Η ενότητα είναι η πλέον κακοποιημένη, προσβεβλημένη και γελοιοποιημένη έννοια και λέξη σε αυτόν τον τόπο. Στο όνομά τους έχουν παιχτεί τα πιο άθλια κομματικά και πολιτικά παιγνίδια. Έχει επιχειρηθεί η πιο αδίστακτη διαβουκόληση του λαού. Και ενώ θα έπρεπε να είναι η πανίσχυρη αιχμή του δόρατος της πολιτικής μας, ιδιαίτερα στο Κυπριακό μα και σε άλλα κρίσιμα ζητήματα, κατάντησε παίγνιο και άθυρμα στο στόμα σχεδόν όλων.

Ως εκ της θέσεως, του ρόλου και της αποστολής του, θεματοφύλακας και εναργής προαγωγός της ενότητας οφείλει να είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γιατί; Διότι ο Πρόεδρος ενσαρκώνει ή οφείλει να επιβεβαιώνει πως είναι ο κατ’ εξοχήν οικοδόμος και θεμελιωτής της ενότητας. Ως εκ του ρόλου του, καλείται να είναι ο πρωτεργάτης του τσιμεντώματός της. Και ως εκ της θέσεώς του, ως Πρόεδρος όλων των Κυπρίων, καλείται να είναι συναινετικός και ενωτικός σε όλες τις προσπάθειες αντιμετώπισης κρίσιμων προβλημάτων και διλημμάτων.

O σημερινός Πρόεδρος, όπως και οι προκάτοχοί του, αξιοποιεί ή και χρησιμοποιεί την ενότητα όπως εκείνος την εννοεί, δηλ. ως υποστήριξη στη δική του πολιτική και στις δικές του ενέργειες. Ακόμα προχθές, μιλώντας στο μνημόσυνο ηρώων του Λιοπετρίου, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης κάλεσε ξανά σε ενότητα και συλλογικότητα. Και ο Κυβ. Εκπρόσωπος, απαντώντας σε επικρίσεις του προέδρου του ΔΗΚΟ, Ν. Παπαδόπουλου, υποστήριξε πως ο Πρόεδρος προάγει την εσωτερική ενότητα και συλλογικότητα, ακόμα και με προσωπικό κόστος. Ποιος τους πιστεύει; Σχεδόν κανείς! Υπάρχουν πολλοί λόγοι που συντρέχουν προς αυτήν τη θλιβερή κατάληξη.

Πρώτα απ’ όλα, ο Πρόεδρος όφειλε να ενεργεί και να λειτουργεί ως Πρόεδρος όλων των Κυπρίων. Να είναι η ενωτική φωνή των πολιτικών δυνάμεων. Να μεταποιεί κάθε στιγμή σε πράξη το δικό του σύνθημα, «ενώνουμε δυνάμεις». Να είναι η ζείδωρη έκφραση της Κύπρου, ιδιαίτερα στους ξένους. Παρατηρείται το εξής οξύμωρο: Όντως, στο εξωτερικό και στους ξένους συνομιλητές του, ο Πρόεδρος είναι αποδεκτός και επαινείται για τις προσπάθειές του.

Στο εσωτερικό, όμως, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Γιατί; Διότι ο ίδιος ακύρωσε και πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων όλες εκείνες τις ωραίες δεσμεύσεις του προς όλους. Ήταν εμφανές πως, όταν κάθε μέρα δεσμευόταν και ισχυριζόταν ότι το εννοούσε, αποσκοπούσε στην υφαρπαγή των ψήφων των πολιτών. Και επειδή πέρσι οι πολίτες βρέθηκαν μπροστά στο άθλιο δίλημμα, Μαλάς ή Αναστασιάδης, πολλοί ήταν εκείνοι που, παρά τις αμφιβολίες τους για τις πραγματικές προθέσεις Αναστασιάδη, τον ψήφισαν.

Τώρα αναμέλπουν καθημερινά mea culpa για εκείνην την απόφασή τους. Ο Πρόεδρος αποδείχθηκε κατώτερος των περιστάσεων. Αντί να φέρεται ως Πρόεδρος όλων των Κυπρίων, συμπεριφέρεται ως κομματάρχης του Κενεβέζου, του Φωτίου, και, δήθεν, αντιμετωπίζει «βασανιστικά διλήμματα». Η αντιπαράθεσή του με τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ, που οσημέραι οξύνεται και επιτείνεται, όπως και η επιμονή του να ανταμείβει ΔΗΚΟϊκούς, είναι ενδεικτική της κομματικής μικροπολιτικής του.

Η ενότητα δεν είναι γράμμα κενόν ούτε σύνθημα ούτε παίγνιον στο στόμα και στις πράξεις οποιουδήποτε. Η ενότητα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση των πολλαπλών κινδύνων στο Κυπριακό και των προβλημάτων στην οικονομία. Απορούμε: Αντί ο Πρόεδρος να κάνει εκκλήσεις, να φιλολογεί και να συνθηματολογεί περί ενότητας, γιατί δεν συγκαλεί τους πολιτικούς αρχηγούς με ένα θέμα στην ατζέντα: Πώς επιτυγχάνουν και τσιμεντώνουν την ενότητα;

Να πάνε όλοι μελετημένοι, να καταθέσουν τις απόψεις και εισηγήσεις τους και ο Πρόεδρος να τις υλοποιήσει, εκ συμφώνου και με τη συνεργασία όλων. Ρωτάμε: Όλοι εννοούν με τον ίδιο τρόπο και αποδίδουν την ίδια ερμηνεία στο περιεχόμενο και στην ουσία της ενότητας; Αλλ’ εδώ δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν τι είναι διζωνική και θα τα βρουν στην ενότητα;