Ο λαός μας διερωτάται: Τόση άγνοια έχουν για το Κυπριακό οι ηγέτες του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ώστε ο Γ.Γ., Μπαν Κι Μουν, να συναντά τον κατοχικό ηγέτη στο σύμβολο της κατοχής και να μη γνωρίζει ότι αυτό αποτελεί έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους; Ο δε Βοηθός του, Τζέφρι Φέλτμαν, να μη γνωρίζει ότι η ορολογία «δύο λαοί» είναι εφεύρημα της τουρκικής πλευράς, προκειμένου να στηρίζει την απαίτηση της δημιουργίας δύο κρατών;

Αν αυτά αντανακλούν, όντως, την αχαμπαροσύνη της ηγεσίας των Ηνωμένων Εθνών, τότε η κυπριακή υπόθεση είναι τελειωμένη. Και αντικατοπτρίζει την οικτρή αποτυχία των Προέδρων της Δημοκρατίας, οι οποίοι είχαν και έχουν συχνές συναντήσεις με τους Γενικούς Γραμματείς των Ηνωμένων Εθνών και άλλους αξιωματούχους του διεθνούς Οργανισμού, αλλά ουδέποτε πέτυχαν να τους εμπεδώσουν τη σωστή διάσταση του προβλήματος και να τους ενημερώσουν πειστικά.

Αν, όμως, όσα γίνονται και όσα απαράδεκτα λέγονται από τα στόματα των ηγετών του διεθνούς Οργανισμού, δεν είναι αποτέλεσμα άγνοιας, αλλά ηθελημένης προσπάθειας να προωθήσουν τουρκικές θέσεις στη διεθνή κοινότητα, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα και τίποτε το θετικό δεν μπορεί να αποφέρει αυτή η διαδικασία, η οποία τελεί υπό την «αιγίδα» των Ηνωμένων Εθνών. Δεν μπορεί να αναμένει κανείς να υπάρξει αντικειμενική μεσολάβηση από τα Ηνωμένα Έθνη, όταν η ηγεσία τους είτε αγνοεί στοιχειώδη πράγματα για το πρόβλημα είτε ενσυνείδητα προωθεί τουρκικές θέσεις.

Ας προσεχθεί τούτο: Όλη η ηγεσία του ψευδοκράτους, από τον Έρογλου ώς τον Οζερσάι, τον Ναμί και τον Ερτούγ, χαιρέτισαν με ενθουσιώδεις αναφορές την επίσκεψη και τα αποτελέσματα της επίσκεψης Φέλτμαν. Μάλιστα, όλοι ευχήθηκαν όπως «ο κ. Φέλτμαν επισκέπτεται πιο συχνά την Κύπρο».

Αυτή η ενθουσιώδης υποδοχή του Βοηθού Γ.Γ. υποδηλοί πολλά. Είναι φανερό ότι άκουσαν στις κατ' ιδίαν συνομιλίες, που είχαν μαζί του, πολλά που προσεγγίζουν τις θέσεις τους και διαπίστωσαν ότι μπορούν να επενδύουν σε αυτόν...

Στη δική μας πλευρά, η άφιξη του κ. Φέλτμαν χαιρετίστηκε ως απόδειξη της κινητικότητας την οποία έχει επιτύχει η Κυβέρνηση, γύρω από το εθνικό πρόβλημα.
Αλλά η κινητικότητα από μόνη της δεν μπορεί να είναι ωφέλιμη, αν δεν συνοδεύεται από απτά αποτελέσματα, τα οποία θα αναγνωρίζουν τη βούληση της πλευράς μας και, παράλληλα, θα συνοδεύονται από πιέσεις προς την τουρκική, για να αναπροσαρμόσει τη στάση της. Όταν, όμως, ο κ. Φέλτμαν έρχεται εδώ, αποδίδει ισομερώς συγχαρητήρια και στους δύο ηγέτες, και μιλά για δύο λαούς, τότε τέτοια κινητικότητα δεν τη χρειαζόμαστε.

Πρόσφατα, επισκέφθηκαν την Κύπρο ο Αμερικανός αξιωματούχος Έρικ Ρούμπι και ο Ευρωπαίος αξιωματούχος Στέφαν Φούλε. Και πάλιν ακούσαμε θριαμβολογίες για «κινητικότητα» στο Κυπριακό. Στείλαμε και τους δύο στον Έρογλου για να τον πείσουν για την ανάγκη επιστροφής της Αμμοχώστου και για την ανάληψη ενεργότερου ρόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τελικά, η αποστολή απέτυχε. Δεν γνωρίζουμε τι είπαν οι δύο αξιωματούχοι στην τουρκική πλευρά, αλλά ουδέν επετεύχθη. Μάλιστα ο Αμερικανός αξιωματούχος μάς είπε πως η Κύπρος μπορεί να καταστεί ένα είδος μοντέλου στην περιοχή. Αλλά «μοντέλο» μάς κατέστησε και η Ευρωπαϊκή Ένωση, με το κούρεμα των καταθέσεων...

Κατάντησε, τελικά, το Κυπριακό, του μπάτσου και του κλότσου του κάθε ξένου, που έρχεται εδώ για να βοηθήσει, τάχατες, στην προώθηση λύσης.
Αλλά την κύρια ευθύνη αυτού του καταντήματος τη φέρει η ηγεσία μας. Η οποία, αντί να καταγγείλει την Τουρκία ως υπαίτιο της διχοτόμησης και να απαιτήσει τη λήψη μέτρων εναντίον της κατοχικής χώρας, υποβίβασε ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής, σε δικοινοτική διαφορά. Όπως στρώσαμε, θα κοιμηθούμε...