Αν ένας πολίτης κλέψει, στην απελπισία του, ένα χαλλούμι ή ένα ψωμί για να κορέσει την πείνα του, ο Νόμος εξαντλεί κατ’ επάνω του όλη την αυστηρότητά του. Αν ένας πολίτης αμελήσει να καταβάλλει ανελλιπώς τις δόσεις του στην τράπεζα, αυτή δικαιούται να τον σύρει στα Δικαστήρια και αυτά να τον καταδικάσουν ενδεχομένως ακόμα και σε φυλάκιση. Όταν, όμως, είσαι δήθεν «επώνυμος», τάχα μέρος του πολιτικού, κομματικού, πολιτειακού, τραπεζικού ή επιχειρηματικού κατεστημένου, τότε ισχύει η γνωστή πρακτική:
Τα μεγάλα ψάρια σχίζουν τα δίκτυα, ενώ η μαρίδα και οι... μύγες πιάνονται αμέσως. Γράφουμε αυτά με αφορμή την εξοργιστική επιβράβευση του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Π. Δημητριάδη. Πριν ακόμα διοριστεί στην Κεντρική Τράπεζα από τον Δ. Χριστόφια, ήταν κόκκινο πανί για θέσεις που διατύπωνε για την οικονομία και το τραπεζικό σύστημα. Όταν διορίστηκε Διοικητής, προκάλεσε εξ αρχής θύελλα αντιδράσεων και επικρίσεων.
Γιατί; Διότι, πρώτον, δεν μπορούσε να συνεργασθεί με τους στενούς συνεργάτες του. Δεύτερον, δεν συνεργαζόταν με την Κυβέρνηση. Τρίτον, είχε δικές του αντιλήψεις περί τα οικονομικά και τα τραπεζικά. Τέταρτον, έδινε την εντύπωση ότι ήταν περισσότερο εντεταλμένος της ΕΚΤ παρά Διοικητής της ΚΤΚ, στην υπηρεσία του κράτους. Προκάλεσε αντιπαραθέσεις με την Κυβέρνηση, με τη Βουλή, με κόμματα, με υπουργούς.
Με απλά λόγια, βρισκόταν σε πλήρη και διαρκή δυσαρμονία και προστριβή με όλους. Με αποτέλεσμα, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, πέρυσι τον Σεπτέμβριο σε τηλεοπτική συνέντευξή του, να αποκαλύψει ότι σκεφτόταν να προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο, ώστε να αναζητήσει τρόπους για την απομάκρυνσή του. Ο Π. Δημητριάδης, σε δηλώσεις του, έβαζε ακόμα περισσότερο λάδι στη φωτιά και δήλωνε ότι έχει την υποστήριξη της ΕΚΤ.
Προχθές, μετά από συναλλαγή της κυβέρνησης και του Διοικητή, και αφού απαίτησε να τον αποζημιώσει παχυλά, αποχωρεί στις 10 Απριλίου. Θα μπορούσε κανείς να εκβάλει στεναγμό ανακούφισης επειδή, επιτέλους, αποχωρεί, όπως ήταν το αίτημα όλων. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ο Π. Δημητριάδης κατηγορήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, από τη Βουλή, τα κόμματα και τα ΜΜΕ για πολλά, όσον αφορά την καταβαράθρωση της οικονομίας και δη του τραπεζικού συστήματος. Για τη Λαϊκή και τον ELA. Για τα δισεκατομμύρια που μας φόρτωσε. Για τη μη διεξαγωγή έρευνας για τη Λαϊκή.
Για την πώληση των παραρτημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα. Κυρίως, για την πλαστογραφία συμβολαίου της Alvarez & Marsal που ανακάλυψε ο Βοηθός Γενικού Εισαγγελέα. Και μόνο γι’ αυτήν την υπόθεση, ο Π. Δημητριάδης μπορούσε ενδεχομένως να διωχθεί. Αντ’ αυτού και άλλων σοβαρών γεγονότων, ανταμείβεται με 300.000 ευρώ, κατατεθειμένα σε τράπεζα του Λονδίνου, κατά κραυγαλέα παραβίαση προνοιών σχετικού διατάγματος.
Ο Γεν. Εισαγγελέας λέγει ότι μελέτησε όλα τα σχετικά στοιχεία και έκρινε πως δεν έπρεπε να ασκηθεί ποινική δίωξη κατά του Διοικητή. Έτσι, αυτός που κατ’ ισχυρισμόν όλων φέρει μέγιστες και βαρύτατες ευθύνες για την καταστροφή της οικονομίας, του τραπεζικού συστήματος και του φορτώματος δισεκατομμυρίων στην πλάτη του λαού, ανταμείβεται και αποχωρεί ως κύριος! Οι πολίτες εύλογα διερωτώνται: Γιατί να πιστεύουν ότι όσοι άλλοι ευθύνονται για τα δεινά τους, για τον όλεθρο που προκάλεσαν στον τόπο, θα λογοδοτήσουν;
Οι εγκληματίες του «λευκού κολάρου», κατά τον Ι. Νικολάου, αντί να τιμωρηθούν μπορεί να ανταμειφθούν για την καταστροφή που επέφεραν στην οικονομία και την πτώχευση στους ανθρώπους. Υπάρχει Δικαιοσύνη; Υπάρχει τιμωρία ενόχων; Θα γίνει κάθαρση; Με αφορμή και την περίπτωση του Διοικητή, οι πολίτες δεν ελπίζουν σε τίποτε, δεν πιστεύουν κανέναν και με αιτιολογημένη απελπισία διαπιστώνουν πως με τέτοια Κυβέρνηση και ηγεσία, ο τόπος δεν έχει σωτηρία.
