Ξαφνικά, τα διεθνή ΜΜΕ ανακάλυψαν την τουρκική κατοχή της Κύπρου. Και πότε; Εξαιτίας και εξ αφορμής της απόφασης καταδίκης της Τουρκίας από το ΕΔΑΔ, για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του κυπριακού λαού. Μέχρι τώρα εγνώριζαν το κυπριακό πρόβλημα ως ένα δικοινοτικό πρόβλημα μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Είχαν λησμονήσει την τουρκική εισβολή και κατοχή, και τα μεγάλα εγκλήματα της Τουρκίας. Η ελληνοκυπριακή ηγεσία ήταν υπεύθυνη γι' αυτήν την παραχάραξη της ιστορίας του κυπριακού προβλήματος.

Διότι αυτή πρώτη λησμόνησε την τουρκική εισβολή και κατοχή. Παραμέρισε τη διαφώτιση και την προσαγωγή της Τουρκίας, ως κατοχικής δύναμης, στα διεθνή βήματα και σώματα. Προέβαλε ένα άλλο, στρεβλωμένο, κυπριακό πρόβλημα ενώπιον της διεθνούς κοινότητας. Προέβαλε τον διακοινοτικό διάλογο. Δύο ηγέτες με δύο σημαίες, να προσέρχονται σε συνομιλίες, προκειμένου να λύσουν τα «δικοινοτικά προβλήματα».

Σε χάρτες διεθνούς κύρους οργανισμών προεβάλλοντο δύο κράτη, ένα ελληνοκυπριακό και ένα τουρκοκυπριακό. Αφαιρέθηκαν από τη μνήμη της διεθνούς κοινότητας οι λέξεις πρόσφυγες, αγνοούμενοι, εγκλωβισμένοι και όλα τα εγκλήματα που διέπραξε η Τουρκία. Τα τουρκικά εγκλήματα και η Τουρκία δεν ανευρίσκοντο πουθενά. Υπήρχε μόνο ο διακοινοτικός διάλογος, οι δύο ηγέτες, οι δύο σημαίες, οι δύο λαοί.

Μετά την προχθεσινή απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, φαίνεται ότι επανήλθε η «μνήμη» των διεθνών ΜΜΕ, την οποία η ελληνοκυπριακή ηγεσία είχε φροντίσει να αφαιρέσει με τις λανθασμένες πολιτικές της. Τώρα, η Τουρκία φαίνεται να βρίσκεται και πάλιν στο επίκεντρο του κυπριακού προβλήματος, και οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του κυπριακού λαού να γίνονται γνωστές στον διεθνή χώρο.

Αυτό και μόνο το στοιχείο το οποίο αναδύθηκε ξαφνικά, μετά την απόφαση του ΕΔΑΔ, αποδεικνύει πόσο μεγάλο πολιτικό έγκλημα διέπραξαν οι πολιτικές ηγεσίες αυτού του τόπου, επιλέγοντας ως μόνη διαδικασία αυτήν του διακοινοτικού διαλόγου, και συγκαλύπτοντας, με πρόφαση τη διατήρηση «ήπιου κλίματος», την πραγματική υφή του προβλήματος και τα τουρκικά εγκλήματα εις βάρος του λαού μας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με διάλογο θα λυθεί το Κυπριακό. Αλλά με σωστό διάλογο, στη βάση αρχών και στη βάση κοινού αντικειμένου συζήτησης. Όχι με διάλογο στη βάση διάτρητων κοινών ανακοινωθέντων, τα οποία νοθεύουν τη δίκαιη λύση, συγκαλύπτουν τα τουρκικά εγκλήματα και προβάλλουν εικόνα δύο κρατών και δύο λαών, όπως επιτυγχάνει το «κοινό ανακοινωθέν» Αναστασιάδη-Έρογλου.

Την ίδια στιγμή, η διεξαγωγή διαλόγου δεν μπορεί να λειτουργεί ως αποτρεπτικός παράγοντας διαφώτισης της διεθνούς κοινότητας για τα εγκλήματα της Τουρκίας και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του κυπριακού λαού. Και αδυνατούμε να αντιληφθούμε τη λογική της δικής μας ηγεσίας, η οποία αποδέχεται πρόνοιες συμφωνιών, όπως «οι δύο πλευρές αποφεύγουν τις δημόσιες αντιπαραθέσεις». Πώς αποδέχεται τέτοιες απαράδεκτες δεσμεύσεις, όταν πρώτιστο καθήκον της είναι να αναδεικνύει τις ευθύνες της κατοχικής Τουρκίας;

Η τελευταία απόφαση του ΕΔΑΔ επαναφέρει το εθνικό πρόβλημα στη σωστή του βάση. Αλλά, εάν η απόφαση δεν αξιοποιηθεί πολιτικά από την ηγεσία και αν δεν υπάρξει ανάληψη πρωτοβουλιών για καταδίκη της Τουρκίας στα διεθνή βήματα, θα καταστεί δώρον άδωρον. Έχουμε ισχυρές αμφιβολίες κατά πόσο η Κυβέρνηση θα λάβει τα σωστά μηνύματα από την απόφαση και θα την αξιοποιήσει πολιτικά, αναπροσαρμόζοντας τη μονόφθαλμη και χρεοκοπημένη διαδικασία που ακολουθεί. Σε τέτοια περίπτωση, και εφόσον συνεχιστεί η ίδια λανθασμένη πολιτική, την πλήρη ευθύνη αναλαμβάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Έχει στα χέρια του ένα σημαντικό όπλο. Ας μην το αφοπλίσει...