Οι συνομιλίες στο Κυπριακό συνιστούν μια καλοστημένη φάρσα. Και η τουρκική αδιαλλαξία, καθώς και η προσπάθεια για την αναγνώριση του ψευδοκράτους, αρχικά στη λογική της αποδοχής, δηλαδή του γνωστού «acknowledgement», πριν από τη λύση, είναι πάγια θέση της Άγκυρας και του κατοχικού καθεστώτος. Αυτή η πολιτική και νομική πρόθεση άλλοτε εκδηλώνεται με τη λειτουργία του αεροδρομίου της Τύμπου, άλλοτε με τις επισκέψεις ξένων αξιωματούχων κάτω από τα σύμβολα του ψευδοκράτους και άλλοτε με τις προσπάθειες συμμετοχής σε διεθνή φόρα.

Συχνά λέγεται ότι το πρόβλημα οφείλεται στην τουρκική αδιαλλαξία. Ποιος όμως την προκαλεί; Επιχειρώντας να απαντήσουμε αυτό το ερώτημα υπογραμμίζουμε τα εξής:
1) Η ίδια η δομή του τουρκικού κράτους, ο αντιδημοκρατικός του χαρακτήρας και οι στρατηγικοί του στόχοι, που θέλουν τη χώρα να καθίσταται περιφερειακή δύναμη, στη λογική και επί τη βάσει του οράματος μιας νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
2) Η Τουρκία θεωρεί τόσο την Κύπρο όσο και τμήματα του ελληνικού κράτους ως δικούς της ζωτικούς χώρους, από τη Θράκη ως το Αιγαίο και την Κύπρο.
3) Η στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας και η γεωπολιτική και γεωστρατηγική της σημασία δημιουργεί υπεροψία και επεκτατισμό, που ενισχύονται σήμερα από την ανακάλυψη του φυσικού αερίου.
4) Η αδυναμία των Αθηνών και της Λευκωσίας και η έλλειψη καθαρού στόχου και στρατηγικής τροφοδοτεί την τουρκική αδιαλλαξία και επιθετικότητα.

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι θα κάνουμε πόλεμο, αλλά ότι θα πρέπει να ισοζυγίσουμε τα ανισοζύγια δυνάμεων και να ξεκαθαρίσουμε τους στόχους μας. Εάν, δηλαδή, θέλουμε να επανενσωματωθούν τα κατεχόμενα στην Κυπριακή Δημοκρατία ή εάν θα συνεχίσουμε να φλερτάρουμε με την τουρκική θέση περί διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, που σημαίνει ότι: Το υφιστάμενο ενιαίο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα διχοτομηθεί σε δυο ισότιμα συνιστώντα κράτη. Συνεπώς, οι τουρκικές διχοτομικές θέσεις τροφοδοτούνται από τη λύση της ομοσπονδίας, την αδυναμία διατύπωσης στόχου για δημοκρατική λύση που θα είναι σύμφωνη με τις αρχές της ΕΕ. Για να εφαρμοστεί η ομοσπονδία θα πρέπει να ακρωτηριαστούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο ακρωτηριασμός δημοκρατικών αρχών προκύπτει από το γεγονός ότι η Τουρκία παραβιάζει τους νόμους της Κυπριακής Δημοκρατίας, της ΕΕ και του Διεθνούς Δικαίου. Εάν η νομική υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας συνεχίσει να τελεί σε ισχύ πώς θα εφαρμοστεί η ομοσπονδία χωρίς παρανομίες. Για να μην υπάρξουν παρανομίες θα πρέπει να επέλθει παρθενογένεση και διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από την άλλη, για να κλείσει η κάνουλα από την οποία τροφοδοτείται η τουρκική αδιαλλαξία και επιθετικότητα θα πρέπει ως αδύνατοι που είμαστε να συνάψουμε συμμαχίες με ισχυρότερους και οι συνθήκες προς αυτή την κατεύθυνση υπάρχουν σήμερα, λόγω του φυσικού αερίου, με το Ισραήλ και την Ελλάδα καθώς και με άλλες χώρες και δη Ευρωπαϊκές, όπως η Γερμανία της οποίας η Deutsche Bank εξέφρασε πρόθεση να επενδύσει στο τερματικό του Βασιλικού.

Ακόμη και η ίδια η ΕΕ ως τέτοια. Η αποτροπή των πολέμων και των απειλών στηρίζεται στις συμμαχίες και στον ισοζυγισμό των ανισοζυγίων δυνάμεων και όχι στους πειραματισμούς και τις λανθασμένους στόχους. Εάν δεν κλείσει η κάνουλα της τουρκικής αδιαλλαξίας και επιθετικότητας, τότε, είτε θα επέλθει η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας είτε θα συνεχιστεί το αδιέξοδο. Και τότε ποιος θα ευθύνεται για την de facto ή de jure διχοτόμηση; Η Τουρκία ή το Εθνικό Συμβούλιο και η πολιτική μας ηγεσία;