Στις διεθνείς και διακρατικές σχέσεις υπέρτατος νόμος είναι το συμφέρον. Αυτό στηρίζεται συχνά σε κυνική και ωμή άσκηση πολιτικής. Και αυτή με τη σειρά της υποστηρίζεται από την ισχύ: Στρατιωτική, οικονομική, διπλωματική αλλά και την αποφασιστικότητα πραγματικών ηγετών, που προτάσσουν πρώτα τα συμφέροντα του κράτους και την ασφάλειά του και ύστερα ο,τιδήποτε άλλο. Στην άσκηση πολιτικής πάντοτε εκδηλώνονται δύο μέτρα και δύο σταθμά, ιδιαίτερα από εκείνους που, κατά τον Θουκυδίδη, ενεργούν όπως και όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους. Σημειώνουμε αυτά με αφορμή την πρωτοφανή υποκρισία που αναπτύσσεται γύρω από την ουκρανική κρίση. Οι ΗΠΑ, της οποίας η μικρή και αδύναμη Κυπριακή Δημοκρατία, είναι ο «νέος, ισχυρός (!) στρατηγικός εταίρος στην περιοχή», και η ΕΕ απαιτούν από τη Ρωσία να τερματίσει κάθε ενίσχυση των φιλορώσων ανταρτών και να σεβαστεί την κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα, την ανεξαρτησία και την ελευθερία της Ουκρανίας. Η Ρωσία έκανε εισβολή και κατοχή της Κριμαίας, στηριζόμενη σε ιστορικές αναφορές και διεκδικήσεις. Όχι, λένε οι ΗΠΑ και η ΕΕ, είστε εισβολέας και κατακτητής και καλείστε να συνεργαστείτε για να συντριβούν οι αντάρτες και να αποκατασταθεί η ακεραιότητα της Ουκρανίας.

Με αφορμή την ουκρανική κρίση, Κύπρος και Ελλάδα συνταυτίστηκαν με τις αποφάσεις της ΕΕ για λήψη τιμωρητικών μέτρων κατά της Ρωσίας με την υπόδειξη ότι δεν επιθυμούν παρενέργειες στις από ετών άριστες σχέσεις τους με τη Μόσχα. Πρόσφατα, η κατοχική Τουρκία, διά του υπουργού Εξωτερικών, Νταβούτογλου, κατέθεσε στην ΕΕ 105σέλιδο έγγραφο, διά του οποίου ισχυρίζεται πως η Κυπριακή Δημοκρατία είναι νεκρή, εκλιπούσα και τεθνεώσα. Όλοι οι Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί, τα τελευταία 40 χρόνια φωνάζουν ότι δεν αναγνωρίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία, βυσσοδομούν για την κατάλυσή της και επιμένουν σε δύο κράτη, δύο λαούς και συνομοσπονδία. Πέραν αυτών, η Τουρκία βαρύνεται με ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Στην Κύπρο διέπραξε πρωτοφανείς ωμότητες, εθνοκάθαρση, εποικισμό, καταστροφή της πολιτιστικής και ιστορικής κληρονομιάς μας. Πέραν της Διακρατικής Προσφυγής, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν κινήθηκε συστηματικά κατά των Τούρκων εισβολέων και δολοφόνων..

Οι Αρμένιοι, μετά τη γενοκτονία που οι Νεότουρκοι διέπραξαν σε βάρος τους, κυνήγησαν και εκτέλεσαν όλους τους υπαίτιους. Οι Ισραηλινοί μέχρι σήμερα κυνηγούν Ναζιστές εγκληματίες, που κατηγορούνται για το Ολοκαύτωμα. Οι Κύπριοι, όμως, συναγελάζονται με τον κατακτητή τους, τον αιμοδοτούν στα καζίνα και στα κατεχόμενα ξενοδοχεία μας, θέλουν επαναπροσέγγιση μαζί του και, το χειρότερο, επιδιώκουν να κάνουν και δουλειές με το φυσικό αέριο. Τέτοιο κατάντημα… Επειδή, λοιπόν, ΗΠΑ και ΕΕ επιμένουν όπως ο Πούτιν συμμορφωθεί προς τις υποδείξεις και τις αξιώσεις τους για την Ουκρανία, διερωτώμεθα: Γιατί η Λευκωσία και η Αθήνα δεν αξιώνουν παρόμοια μεταχείριση της Κύπρου από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, όπως στην περίπτωση της Ουκρανίας; Η Ελλάδα προήδρευε για έξι μήνες της ΕΕ. Γιατί Κύπρος και Ελλάδα δεν εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να θέσουν θέμα ίδιας και ίσης μεταχείρισης της Κύπρου όπως με την Ουκρανία;

Αλλά τι λέγομεν… Εδώ ο Νταβούτογλου έθαψε και κήδεψε την Κυπριακή Δημοκρατία και ο προεδρεύων της ΕΕ, Ευ. Βενιζέλος, απλώς περιορίστηκε σε κωμικές εκκλήσεις στον Αττίλα να συμμορφωθεί προς συμφωνίες με την ΕΕ, που πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων. Έπρεπε να αντιδράσει η ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους για να γίνει κατανοητό το μέγα ατόπημα του Βενιζέλου έναντι της Κύπρου. Παρά ταύτα, αντί να καταγγελθεί η ανεπάρκεια Βενιζέλου, επιτέθηκαν και λάσπωσαν την ευρωβουλευτίνα. Αθήνα και Λευκωσία δεν εννοούν να αντιληφθούν ότι ο καλοπαιδισμός είναι άθλιος και ολέθριος ραγιαδισμός και εθελοδουλία. Όποιος δεν διεκδικεί δεν λαμβάνεται υπόψη. Αντίθετα χλευάζεται για τη δουλικότητά του.