Τον περασμένο Απρίλιο, ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, απαντώντας σε παρατήρηση δημοσιογράφου ότι τα πράγματα δεν φαίνεται να πηγαίνουν καλά στις συνομιλίες για το Κυπριακό, απάντησε πως «είναι πρόωρο να εξάγουμε συμπεράσματα για την κατάληξη των διαπραγματεύσεων. Ήταν αναμενόμενο ότι και οι δύο πλευρές, με την έναρξη του διαλόγου, θα πήγαιναν με τις μάξιμουμ θέσεις τους είτε αφορούν πολιτικά ζητήματα είτε οικονομικά είτε άλλα», υποστήριξε.

Η «Σ» υπέδειξε στον κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, και σε όσους επένδυαν ελπίδες σε πιο ήπιες τουρκικές θέσεις στο «επόμενο στάδιο» των συνομιλιών, ότι σφάλλουν. Η προϊστορία διδάσκει ότι η τουρκική διαπραγματευτική τακτική ακολουθεί εντελώς διαφορετική πορεία. Ξεκινά με μαξιμαλιστικές θέσεις, τις καθιστά στη συνέχεια μαξιμαλιστικότερες και στο τέλος, αφού έκαμε πέντε βήματα μπροστά από τις προωθημένες θέσεις της, κάνει ένα βήμα πίσω, υποστηρίζοντας πως υποχώρησε. Και, σε αντάλλαγμα αυτών των «υποχωρήσεων», απαιτεί από την ελληνοκυπριακή πλευρά, η οποία βρίσκεται ήδη μπροστά στον γκρεμό, να προχωρήσει και να κάμει βήμα που θα την ρίξει στον γκρεμό.

Πέντε βήματα μπροστά, ένα πίσω, είναι η τακτική που εφαρμόζουν οι Τούρκοι στις διαπραγματεύσεις.
Η εξέλιξη των συνομιλιών έχει δικαιώσει τις εκτιμήσεις της "Σημερινής" και διέψευσε τις εκτιμήσεις όσων υποστήριζαν ότι, όσο προχωρούν οι συνομιλίες, η τουρκική πλευρά θα καταθέτει πιο διαλλακτικές προτάσεις. Χθες έγινε γνωστό ότι στις προτάσεις που υπέβαλε η τουρκική πλευρά για το περιουσιακό, προτείνεται η συνολική ανταλλαγή περιουσιών. Ενώ αρνείται να συζητήσει το εδαφικό, είτε χωριστά είτε σε διασύνδεση με το περιουσιακό.

Είναι φανερό ότι, όσο προχωρούν οι συνομιλίες, η τουρκική πλευρά θα γίνεται περισσότερο αδιάλλακτη και θα καταθέτει ακόμη πιο προχωρημένες θέσεις.
Προχθές, ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού αναθεώρησε τις απόψεις που είχε εκφράσει, ότι ήταν πρόωρο να εξαχθούν συμπεράσματα για την κατάληξη των διαπραγματεύσεων. Αναφερόμενος στο θέμα της Αμμοχώστου, διερωτήθηκε -και πολύ σωστά-: «Αν σε αυτά τα μικρά βήματα, βλέπουμε μπροστά μας ένα βουνό αδιαλλαξίας, πώς μπορούμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών σε αυτήν την προσπάθεια που κάνουμε για επανένωση του τόπου;».

Αλλά, σε μία μεγάλη προσπάθεια, χρειάζεται η συμβολή και η βούληση και των δύο πλευρών. Όταν η μία πλευρά εργάζεται για την επανένωση και η άλλη για τη νομιμοποίηση της διαίρεσης, μόνο αδιέξοδο θα προκύψει.
Ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου δεν κατέθεσε οποιαδήποτε πρόταση για το πώς θα υπερβούμε το «βουνό αδιαλλαξίας» που προβάλλει μπροστά μας. Περιορίστηκε απλώς να ζητήσει από τη διεθνή κοινότητα, την Ε.Ε. και τα Ηνωμένα Έθνη «να κατανοήσουν πού βρίσκεται το άδικο, η αδιαλλαξία και να εξασκήσουν την επιρροή τους».

Ξέρετε από πότε ακούμε τις αγωνιώδεις και απεγνωσμένες εκκλήσεις των πολιτικών μας, προς τη διεθνή κοινότητα, να κατανοήσει πού βρίσκεται η αδιαλλαξία και να εξασκήσουν την επιρροή τους (πρώτα μιλούσαμε για πιέσεις και όχι επιρροή) στην Τουρκία; Από την επαύριον της εισβολής. Εδώ και 40 χρόνια φωνάζουμε, ζητούμε, απαιτούμε από τη διεθνή κοινότητα, τα Ηνωμένα Έθνη, την πολιτισμένη Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Ρωσία, να κατανοήσουν το δίκαιό μας και να πιέσουν την Τουρκία.

Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Σαράντα χρόνια, κανένας δεν μας ακούει και κανένας δεν πιέζει την Τουρκία. Πρόσφατα ήταν στην Κύπρο ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος. Και δεν κατάφερε να πιέσει ή να πείσει τον Έρογλου να δεχθεί κάποια μικρά βήματα για την Αμμόχωστο.

Συνεπώς, και υπό το φως των αποτυχιών μας να κάμψουμε την αδιαλλαξία της Τουρκίας και να πείσουμε τη διεθνή κοινότητα να πιέσει την Άγκυρα, δεν θα ήταν πιο χρήσιμο για τον κ. Νεοφύτου να απευθυνθεί στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και να ζητήσει διαφοροποίηση πολιτικής και στρατηγικής, αφού η ακολουθούμενη σήμερα δεν αποδίδει;