Η Δημόσια Υπηρεσία -και σε αυτήν περιλαμβάνουμε και τον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα- οφείλει να είναι η ραχοκοκαλιά του κράτους. Σε αυτήν στηρίζεται κάθε κυβέρνηση για την επιτυχή διεκπεραίωση της διακυβέρνησης του τόπου. Από της ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας, η Δημόσια Υπηρεσία έδωσε δείγματα γραφής που επιβεβαιώνουν πως, αν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι επιτελούν εύορκα και ευσυνείδητα και με υψηλό επαγγελματισμό το καθήκον τους και με αγάπη προς την πατρίδα, τότε ο τόπος θα πάει γρηγορότερα μπροστά. Η Δημόσια Υπηρεσία το απέδειξε με αξιοθαύμαστο τρόπο και γι’ αυτό επαινείται, κατά και μετά την τουρκική εισβολή και για την αντιμετώπιση των δραματικών εκείνων επιπτώσεων. Οι δημόσιοι υπάλληλοι λειτούργησαν το κράτος και του επέτρεψαν να ανακάμψει. Για όσα ακολούθησαν, δεν ευθύνονται οι δημ. υπάλληλοι αλλά οι κυβερνήσεις, που έκριναν πως η Δημ. Υπηρεσία είναι το αποκλειστικό φέουδό τους και η ακένωτη δεξαμενή ψήφων κάθε φορά που είχαμε εκλογές.

Η Δημόσια Υπηρεσία διαθέτει υπαλλήλους-πραγματικά διαμάντια ευσυνειδησίας, συνέπειας, εργατικότητας, επαγγελματισμού και γνήσιου ενδιαφέροντος για τον τόπο και τα συμφέροντά του. Πάρα πολλοί είναι εκείνοι που κόσμησαν τον κλάδο στα 50 και πλέον χρόνια της κυπριακής ανεξαρτησίας. Θα πει κανείς: «Μα, όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι… εξαίρετοι, όπως αρκετοί ευθυνόφοβοι προϊστάμενοι καθορίζουν;». Όχι, βέβαια. Δεν είναι δυνατόν το 97% των δημ. υπαλλήλων να είναι εξαίρετοι. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, η Δημόσια Υπηρεσία θα… «πετούσε», η παραγωγικότητά της θα ήταν αξεπέραστη και η προσφορά της στον τόπο απροσμέτρητη. Και, φυσικά, θα είχαμε ελάχιστα ή καθόλου παράπονα από τους πολίτες. Η Δημόσια Υπηρεσία της δεκαετίας του ’60, του ’70 ή και του ’80 δεν είναι η σημερινή. Πολλά άλλαξαν. Νέες νοοτροπίες, νέες αντιλήψεις, η ασφάλεια της εργασίας και η εγγύηση της μονιμότητας, συν η κομματοκρατία, οι πολιτικές και άλλες παρεμβάσεις, ο παραγοντισμός, η ανικανοκρατία και η αναξιοκρατία, κτλ. επισώρευσαν σοβαρά προβλήματα στην Δ. Υπηρεσία.

Όλες ανεξαίρετα οι κυβερνήσεις δεν αντιμετώπισαν τη Δημόσια Υπηρεσία ως την ισχυρή αιχμή του δόρατος της διακυβέρνησης του τόπου αλλ’ ως μιαν απλή και βολική δεξαμενή ψήφων. Η γάγγραινα της κομματοκρατίας, η ευνοιοκρατία, το ρουσφέτι και η ημετεροκρατία υπονόμευσαν τη δομή και τη δυναμική της Δημόσιας Υπηρεσίας. Όλοι οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας υποσχέθηκαν να αντιμετωπίσουν τα δομικά προβλήματά της: Εκσυγχρονισμός, νέα τεχνολογία, παραγωγικότητα, επαγγελματισμός, εξυπηρέτηση του πολίτη, πάταξη της γραφειοκρατίας, αλλαγή νοοτροπίας, νέες μέθοδοι διακυβέρνησης, ταχύτερη διεκπεραίωση αιτημάτων και έργων, χρηστή διοίκηση, σεβασμός προπάντων στο δημόσιο χρήμα. Κάθε χρόνο η έκθεση της Ελεγκτικής Υπηρεσίας παχύνεται από όσα συμβαίνουν ή δεν επιτελούνται στον δημόσιο τομέα. Γιατί; Διότι καμία κυβέρνηση δεν μεριμνά πραγματικά για να διορθώσει τα κακώς έχοντα και να αναβαθμίσει την ποιότητα δουλειάς, προσφοράς και παραγωγικότητας της Δημ. Υπηρεσίας.

Να το ξαναπούμε: Δεν είναι δυνατόν στην εποχή της τεχνολογίας, ένας τόπος με 850.000 πληθυσμό (όσος ένας μισός δρόμος της Ν. Υόρκης), να εργοδοτεί, συνολικά, στον Δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο Τομέα πάνω από 75.000 υπαλλήλους. Είναι εξωφρενικό, απαράδεκτο, αντιπαραγωγικό και σπάταλο. Δεν είναι δυνατόν το κρατικό μισθολόγιο να ξεπερνά τα 2.5 δισεκ. ευρώ, όπως είναι ανεπίτρεπτο το μεγεθυνόμενο χάσμα στους μισθούς μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Γράφουμε αυτά τα λίγα με αφορμή το ετήσιο συνέδριο της ΠΑΣΥΔΥ και τις εκατέρωθεν δηλώσεις -Προέδρου της Δημοκρατίας και Γ.Γ. της συντεχνίας- για συνεργασία, ορθολογικές λύσεις και μεγαλύτερη παραγωγικότητα, αποτελεσματικότητα και εξυπηρέτηση του πολίτη. Να τα δούμε, επιτέλους!