Δεν πρέπει κανείς να έχει ψευδαισθήσεις. Και αυτές οι συνομιλίες, όπως και όλοι οι προηγούμενοι γύροι όλα αυτά τα 40 χρόνια καθηλώνονται μπροστά από έναν τουρκικό τοίχο αρνητικότητας, αδιστακτότητας και μαξιμαλιστικών θέσεων. Και τούτο, παρά τις ολέθριες παραχωρήσεις και υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς που, αντί να αμβλύνουν ή να μαλακώσουν την τουρκική πλευρά, αντίθετα, την αποθηριώνουν. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, παρά τις περί του αντιθέτου υποδείξεις των άλλων πολιτικών αρχηγών να είναι προσεκτικός στις συζητήσεις με τον κατοχικό Έρογλου, προχώρησε στην υπογραφή της νέας Συμφωνίας Υψηλού Επιπέδου στις 11 Φεβρουαρίου.
Η Κοινή Δήλωση Αναστασιάδη-‘Ερογλου άνοιξε διάπλατα την πόρτα για την αναβάθμιση του κατοχικού μορφώματος σε ισότιμο με την Κυπριακή Δημοκρατία κράτους. Γι’ αυτό και οι Τούρκοι, εκμεταλλευόμενοι όσα περιέχονται στην Κοινή Δήλωση -καμία αναφορά ότι το μελλοντικό ομόσπονδο κράτος θα είναι συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας- εξαπέστειλαν στις Βρυξέλλες, στις ΗΠΑ, στη Γερμανία και στη Μόσχα τον Οζερσάι και τον Ναμί.
Αυτοί, με υψηλοτάτου επιπέδου επαφές, όχι μόνο εξήγησαν τις τουρκικές θέσεις, αλλά και έδωσαν και έκτισαν την εικόνα ενός ιδρυτικού κράτους του μελλοντικού ομόσπονδου κράτους της Κύπρου, εάν και εφόσον συμφωνηθεί. Ακόμα και ο Ν. Αναστασιάδης, που έκτισε ολόκληρη την προεκλογική εκστρατεία του και τη μετεκλογική διακυβέρνηση του τόπου στη δήθεν ικανότητά του να σπάσει το αδιέξοδο και να επαναρχίσουν συνομιλίες, προσγειώθηκε ανώμαλα. Πρώτα διέθεσε δύο ώρες, στις 12 Φεβρουαρίου, για να μας εξηγήσει πώς εκείνος εννοούσε το περιεχόμενο της Κοινής Δήλωσης.
Πρόσφατα, συναντήθηκε με τον κατοχικό Έρογλου για να του πει ότι οι τουρκικές θέσεις είναι εκτός παραμέτρων της Δήλωσης. Και τώρα ήρθαν στην Κύπρο ο Επίτροπος για τη Διεύρυνση της ΕΕ Στέφαν Φούλε -γνωστός για περίεργες θέσεις του στο Κυπριακό και για την Αμμόχωστο- και ο Αμερικανός Υφυπουργός Εξωτερικών Έρικ Ρούμπιν.
Είναι εμφανές ότι οι δύο αξιωματούχοι της ΕΕ και των ΗΠΑ ήρθαν στην Κύπρο σε μια καταφανή προσπάθεια να σπρώξουν, δηλαδή να πιέσουν τις πλευρές για να προχωρήσει η διαδικασία των συνομιλιών. Ήδη προηγήθηκε η Βικτώρια Νούλαντ, που οδήγησε στη συμφωνία Αναστασιάδη-Έρογλου. Δεν γνωρίζουμε ποιες αντιστάσεις θα προτάξει ο Ν. Αναστασιάδης. Όμως, όλοι θυμούνται πως ο Κυβ. Εκπρόσωπος είχε δηλώσει, τότε, πως δόθηκαν διαβεβαιώσεις (προφανώς από τις ΗΠΑ) ότι κατά τη διάρκεια των νέων συνομιλιών οι ενδιαφερόμενοι θα απέφευγαν τις προκλήσεις.
Η Τουρκία ούτε που άκουσε ούτε κατάλαβε. Ευθύς αμέσως έστειλε το «Μπαρμπαρός» στην κυπριακή ΑΟΖ, σε μία ευθεία πρόκληση προς τον Αναστασιάδη. Ο Πρόεδρος, σε μια επιπόλαια δήλωσή του… προειδοποίησε την Τουρκία ότι θα αποχωρούσε από τις συνομιλίες, αν το «Μπαρμπαρός» παραβίαζε την ΑΟΖ μας. Η Τουρκία τον αγνόησε, τον εξευτέλισε, αλλ’ ο Αναστασιάδης ακόμα δεν αποφάσισε αν θα αποχωρήσει.
Απεναντίας, τώρα διαπιστώνει πως οι Τούρκοι, αντί να συναινέσουν σε βιώσιμη και λειτουργική λύση, προτάσσουν συνομοσπονδιακές θέσεις και προωθούν συνεχώς την αναβάθμιση του κατοχικού ψευδοκράτους. Από την άλλη, η περίπτωση της Αμμοχώστου ενεπλάκη στα ΜΟΕ ως μη όφειλε, αφού με αλλεπάλληλα ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ και τη συμφωνία Κυπριανού-Ντενκτάς, η κατοχική Τουρκία εντέλλεται να την επιστρέψει στους νόμιμους κατοίκους της, χωρίς ανταλλάγματα.
Λοιπόν, οι Φούλε και Ρούμπιν γιατί ήρθαν στην Κύπρο; Για να πιέσουν; Να πιέσουν τους Τούρκους επειδή από αυτούς εκπορεύεται όλη η αρνητικότητα στην επιδίωξη μιας λειτουργικής λύσης. Αναμένουμε ότι ο Ν. Αναστασιάδης, με βάση όσα για μήνες διασάλπιζε, θα τα πει και στους Φούλε και Ρούμπιν. Και ότι θα τα εννοεί. Χωρίς άλλες εκπτώσεις.
