Οι συνομιλίες για το Κυπριακό καρκινοβατούν. Οδηγούνται από τους Τούρκους ξανά προς ναυάγιο. Οι στήλες αυτές εδώ και 40 σχεδόν χρόνια προειδοποιούν την πολιτική ηγεσία του τόπου ότι με τον Τούρκο δεν μπορείς να συζητήσεις αν δεν προϋπάρχουν ισχυρότατα δεδομένα: Οικονομία, άμυνα, διπλωματία, πολιτική στοχοθεσία, κυρίως ικανή ηγεσία που να είναι σε θέση να υλοποιήσει και να επιδιώξει τα πιο πάνω. Όλες αυτές τις τέσσερις δεκαετίες από την τουρκική εισβολή, έχουμε ηγεσίες που κινούνται μεταξύ ευσεβών πόθων, συνθημάτων, φλυαριών και μικροπολιτικής. Κανένας σοβαρός σχεδιασμός σε βάθος χρόνου, απλώς επανάπαυση σε κούφιες υποσχέσεις ξένων ότι, δήθεν, θα βοηθήσουν αλλά στο τέλος ενισχύουν την τουρκική αδιαλλαξία. Επειδή ο Μακάριος δέχτηκε το 1977 τη δικοινοτική ομοσπονδία, που αργότερα, Ντενκτασικαίς χερσίν έγινε διζωνική, οι ηγεσίες μας την έκαναν «αδήριτη ανάγκη» και «ιστορικό συμβιβασμό». Ακόμα και μετά την ένταξή μας στην Ε.Ε., όλες οι κυβερνήσεις επιμένουν στη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, που εξ ορισμού συγκρούεται με τις αρχές της Ε.Ε., το διεθνές και κοινοτικό δίκαιο, και παραβιάζει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, όπως κατοχυρώνονται από διεθνείς συμβάσεις και συνθήκες.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης συμφώνησε στις 11/2/2014 με τον κατοχικό Έρογλου τη γνωστή Κοινή Δήλωση. Αναλύσαμε και εξηγήσαμε εν εκτάσει γιατί αυτή η Δήλωση άνοιξε κερκόπορτα στην αναβάθμιση του κατοχικού μορφώματος και στην αποαναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος διαφωνεί αλλά δεν εξηγεί δύο μόνο από τα πολλά ερωτήματα. Πρώτον, γιατί χρειάστηκε δύο ώρες από τηλεοράσεως να εξηγήσει τη δική του θεώρηση της Δήλωσης, που ο υποτελής Έρογλου απέρριψε ευθύς αμέσως. Πώς είναι δυνατόν μια δήθεν ξεκάθαρη δήλωση να προκαλέσει τόσες αμφίσημες διευκρινίσεις; Δεύτερον, ο Πρόεδρος γιατί επιμένει στη γνωστή αδιέξοδη θέση του ότι έχει ένα μόνο σενάριο, εκείνο της επίλυσης του Κυπριακού; Δεν έχει καταλάβει ότι με τους Τούρκους διαπραγματεύεται και όχι με τον… Δούκα του Νόρφολκ; Δεν έχει ακόμα κατανοήσει την τουρκική πολιτική; Βεβαίως και τα κατανοεί αλλά γιατί απρακτεί;

Πρόσφατα, επισκέφθηκε την Κύπρο ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος. Σημαντικό γεγονός μεν, αλλ’ υποδείξαμε ότι η επίσκεψή του θα κριθεί εκ του τελικού αποτελέσματος. Ο Τζο Μπάιντεν αποκάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία ως τον «νέο ισχυρό στρατηγικό εταίρο των ΗΠΑ στην περιοχή». Και πανηγύρισαν όλοι για τον χαρακτηρισμό. Ο Μπάιντεν ήρθε, είπε, για να βοηθήσει και όχι να επιβάλει λύση. Και ξανά χειροκροτήματα. Όμως, πότε αυτός ο στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ θα δει κάποια απτά αποτελέσματα; Αυτά που όλοι και πρώτος ο Πρόεδρος βλέπει είναι μια νέα κλιμάκωση της τουρκικής αδιστακτότητας και αρνητικότητας. Οι Τούρκοι, μετά την Κοινή Δήλωση έγιναν ακόμα περισσότερο αδιάλλακτοι και αφόρητα προκλητικοί. Καθημερινά ο Έρογλου και η Τουρκία επιμένουν σε λύση δύο κρατών, δύο λαών, και προχθές ο Οζερσάι απαίτησε -άκουσον! άκουσον!- όπως η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων γίνει με τη… συγκατάθεση (!!!) των Τ/κυπρίων.

Το θράσος των Τούρκων δεν έχει όρια επειδή απέναντί τους έχουν έναν Αναστασιάδη, που εκλιπαρεί βοήθεια από την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ και εισπράττει φιλοφρονήσεις. Ο Ε/κ διαπραγματευτής διερωτάται με ανεκδιήγητη αφέλεια γιατί οι Τούρκοι εδώ και 40 χρόνια αρνούνται να συζητήσουν το εδαφικό, τον εποικισμό και την ασφάλεια. Μα θέλει και… Έρογλου να του το εξηγήσει; Είναι σχεδόν βέβαιο πως το… «επίτευγμα» Αναστασιάδη με την Κοινή Δήλωση θα προκαλέσει χειρότερα δεινά από τις προηγούμενες Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου. Ξαναρωτάμε για πολλοστή φορά: Ο Πρόεδρος έχει έτοιμο σενάριο Β’ έναντι του επερχόμενου αδιεξόδου; Ξέρει τι θα κάνει; Ή και πάλι θα αρμενίσουμε σε φουρτουνιασμένα τουρκικά νερά με βάρκα τους ευσεβείς πόθους και επικοινωνιακά τεχνάσματα;