Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έπρεπε να έχει ψευδαισθήσεις για την τουρκική στοχοθεσία.

Ούτε να τρέφει αυταπάτες για την πορεία των συνομιλιών. Ενώ και ο Ν. Αναστασιάδης προέβη σε υποχωρήσεις στους Τούρκους, αυτοί όχι μόνο δεν έχουν υποχωρήσει έστω και κατά έναν ιώτα από τις γνωστές, διακηρυγμένες από χρόνια θέσεις τους αλλά καταθέτουν προτάσεις καθαρά συνομοσπονδιακού χαρακτήρα. Αφού ενθυλάκωσαν την Κοινή Δήλωση, διά της οποίας άνοιξε διάπλατα η πόρτα για την αναβάθμιση του κατοχικού ψευδοκράτους, ο υποτελής Έρογλου εξαπέστειλε στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ τον Τ/κ διαπραγματευτή Οζερσάι και τον ψευτοϋπουργό Εξωτερικών, Ναμί, για να προβάλουν το κατοχικό μόρφωμα ως δήθεν ισότιμο της Κυπριακής Δημοκρατίας «ιδρυτικό κράτος» της νέας τάξης πραγμάτων.

Ας θυμηθούμε αυτά που επιτήδεια λησμονεί ο Πρόεδρος: Στην παράγραφο 4 της Κοινής Δήλωσης Αναστασιάδη-Έρογλου καταγράφεται επακριβώς και αυτολεξεί: «Η ενωμένη κυπριακή ομοσπονδία θα προκύψει από τη λύση μετά την έγκριση της διευθέτησης σε χωριστά ταυτόχρονα δημοψηφίσματα».

Ας προσεχθεί: «Η ενωμένη κυπριακή ομοσπονδία θα προκύψει από τη λύση». Πουθενά στην Κοινή Δήλωση δεν αναφέρεται πως η «ενωμένη κυπριακή ομοσπονδία» θα είναι συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο λόγος είναι απλός και ο Πρόεδρος τον γνωρίζει: Οι Τούρκοι δεν αναγνωρίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία, άρα δεν υπήρχε περίπτωση να δεχθούν τη θέση της ελληνικής πλευράς ότι η νέα ομόσπονδη Κύπρος θα είναι μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πέραν αυτού, ο Πρόεδρος αποδέχθηκε την τουρκική θέση ότι η κυριαρχία θα πηγάζει από τους Έλληνες και τους Τούρκους της Κύπρου και όχι από τον λαό. Και αυτήν την υποχώρηση την χαρακτήρισε ως… «επίτευγμα» της πολιτικής του. Την περ. Πέμπτη, απευθυνόμενος σε καθηγητές και φοιτητές του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθήνας, είπε τα εξής: «Εδώ και μερικές εβδομάδες έχουμε μπει σε έναν ουσιαστικό διάλογο. Κατατέθηκαν οι πρώτες θέσεις των πλευρών. Θα πρέπει να είμαι ειλικρινής, θα πρέπει να λέω όσα καταγράφονται.

Υπάρχει απόσταση. Θέλω να πιστεύω ότι απλώς είναι οι πρώτες θέσεις και θα ακολουθήσουν κάποιες διευκρινίσεις. Αλλά αυτό που αποτελεί ασπίδα για τη δική μας πλευρά είναι το περιεχόμενο του κοινού ανακοινωθέντος».

Αυτήν την… ασπίδα, οι Τούρκοι την ράγισαν από την πρώτη συνάντηση για τις συνομιλίες. Ας θυμηθούμε: Στις 12 Φεβρουαρίου, επί δίωρον ο Πρόεδρος προσπαθούσε να πείσει τους πολίτες ότι η νέα Υψηλού Επιπέδου Συμφωνία του με τον κατοχικό Έρογλου ήταν η καλύτερη από τις προηγούμενες. Αν ήταν η καλύτερη, γιατί χρειάστηκε δύο ώρες για να την διασαφηνίσει; Αν ήταν η καλύτερη, γιατί ο κατοχικός Έρογλου χλεύασε τις κατ’ εκείνον υπερβολές Αναστασιάδη;

Αν ήταν η καλύτερη συμφωνία, γιατί χθες δήλωσε πως «διαφαίνεται ότι υπάρχει ανάγκη περαιτέρω διαλόγου όσον αφορά όλα τα θέματα που άπτονται του κυπριακού προβλήματος». Για να προσθέσει: «Διαπιστώθηκε από δικής μας πλευράς ή έχει επισημανθεί, η ανακολουθία προτάσεων σε σχέση με το κοινό ανακοινωθέν». Πρόκειται για άκομψη διαπίστωση του αδιεξόδου που διαφάνηκε από την πρώτη στιγμή

Ποιοι είναι ανακόλουθοι στις προτάσεις τους; Οι Τούρκοι, οι οποίοι, όμως, είναι συνεπέστατοι στις θέσεις τους. Ο Πρόεδρος και τα κυβερνητικά και δημοσιογραφικά εξαπτέρυγά του αρέσκονται να αναφέρονται στον διεθνή παράγοντα που τάχα ενδιαφέρεται και δήθεν πιέζει για προώθηση των συνομιλιών και επίτευξη λύσης.

Οι συνομιλίες, καθ’ ομολογίαν του Προέδρου και του συνομιλητή της ελληνικής πλευράς, δεν προχωρούν ούτε και θα προχωρήσουν αφού η τουρκική πλευρά παραμένει αμετακίνητη. Η δήθεν ασπίδα της Κοινής Δήλωσης ράγισε από την τουρκική ακαμψία και αδιστακτότητα πριν ακόμα χρησιμοποιηθεί. Λοιπόν, πώς ο Πρόεδρος θα κάμψει την τουρκική αρνητικότητα;