Επί μακρόν από αυτές τις στήλες τονίζαμε, πριν ακόμη έρθει το μνημόνιο και η Τρόικα, ότι η Κύπρος κινδυνεύει από το μοντέλο της Ιρλανδίας, που σημαίνει το εξής: Το τραπεζικό μας σύστημα και η οικονομία θα έφθανε σε τέτοιο σημείο, που ακόμη και αν πωλούνταν οι υποθήκες, μεταξύ των οποίων και αυτές για την πρώτη κατοικία, οι μεν τράπεζες δεν θα έπαιρναν τις οφειλές τους, οι δε δανειζόμενοι δεν θα αποπλήρωναν ολόκληρο το χρέος τους. Σήμερα, οι Κύπριοι πολίτες και μεταξύ αυτών οι νοικοκύρηδες, αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο όχι μόνο να χάσουν την πρώτη κατοικία, αλλά ταυτοχρόνως να μην αποπληρώσουν τις οφειλές τους, ακόμη και αν γίνει κατάσχεση του ακινήτου τους.

Η διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων από την Κεντρική Τράπεζα ήταν τραγική σε σχέση με την Τρόικα και το μνημόνιο. Το ίδιο συμβαίνει με τη Βουλή, το κομματικό σύστημα και το Υπουργείο Οικονομικών. Κινούνται μεταξύ λαϊκισμού και ανεπάρκειας. Και γιατί διατυπώνουμε τη θέση αυτή; Διότι, αφενός στο πλαίσιο του λαϊκισμού και της απερισκεψίας διατυπώθηκε η θέση περί της προστασίας της πρώτης κατοικίας χωρίς την εκπόνηση μελέτης για την επιβολή κριτηρίων, αφού κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Άλλο οι νοικοκύρηδες με δυο παιδιά, που δανείστηκαν για να βάλουν ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια τους, και άλλο εκείνοι που έχτιζαν πολυτελείς επαύλεις κατά τρόπον απερίσκεπτο ή/και έχουν ακόμη δυο ή τρία εξοχικά ή άλλα ακίνητα στο εξωτερικό.

Είναι άλλη κατηγορία εκείνοι που έχουν την οικονομική ευχέρεια να πληρώσουν, και άλλη αυτοί που έχασαν την εργασία τους και έχουν και παιδιά που σπουδάζουν. Η προστασία της πρώτης κατοικίας χωρίς κριτήρια είναι μια ανεύθυνη και άδικη προσέγγιση, που επιτρέπει, αφενός, ακόμη και σε αυτούς που διαθέτουν χρήματα για τη δόση τους να μην πληρώσουν και, αφετέρου, στην Τρόικα να λέει ξεχάστε οποιεσδήποτε διευκολύνσεις. Διότι οι τράπεζες είτε θα έβαζαν υψηλά επιτόκια, είτε και δεν θα είχαν να δανείσουν για νέες πρώτες κατοικίες.

Για να ήταν δυνατή η λεγόμενη επαναδιαπραγμάτευση με την Τρόικα, επί τη βάσει των συμφωνηθέντων στο μνημόνιο, θα έπρεπε να παρουσιαστεί ολοκληρωμένη πρόταση για την προστασία της πρώτης κατοικίας με κριτήρια, κατηγορίες και κοστολογήσεις, καθώς και πώς επηρεάζονται από τη μια η κοινωνική συνοχή και το τραπεζικό σύστημα, αλλά και κάτι συναφές: Πώς θα ήταν δυνατό να υπάρξει μια αναπροσαρμογή των δανείων με «οδικό χάρτη», ώστε να οδηγηθούμε σε μια λογική αμοιβαίου οφέλους.

Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Και ως εκ τούτου, οι τροϊκανοί δείχνουν το σκληρό και ανυποχώρητο και πολλές φορές απάνθρωπο πρόσωπό τους, το οποίο τροφοδοτείται από την ανικανότητα ενός κομματικού συστήματος, το οποίο δεν έχει διδαχθεί ακόμη από την κρίση πώς πρέπει να δρα και να αντιδρά, και πώς πρέπει να αποδράσει από τους λαϊκισμούς και να υπερασπιστεί τον πολίτη και το ίδιο το κράτος.

Η εικόνα που δημιουργείται είναι ότι το οικονομικό και κομματικό κατεστημένο του τόπου εργάζεται για τα δικά του συμφέροντα, όπως αυτά μπορούν να εξυπηρετηθούν μέσα από την κατοχή της εξουσίας. Και πολύ λιγότερο ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα του λαού. Το κατεστημένο και οι αυλές του ενεργούν για την πάρτη τους. Και τώρα βρήκαν την εύκολη λύση να καλύπτουν τα λάθη και τις ανεπάρκειές τους πίσω από τις πλάτες της Τρόικας, η οποία βεβαίως, τελούσα σε εντεταλμένη αποστολή, δεν δίδει δεκάρα για την καλή ή κακή εντύπωση που έχουμε γι’ αυτήν. Απλώς, εφόσον εμείς δεν έχουμε σοβαρές εναλλακτικές προτάσεις, θα μας κυνηγά έως ότου ξεχρεώσουμε και το τελευταίο ευρώ, και την τελευταία δεκάρα!