Όταν η Κύπρος βρισκόταν σε ενταξιακή διαδικασία, προβαλλόταν ο ισχυρισμός ότι με την ενσωμάτωση στην ΕΕ θα άνοιγε η κάνουλα των χρημάτων και θα γινόμασταν πιο πλούσιοι από ποτέ. Όσο δε, για το Κυπριακό και τα ζητήματα ασφάλειας με την Τουρκία, υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι θα επιλύονταν με το μαγικό ραβδί της Ευρώπης. Και εμείς από αυτές τις στήλες υπογραμμίζαμε ότι η ΕΕ δεν ήταν ένας πλούσιος κόσμος αγγελικά πλασμένος, αλλά ένας χώρος διεκδίκησης εθνικών συμφερόντων. Και ότι αυτό οφείλαμε να πράξουμε. Δεν θα μας έδιναν τίποτε έτοιμο στο πιάτο.
Οι προσδοκίες που δημιουργούνταν, ήταν πέραν της πραγματικότητας, ενώ, στη συνέχεια, όχι μόνο αλληλεγγύη δεν επιδείχθηκε από πλευράς ΕΕ, αλλά το αντίθετο. Στη βάση του ρεαλισμού και των συμφερόντων καθώς και των δικών μας λαθών, όπως και της εσφαλμένης αντίληψης περί του τρόπου λειτουργίας της ΕΕ, η Κύπρος κατέστη οικονομικό πειραματόζωο μέσω κουρέματος. Με αποτέλεσμα το βόρειο τμήμα να τελεί υπό τουρκική κατοχή και ο νότος υπό την κατοχή της Τρόικας.
Τώρα, ξεκίνησε μια νέα ανάλογη εκστρατεία. Η λύση θα φέρει οικονομική ευημερία και θα αρχίσει να ρέει άφθονο το χρήμα των επενδυτών! Και ποιος το εγγυάται αυτό, όταν ακόμη δεν γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες της λύσης; Άσε που ακόμη και αν ρέει το χρήμα, να είναι τέτοιες οι δομές του νέου πολιτειακού συστήματος κατά τρόπον ώστε να απορροφώνται από μια δαιδαλώδη, τρικέφαλη, δημόσια υπηρεσία ή ακόμη και από τη διαφθορά… Ταυτοχρόνως δε, ακόμη και αν θα έρθει το χρήμα, δεν θα είναι λόγω λύσης, αλλά λόγω φυσικού αερίου. Συνεπώς, με ορθούς χειρισμούς το χρήμα μπορεί να έρθει ούτως ή άλλως, εκτός και αν προβληθεί ο εξής εκβιαστικός ισχυρισμός: Ή δέχεστε τη λύση που σας υποβάλλουμε ή δεν θα εκμεταλλευτείτε το φυσικό αέριο.
Ερώτημα λοιπόν: Πόσο δύσκολο θα είναι, όχι μόνο η βορράς αλλά και ο νότος, να βρεθούν υπό τον έλεγχο τουρκικών κεφαλαίων στη λογική της όποιας ανοικοδόμησης; Τι είναι πιο εύκολο; Να αγοράσουμε, όπως αλαζονικά ελέγετο στο παρελθόν, τα κατεχόμενα ή να μας αγοράσει και τον βορρά και τον νότο η Τουρκία με το τεράστιο οικονομικό της μέγεθος; Και αυτό παρά τα όποια δομικά προβλήματα αντιμετωπίζει η οικονομία της. Άλλωστε και εμείς αντιμετωπίζουμε ουκ ολίγα.
Η λογική επιβάλλει ότι είναι ανοικτό το ενδεχόμενο να περάσουμε, από τη στρατιωτική κατοχή της Άγκυρας και τη δανειστική της Τρόικας, στην οικονομική εξάρτηση και… κατοχή της Τουρκίας. Εφόσον δε, η Ενωμένη Ομόσπονδη Κύπρος δεν θα έχει στρατό, η ασφάλεια του φυσικού αερίου θα βρίσκεται ή όχι υπό τον έλεγχο της Άγκυρας;
Ο κάθε καλοπροαίρετος θέλει λύση. Όμως, ποια λύση; Εμείς υποστηρίζουμε λύση στη βάση ενός ενιαίου κράτους, με μία δηλαδή και μόνη πολιτεία που θα χωρίζεται διοικητικά σε δύο τουρκοκυπριακές και τέσσερις ελληνοκυπριακές επαρχίες. Μια τέτοια διευθέτηση θα διατηρεί την Κυπριακή Δημοκρατία στη ζωή και θα μπορεί να ικανοποιεί και τους Τουρκοκύπριους. Και, ταυτοχρόνως, θα έχει περισσότερα στοιχεία πολιτικής και οικονομικής βιωσιμότητας απ΄ ό,τι ένα ομοσπονδιακό σύστημα, που θα διχοτομεί την υφιστάμενη μία πολιτεία σε δύο συνιστώντα κράτη.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι, η υπό συζήτηση διευθέτηση του Κυπριακού, θα περιλαμβάνει τέσσερις βουλές, τρεις κυβερνήσεις και δημόσιες υπηρεσίες, δικαίως μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι ο απλός πολίτης κινδυνεύει να πέσει θύμα μιας προπαγάνδας με επισφαλείς και κίβδηλες παραστάσεις περί της ευημερίας της Κύπρου, σε περίπτωση ομοσπονδιακής λύσης. Η εν λόγω μορφή λύσης ενδεχομένως να δημιουργήσει περισσότερα από τα υφιστάμενα προβλήματα, ενώ κανείς να μην μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα να γίνουμε όμηροι μεγάλων τουρκικών κεφαλαίων.
Όσο δε για το φυσικό αέριο, θα τεθεί υπό τον έλεγχο της Άγκυρας, εάν ο αγωγός περάσει προς τα τουρκικά παράλια. Απλά πράγματα: Όπως και στην περίπτωση της ΕΕ, έτσι και στην προδιαγραφόμενη λύση θα είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι θα βρέξει χρήμα!
