσπάθεια της χώρας του Αττίλα να καταστεί μέλος της Ένωσης, πριν αποσύρει τα κατοχικά στρατεύματα και τους εποίκους και απελευθερώσει την Κύπρο. Ο Ν. Αναστασιάδης σιώπησε, απέφυγε να αντιδράσει και ανέθεσε στον Κυβ. και αν. Κυβ. Εκπρόσωπο να βγάλουν τα κάστανα από την τουρκική φωτιά. Όμως, ο Ευ. Βενιζέλος, αντί να δώσει εξηγήσεις για την ανεπάρκειά του, επιτέθηκε υβριστικά και απαξιωτικά κατά της Ε. Θεοχάρους και περιορίστηκε να κάνει κωμικές, φλύαρες εκκλήσεις στον Αττίλα να… σεβαστεί τα συμφωνηθέντα. Πέραν αυτού του λυπηρού επεισοδίου, που δεν πρέπει να επηρεάσει τις αγαστές και αδελφικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, άλλα, πολύ περισσότερο σημαντικά γεγονότα πρέπει να αντιμετωπιστούν από την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Πρώτα απ’ όλα είναι το διαφαινόμενο, νέο ναυάγιο στις συνομιλίες για το Κυπριακό. Οι Τούρκοι, κατά πάγια τακτική και πρακτική, που αυτή η εφημερίδα αναλύει εξαντλητικά, δεν αποκλίνουν ούτε κατά κεραίαν από τις γνωστές θέσεις τους. Πώς Αθήνα και Λευκωσία θα αντιμετωπίσουν ένα σίγουρο ναυάγιο; Ας μην επιδοθούν, για πολλοστή φορά, στην άθλια και εξευτελιστική πολιτική της εξημέρωσης του τουρκικού θηρίου. Η Τουρκία πυκτεύει και στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Όσο δεν ανακόπτεται έμπρακτα και αποφασιστικά, θα αποθηριώνεται. Από την άλλη, είναι η ουκρανική κρίση. Προχθές, οι ΗΠΑ μάς είπαν ότι Ουκρανία και Κύπρος είναι διαφορετικές περιπτώσεις. Μα, δεν είναι ο Τζο Μπάιντεν που μας ανέδειξε ως τον «νέο, ισχυρό στρατηγικό εταίρο» τους; Είναι επίσης το μέγα θέμα των υδρογονανθράκων στις ελληνικές και κυπριακές θάλασσες και η ενεργειακή και αμυντική συνεργασία μας με το Ισραήλ και άλλες χώρες. Πώς εξουδετερώνεται η αρπακτικότητα της Τουρκίας;

Εξίσου σοβαρή είναι η κατάσταση στην Αν. Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή σε συνάρτηση προς τα ηγεμονικά παιγνίδια της Τουρκίας, η ψυχρότητα στις σχέσεις της με το Ισραήλ, η πιθανότητα ανακήρυξης κουρδικού κράτους, το ενδεχόμενο διάλυσης του Ιράκ, οι αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του Ιράν, η κατάσταση στη φίλη Αίγυπτο και, φυσικά, τα τρομακτικά παιγνίδια συμφερόντων, ισχύος, επιρροής και αντιπαράθεσης μεγάλων και άλλων δυνάμεων. Πώς, λοιπόν, Ελλάδα και Κύπρος όχι μόνο θα εξέλθουν αλώβητες από αυτόν τον κυκεώνα αλλά και να τον εκμεταλλευτούν για να προωθήσουν τα συμφέροντα και τα δίκαια του Ελληνισμού; Ελπίζουμε, Σαμαράς και Αναστασιάδης να ξέρουν τρόπους και να τα διεκδικήσουν.