Οι σχέσεις Κύπρου-Ελλάδας είναι μία μακρά, πικρή και οδυνηρή ιστορία και πορεία αντιπαραθέσεων, συγκρούσεων, υπονομεύσεων, αναμετρήσεων, δολιχοδρομιών και εγκλημάτων σε βάρος του κυπριακού Ελληνισμού. Η αφετηρία όλων αυτών των δεινών είναι η από δεκαετιών ανυπαρξία συγκεκριμένης και συγκροτημένης υπερκομματικής και πανεθνικής στρατηγικής και στοχοθεσίας στην αντιμετώπιση της Τουρκίας. Οι Τούρκοι, διά των γνωστών εκθέσεων Νιχάτ Ερίμ (Νοέμβριος, Δεκέμβριος 1956), κωδικοποίησαν τη μακράς πνοής τουρκική πολιτική επανάκτησης της Κύπρου.
Έκτοτε, η πολιτική αυτή ακολουθείται με αταλάντευτη επιμονή, ανεξάρτητα ποιος κυβερνά την Τουρκία. Στην αντίπερα ελληνική όχθη, ανέκαθεν παρατηρείται μια μνημειώδης ασυναρτησία με υπονομεύσεις, αντιπαραθέσεις, «άλλα αποφασίζομεν και άλλα πράττετε», με συχνές κρίσεις για το ποιος αποφασίζει και ποιος συναινεί, κτλ. Η Κύπρος και ο Ελληνισμός πάντοτε προσβλέπουν προς την Ελλάδα για στήριξη και συμπαράσταση.
Η Αθήνα δεν φαίνεται να κατανοεί πως αν χαθεί η Κύπρος, η Ελλάδα θα ακρωτηριασθεί και θα συρρικνωθεί. Και η Λευκωσία δεν εννοεί να αντιληφθεί ότι απέναντι στην Αθήνα οφείλει να έχει ξεκάθαρες θέσεις και απόψεις. Εκατέρωθεν λάθη και εγκλήματα οδήγησαν στην τουρκική εισβολή και κατοχή της πατρίδας μας. Σήμερα ξέσπασε νέα κρίση εκ του μη όντος. Η Κύπρια ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους έθεσε ένα απλό, αιτιολογημένο ερώτημα προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό, με αποδέκτη τον Αντιπρόεδρο και Υπουργό Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλο:
Πώς αντέδρασε η ελληνική προεδρία μετά την κατάθεση του γνωστού, αισχρού και προσβλητικού για την Κυπριακή Δημοκρατία, τουρκικού εγγράφου, που την εκλάμβανε ως… «εκλιπούσα»; Το 105σέλιδο τουρκικό έγγραφο ήταν νέα, τελική κήρυξη πολέμου της κατοχικής Τουρκίας για αποδόμηση και ενταφιασμό της διεθνώς αναγνωρισμένης και μέλους της ΕΕ Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Ευ. Βενιζέλος περιορίστηκε να διαβάσει την κοινή δήλωση των «28» και ακολούθως σε άλλες δηλώσεις του να επαναλάβει την υποχρέωση της Τουρκίας να εφαρμόσει τις κυπρογενείς υποχρεώσεις της.
Μα εδώ και πολλά χρόνια η Τουρκία καλείται να συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις της, και φτύνει άπαντες και πρώτους απ’ όλους την Κύπρο και την Ελλάδα. Αντί, λοιπόν, ο Ευ. Βενιζέλος να εξηγήσει σε ποιες πρακτικές ενέργειες προέβη και αν απαίτησε από τον Τούρκο ομόλογό του να αποσύρει το υβριστικό και απαξιωτικό έγγραφό του εναντίον κράτους-μέλους της ΕΕ, επιτέθηκε κατά της Ε. Θεοχάρους! Έστειλε ρηματική διακοίνωση στο κυπριακό ΥπΕξ και απαίτησε απολογία της.
Δεν έμεινε ώς εδώ. Με νέα ανακοίνωσή του καθύβρισε την Κύπρια ευρωβουλευτή και ισχυρίστηκε ότι κάποιοι «καπηλεύονται εθνικές ευαισθησίες». Ο Ευ. Βενιζέλος είναι ο τελευταίος που νομιμοποιείται να επιτίθεται και να καθυβρίζει μιαν ευρωβουλευτή. Ο άνθρωπος που τάχθηκε υπέρ του τερατουργήματος Ανάν και εκβίαζε τον κυπριακό Ελληνισμό, δεν δικαιούται να μιλά για «εθνικές ευαισθησίες».
Ο Έλληνας Αντιπρόεδρος υπέπεσε σε σοβαρά και ανεπίτρεπτα πολιτικά ατοπήματα, για τα οποία οφείλει να απολογηθεί πρώτα προς την Ε. Θεοχάρους και, βεβαίως, προς τον κυπριακό Ελληνισμό. Είναι εμφανές ότι ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας βρίσκεται σε δυσχερή θέση, εξαιτίας της συμπεριφοράς του Αντιπροέδρου και Υπουργού Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλου. Η προχθεσινή υβριστική ανακοίνωσή του κατά της Ε. Θεοχάρους έχει δύο άλλους στόχους.
Πρώτον, να υπονομεύσει και να εγκλωβίσει τον Αντ. Σαμαρά σε πρακτικές και συμπεριφορές, που δεν συνάδουν με τα διπλωματικά, πολιτικά και αδελφικά θέσμια. Δεύτερον, να αναδείξει τα μικροπολιτικά παιγνίδια του Έλληνα ΥπΕξ στο εσωτερικό της Ελλάδας. Η περίπτωση Ευ. Βενιζέλου είναι ενδεικτική τρεμαλέων, δουλοφρόνων έναντι της Τουρκίας τεχνοτροπιών, που πλήττουν καίρια τις στενές και αδελφικές σχέσεις Ελλάδας-Κύπρου.
