Δεν κομίζει γλαύκα εις...Λευκωσία, ο Βρετανός Ταξίαρχος Φράνσις Χεν, επικεφαλής του Στρατιωτικού Επιτελείου και Διοικητής του Βρετανικού αποσπάσματος στην ΟΥΝΦΙΚΥΠ μεταξύ 1972-1974, όταν λέγει ότι η λύση του Κυπριακού είναι ανέφικτη χωρίς να ικανοποιηθούν τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας. Αυτό μας το είπαν χιλιάκις, οι Τούρκοι ηγέτες και οι εδώ υποτελείς τους, σε δηλώσεις αλλά και σε βιβλία που εξέδωσαν.

Εκατοντάδες άρθρα της “Σημερινής” τόνιζαν και ανέλυαν, τους τουρκικούς στρατηγικούς στόχους της Άγκυρας, και ο Εκδότης και Συνιδρυτής της εφημερίδας, Κώστας Ν. Χατζηκωστής, τους διετύπωσε σε άρθρα και σε εκδόσεις του, προειδοποιώντας, έγκαιρα, αλλά και καταθέτοντας εισηγήσεις για το πώς εξουδετερώνονται οι τουρκικές επιδρομικές διαθέσεις και τα σχέδια της Άγκυρας.

Ουδείς ηγέτης άκουε, ή προβληματίζετο. Αλλά το χειρότερο απ όλα, ήταν ότι ενέπαιζαν τον λαό, τον αποκοίμιζαν και τον έτρεφαν με ψευδαισθήσεις. Και τι δεν εφεύραν, για να περνά ο χρόνος; Και τι δεν εσκαρφίζοντο προκειμένου να καλλιεργήσουν φρούδες ελπίδες στον λαό; Διζωνική ομοσπονδία, επαναπροσέγγιση, διακοινοτικός διάλογος, αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κοινοτήτων, λύση η οποία θα μετατρέψει την αιμορραγούσα Κύπρο, από μία διχοτομημένη χρεοκοπημένη χώρα, σε Σιγκαπούρη της Μεσογείου.

Μεγάλο διεθνές ενδιαφέρον για λύση του προβλήματος. Κάθε τόσο ανακάλυπταν και ένα “μομέντουμ”. Καταλύτης για δίκαιη λύση, η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση,καταλύτης το φυσικό αέριο, και πολλά άλλα εφευρήματα για να δικαιολογούν τις πολιτικές παράνοιες τους.

Κανενός, μα κανενός ηγέτη, δεν πέρασε από το μυαλό, να καθίσει και να μελετήσει, συγγράμματα, δηλώσεις, αναφορές των Τούρκων επισήμων. Να μελετήσει τη διαχρονική πορεία του Κυπριακού, τις διαχρονικές τουρκικές επιδιώξεις, να προβληματισθεί, να εμπλουτίσει τις εμπειρίες του, από το εθνικό πρόβλημα και την όλη τακτική που ακολουθούσε η Άγκυρα. Να αντιληφθεί το αυτονόητο: Ότι η Τουρκία, διεκδικεί, θέλει τον έλεγχο επί όλης της Κύπρου. Να την τουρκοποιήσει και να την καταστήσει αβύθιστο αεροπλανοφόρο της.

Κανένας ηγέτης δεν κάθισε, αφού έφθανε στα αυτονόητα και ορθά συμπεράσματα, να καλέσει ένα ευρύ κύκλο ανθρώπων, οι οποίοι να τον συμβουλεύσουν πώς ανατρέπονται και πώς εξουδετερώνονται οι τουρκικοί στόχοι.

Σπαταλούσαν, εν ολίγοις, τον χρόνο τους και τον χρόνο της εθνικής υπόθεσης, αναλισκόμενοι στα μικρά, και στα εύκολα. Και αρνούντο να ασχοληθούν με τα επείγοντα και τα κύρια. Το πρόβλημα, συνεπώς, που δεν μπόρεσαν να επισημάνουν οι πολιτικοί ηγέτες, είναι οι αναλλοίωτοι, διαχρονικοί επιδρομικοί στόχοι της Τουρκίας, στην Κύπρο. Και εφόσον αυτοί οι στόχοι παραμένουν αναλλοίωτοι, είτε πρέπει να εξουδετερωθούν, είτε πρέπει να ικανοποιηθούν.

Ούτε το πρώτο επετεύχθη, ούτε το δεύτερο ήταν εθνικώς συμφέρον να γίνει αποδεκτό. Σαράντα χρόνια μετά, όλοι οδύρονται, πως “40 χρόνια κατοχής είναι πολλά”. Αλλά τι έπραξαν σε όλο αυτό το διάστημα; Έκρυβαν την ανικανότητα τους κάτω από το στερεότυπο πιχείρημα, “η Τουρκία είναι αδιάλλακτη”. Και δαπανούσαν τον εαυτό τους και το μέλλον της εθνικής υπόθεσης, στους ψευδεπίγραφους διαλόγους και σε συγκρούσεις μεταξύ τους. Τίποτε το ουσιαστικό δεν έκαμαν, ώστε να αποτρέψουν τους τουρκικούς στρατηγικούς στόχους. Και εκατόν χρόνια να περάσουν, εάν μας προσφέρουν τόσο χρόνο οι Τούρκοι, με τα ίδια θα σπαταλούν
τον καιρό. Και μετά θα έρχονται να εκβιάζουν τον λαό με τις μύριες πληγές του Φαραώ, εφόσον συνεχιστεί το σημερινό στάτους κβο.

Έστω και πολύ αργά, η πολιτική ηγεσία καλείται να πράξει το επείγον.Να επικεντρωθεί στην ουσία: Πώς εξουδετερώνει τους τουρκικούς στρατηγικούς στόχους. Μόνο έτσι θα υπάρχουν προοπτικές λύσης του Κυπριακού. Διαφορετικά, ο χρόνος επιβίωσης του κυπριακού ελληνισμού, συρρικνώνεται στο ελάχιστο...