Σε μια οικονομική κρίση δεν είναι όλα μαύρα. Ασφαλώς, πρέπει να αντλούνται διδάγματα και να παίρνονται μαθήματα. Και, φυσικά, οι ηγήτορες του τόπου οφείλουν να προβαίνουν σε διορθωτικές κινήσεις και αποφάσεις, ώστε η οικονομία να επαναλειτουργήσει και η κοινωνία να ανασάνει. Ειδικά, να αντιμετωπιστεί το μέγα πρόβλημα της ανεργίας, ιδιαίτερα των νέων, πολλοί από τους οποίους ξενιτεύτηκαν. Όμως, η κρίση προσφέρει και ευκαιρίες ή δημιουργεί προοπτικές, ενισχυτικές προσπαθειών για οικονομική ανάκαμψη, πρόοδο και αντιμετώπιση ακόμα και του Κυπριακού.

Τις τελευταίες ημέρες και με αφορμή την ουκρανική κρίση, την αντιπαράθεση Δύσης-ΕΕ και Ρωσίας και, προπάντων, την εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο, πληθαίνουν τα δημοσιεύματα στον ξένο Τύπο -αμερικανικό και ευρωπαϊκό- που αναδεικνύουν την ενεργειακή σημασία και αξία της Κύπρου ως σημαντικού κλειδιού για την ενεργειακή τροφοδοσία και ασφάλεια της γηραιάς Ηπείρου.

Πριν από λίγες ημέρες, οι ηγέτες των 28 της ΕΕ πήραν αποφάσεις για την ενεργειακή απεξάρτηση της Ένωσης από το ρωσικό φυσικό αέριο. Έγινε εισήγηση όπως οι ΗΠΑ διοχετεύσουν φυσικό αέριο στην Ευρώπη, αλλ’ αυτό δεν είναι εφικτό, οικονομικά και άλλως πως και θα απαιτήσει πολύ χρόνο, με αμφίβολα αποτελέσματα. Σήμερα, 40% του φυσικού αερίου που η Ευρώπη καταναλώνει προέρχεται από τη Ρωσία, η οποία, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να κλείσει τις στρόφιγγες και να την παγώσει ή να παραλύσει την οικονομία της.

Γι’ αυτό και η στάση των Ευρωπαίων ηγετών έναντι των εκκλήσεων των ΗΠΑ για επιβολή σκληρών κυρώσεων κατά της Ρωσίας ήταν ήπια. Οι Ευρωπαίοι δεν έχουν, προς το παρόν, κανένα ισχυρό αντίπαλο δέος ώστε να αναζητήσουν φυσικό αέριο αλλού. Ή μήπως έχουν και δεν το κοιτάζουν; Αναφερόμαστε στα κοιτάσματα φυσικού αερίου που ανακαλύφθηκαν και ήδη αξιοποιούνται από τα ισραηλινά θαλασσοτεμάχια. Και, φυσικά, είναι και το κυπριακό φυσικό αέριο, που αναμένεται να αξιοποιηθεί προσεχώς, αν το επιτρέψουν και οι πολιτικές συνθήκες… και το Κυπριακό.

Σε όλα τα δημοσιεύματα του ξένου Τύπου επιχειρείται ή γίνεται διασύνδεση της λύσης του Κυπριακού με την προμήθεια φυσικού αερίου στην Τουρκία. Η τουρκική οικονομία, υποστηρίζουν αυτά τα δημοσιεύματα, είναι ενεργοβόρος. Ήδη, τα τρία τέταρτα των τουρκικών εισαγωγών φυσικού αερίου γίνονται από τη Ρωσία και τη Μέση Ανατολή. Επίσης, υποστηρίζουν ότι θα ήταν οικονομικά συμφέρων ένας αγωγός από τα κυπριακά θαλασσοτεμάχια προς την Τουρκία αντί προς την Κρήτη, την ηπειρωτική Ελλάδα και την Ιταλία-Ευρώπη. Όλοι αυτοί παραγνωρίζουν μερικά κρίσιμης σημασίας δεδομένα.

Πρώτον, η Τουρκία απαιτεί λύση στο Κυπριακό που θα της επιτρέπει να ελέγχει όχι μόνο ολόκληρο το νησί, για λόγους στρατηγικούς, αλλά και να νέμεται το φυσικό αέριο. Δεν είναι τυχαίο που η τουρκική πλευρά αξιώνει μισά-μισά τα κέρδη από το αέριο. Δεύτερον, ένας αγωγός προς την Τουρκία θα καταστήσει την Κύπρο και τους πελάτες της όμηρους του τουρκικού ετσιθελισμού, στο στυλ της Ρωσίας. Τρίτον, η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και επιμένει στη λειτουργία δήθεν «τ/κ κράτους» στα κατεχόμενα.

Τούτων δοθέντων, η Κύπρος έχει σημαντικά χαρτιά. Πρώτον, είναι μέλος της ΕΕ, άρα η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας περνά από τη Λευκωσία. Δεύτερον, η Κύπρος καλείται να αξιοποιήσει το διεθνές ενδιαφέρον για την επίλυση του Κυπριακού, εκμεταλλευόμενη ακριβώς το φυσικό αέριο. Τρίτον, η ΕΕ έχει εναλλακτική επιλογή το κυπριακό και το ισραηλινό και προσεχώς και το ελληνικό αέριο. Άρα, Ελλάδα και Κύπρος, σε συνεργασία με το Ισραήλ καλούνται να αξιοποιήσουν αυτό το «όπλο» για τα συμφέροντά τους. Κι εμείς για να απαιτήσουμε από την ΕΕ ενεργότερη εμπλοκή στο Κυπριακό. Χωρίς παρεκκλίσεις, αλλά με σεβασμό στις αρχές και αξίες που θεμελιώνουν την ΕΕ. Έχουμε τέτοια πολιτική;