Δεν αλλάξαμε, ούτε ελπίζουμε ότι θα αλλάξουμε μυαλά. Μπορεί οι αρμόδιοι να μιλούν για εκσυγχρονισμό του κράτους, που δεν βλέπουμε, ούτε τον αισθάνονται οι πολίτες. Μπορεί να μιλούν για καθάρσεις και τιμωρίες, αλλά δεν βλέπουμε κανένα στο εδώλιο. Μπορεί κάθε φορά που προκύπτει μία τραγωδία να αναφέρουν ότι "γυρίζουμε σελίδα", αλλά στην πραγματικότητα, μένουν στα ίδια, και γυρίζουν σελίδα προς τα πίσω. Όχι μπροστά.

Τα όσα διαδραματίζονται στην Τράπεζα Κύπρου-για φατρίες που θέλουν να ελέγξουν την Τράπεζα και για φαγοπότι που δεν έχει σταματήσει, κάνει λόγο ο Αρχιεπίσκοπος- είναι όχι απλώς ανησυχητικά, αλλά τραγικά. Δημιουργούν την εντύπωση, ότι επιστρέφουμε στα παλιά, αν όχι στα χειρότερα των παλιών, που έχουν καταστρέψει την τράπεζα, τους καταθέτες, την οικονομία του τόπου, γενικότερα. Αντί εκείνη η καταστροφή να οδηγήσει ορισμένους σε περίσκεψη, αντί να διδαχθούν και να αλλάξουν νοοτροπίες και μεθοδεύσεις, τελικά χρησιμοποιούν την καταστροφή ως εφαλτήριο για να προκαλέσουν νέα καταστροφή.

Αλλά όπως είπε και ο Αρχιεπίσκοπος, εάν συνεχιστεί η ίδια κατάσταση, ο πόλεμος των φατριών και το φαγοπότι, θα έλθει χωρίς άλλο η καταστροφή. Και αν καταστραφεί η Τράπεζα Κύπρου, να μην έχει κανένας αμφιβολία για το τι θα προκύψει για την οικονομία και τους ανθρώπους.

Αγνοούμε και ποιες είναι οι φατρίες, και ποιοι κάνουν φαγοπότι και ποιοι θέλουν να ελέγξουν την τράπεζα.
Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε ότι δεν μπορεί να συνεχιστούν αυτά που συμβαίνουν. Είναι σχιζοφρενικό, την ώρα που αναζητούνται οι μεγάλοι ένοχοι του τραπεζικού εγκλήματος, να ανακαλύπτουμε άλλα αβγά του φιδιού και να αναζητούμε άλλους υπαιτίους ενός νέου εγκλήματος. Είναι παραπάνω και από τραγικό, μετά την πρώτη μεγάλη καταστροφή, να προετοιμάζεται άλλη, οριστική αυτή τη φορά.

Η κυβέρνηση, η Κεντρική Τράπεζα, οι Εκτελεστικοί Σύμβουλοι, το Διοικητικό Συμβούλιο, καλούνται να βρουν τους τρόπους συνεννόησης. Δεν μπορεί να συνεχιστεί μία βεντέτα και μία προσπάθεια επιβολής της μίας πλευράς επί της άλλης. Όλοι οφείλουν να συνεργαστούν και να συντονιστούν για το καλό και την πρόοδο της τράπεζας, της οικονομίας και του λαού.

Δεν βιώνουμε μόνοι στην Κύπρο, τα όσα συντελούνται. Ακούν και έξω. Και οι ξένοι που ενδιαφέρονται να επενδύσουν, δεν είναι αφελείς να έλθουν και να θυσιάσουν τα λεφτά τους σε μία επιχείρηση, η οποία σείεται και συγκλονίζεται από εσωτερικές συγκρούσεις, έριδες, και ανοικτούς και υπόγειους πολέμους.

Η αβεβαιότητα και το συγκρουσιακό τέρμα, πρέπει να λάβουν τέλος. Και όλοι να συναισθανθούν τις ευθύνες τους. Και έναντι της Τράπεζας και έναντι της οικονομίας. Τα προσωπικά και ομαδικά συμφέροντα, μεγάλα ή μικρά, πρέπει να τεθούν στο περιθώριο. Και να υπερισχύσει το συμφέρον της χώρας.

Οι τελευταίες πληροφορίες ότι θα επικρατήσουν συναινετικές λύσεις, δημιουργούν αίσθημα ελπίδας. Θα αναμένουμε να δούμε να γίνονται πράξεις...