Με αφορμή την ύπαρξη 350 και πλέον χιλιάδων Τατάρων στην Κριμαία, η Τουρκία επιχειρεί να καταστεί εμπλεκόμενο μέρος στην ουκρανική κρίση, και να έχει δραστική παρουσία στην περιοχή. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου ξεκίνησε, ήδη, το διπλωματικό παιγνίδι, με τηλεφωνική επικοινωνία με ομολόγους του εννέα χωρών, περιλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Γαλλίας, της Πολωνίας, της Γερμανίας, της Βρετανίας και άλλων ευρωπαϊκών κρατών.

Ας προσεχθεί αυτό που διεμήνυσε ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών: «Να μην περνά καν από την άκρη του μυαλού σας ότι ο Πρόεδρός μας, ή ο Πρωθυπουργός μας θα μείνουν αδιάφοροι στα προβλήματα των ομογενών μας στην Κριμαία, ή σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή του κόσμου», προειδοποίησε.

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Αχμέτ Νταβούτογλου, σε μίαν από τις ομιλίες του και θέλοντας να υποδείξει ότι η Τουρκία διεκδικεί ρόλο υπερδύναμης, είχε δηλώσει με αλαζονεία πως «τίποτε δεν θα γίνεται στον κόσμο, χωρίς να το γνωρίζει και να το εγκρίνει η Τουρκία». Αυτόν τον ρόλο, όχι μόνο ως περιφερειακή αλλά παγκόσμια δύναμη, διεκδικεί η Άγκυρα, σε κάθε σημείο του πλανήτη.

Η αναφορά του, πως η Τουρκία δεν θα μείνει αδιάφορη «στα προβλήματα των ομογενών μας στην Κριμαία ή σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή του κόσμου», είχε έμπρακτη υλοποίηση στην Κύπρο, με την εισβολή της το 1974, για να «προστατεύσει τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων». Και συντηρεί και αναβαθμίζει αυτό το «δικαίωμα», με τη συνέχιση της κατοχής της.

Η επεκτατική πολιτική της Άγκυρας, η οποία καλύπτεται κάτω από το πρόσχημα της προστασίας μειοψηφιών Τούρκων, ή τουρκοφώνων πληθυσμών, είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί, ανά πάσα στιγμή, ακόμη και αν υπάρξει λύση του Κυπριακού. Επί του κυπριακού Ελληνισμού θα συνεχίσει να επικρέμαται η δαμόκλειος σπάθη της τουρκικής επίθεσης, σε περίπτωση κατά την οποία η λύση η οποία θα συμφωνηθεί περιέχει διαιρετικά σπέρματα και θα δίδει πρόσφορες ευκαιρίες για ανατίναξη των συμφωνιών και διάλυση της μετεξελιγμένης Κυπριακής Δημοκρατίας.

Εάν όλα απλοποιηθούν στο μυαλό της κυπριακής ηγεσίας, και επικεντρωθούν μόνο στην εξεύρεση οποιασδήποτε λύσης, η οποία ουσιαστικά θα καταργεί την Κυπριακή Δημοκρατία και θα τη διαιρεί σε δύο συνιστώντα κράτη με δικές τους κυριαρχίες, δικές τους ιθαγένειες, με τουρκικές εγγυήσεις επί του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους, ή εφ' ολοκλήρου του νησιού, τέτοια διευθέτηση θα σημάνει όχι μόνο τη διάλυση του κυπριακού κράτους, αλλά και τη βιολογική και εθνική εξαφάνιση του κυπριακού Ελληνισμού.

Το θέμα δεν είναι η εξεύρεση μίας συμφωνίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Αν ήταν έτσι, όπως θέλουν να το παρουσιάσουν κάποιοι εκτός και εντός της Κύπρου, το πρόβλημα θα ήταν απλό και εύκολο προς επίλυση. Αλλά η ουσία είναι η εξεύρεση όχι απλώς μίας λύσης, αλλά μίας λύσης αποτελεσματικής και βιώσιμης, η οποία θα αφαιρεί από την Τουρκία προσχήματα, ευκαιρίες και αφορμές να την ανατινάξει, σε πρόσφορο γι' αυτήν χρόνο, και στη συνέχεια να προχωρήσει σε εφαρμογή των διαχρονικών σχεδίων της για κατάληψη ολόκληρης της πατρίδας μας.

Ο κυπριακός Ελληνισμός έχει πάθει, η ηγεσία του έχει καθήκον να μάθει. Όσοι επιχειρούν να ωραιοποιήσουν τα οφέλη μίας λύσης, οφείλουν πρωτίστως να μελετήσουν και τα τραγικά αποτέλεσματα μίας κακής λύσης. Ο κυπριακός Ελληνισμός μόνο ένα όπλο διαθέτει: Το κράτος του. Εάν αυτό το κράτος θυσιαστεί στον βωμό μίας διαιρετικής λύσης, η οποία θα προσφέρει στην Τουρκία προσχήματα για νέους Αττίλες, τότε το αποτέλεσμα θα είναι η εξαφάνιση του κυπριακού Ελληνισμού από τη γη του.