Οι αντιδράσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης έναντι της επέμβασης της Ρωσίας στην Κριμαία, συγκρινόμενες με τις ώς σήμερα αντιδράσεις των δυτικών δυνάμεων, για το μεγάλο έγκλημα που διέπραξε η Τουρκία εις βάρος της Κύπρου, προκαλούν αισθήματα απογοήτευσης, αλλά και αγανάκτησης για την υποκριτική πολιτική αυτών των δυνάμεων, έναντι της Κύπρου.
Οι αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και γενικά της Δύσης δεν μπορεί να επιστρατεύονται και να γίνεται επίκλησή τους όταν και όπως βολεύει τους δυτικούς συμμάχους. Το τι έπραξε η Ρωσία στην Κριμαία ωχριά, έναντι του τι έπραξε η Τουρκία στην Κύπρο. Εδώ υπήρξε μία βάρβαρη επιδρομή, κατάκτηση διά της βίας των όπλων τμήματος ενός ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους, έγινε εθνοκάθαρση, βίαιος εκτοπισμός του ελληνικού στοιχείου και τουρκοποίηση εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, διεπράχθησαν σφαγές αμάχων και αιχμαλώτων πολέμου, βεβηλώσεις και καταστροφές της θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Κύπρου. Ακολούθησε εποικισμός, απόσχιση και ανακήρυξη χωριστής οντότητας, η οποία προστατεύεται από τη δύναμη των όπλων της κατοχικής χώρας, μέλους του ΝΑΤΟ και υποψήφιου μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έναντι αυτού του εγκλήματος, το οποίο συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, και συνεχίζεται εδώ και 40 χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Βρετανία, η Ευρωπαϊκή Ένωση, ολόκληρος ο δυτικός κόσμος, όχι μόνο δεν έλαβε θέση υπέρ του θύματος, αλλά εδώ και πολλά χρόνια επιμένει να αποενοχοποιεί την Τουρκία και να της προσφέρει ανοχή, ακόμη και στήριξη, στην επιδρομική πολεμική της και να προωθεί σχέδια λύσης τα οποία προσφέρουν την ευκαιρία στην Τουρκία να προχωρήσει σε μελλοντική κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου.
Ούτε πίεση άσκησε επί της Τουρκίας η Δύση, ούτε οικονομικές και στρατιωτικές κυρώσεις προειδοποίησε ότι θα λάβει εις βάρος της, όπως πράττει σήμερα στην περίπτωση της Ουκρανίας. Ανενόχλητη τής επιτρέπει να συνεχίζει το έγκλημά της και την ίδια στιγμή πιέζει το θύμα της, να αποδεχθεί θνησιγενή λύση.
Η περίπτωση του Κουβέιτ επαναλαμβάνεται. Όταν σύμμαχοι και προγεφυρώματα των δυτικών πολιτικών, στρατιωτικών και οικονομικών συμφερόντων προβαίνουν σε εγκλήματα της μορφής που διέπραξε η Τουρκία, αφήνονται ανενόχλητοι και θωπεύονται. Όταν δυνάμεις οι οποίες θεωρούνται εχθρικές προς τη Δύση κινηθούν κατά τον ίδιο τρόπο, συγκλονίζεται η ηθική και παραβιάζονται οι αρχές της Δύσης, και ξεκινούν οι απειλές και οι προειδοποιήσεις της μορφής που γινόμαστε σήμερα μάρτυρες στην περίπτωση της Ουκρανίας.
Αλλά αυτή η συμπεριφορά ούτε ηθική συνιστά, ούτε αρχές εκφράζει. Είναι πολιτική προσαρμοσμένη στην αδικία και στην καταπάτηση αρχών. Είναι πολιτική που ανοίγει τον ασκό του Αιόλου, ευλογεί βαρβαρότητες και επιβάλλει την ισχύ του ισχυρού ως δίκαιο.
Η Δύση θα είχε κάθε λόγο να διαμαρτύρεται και να επιβάλλει κυρώσεις, εάν αυτό έπραττε κατά της Τουρκίας για την επιδρομή της στην Κύπρο. Αλλά σε αυτήν την περίπτωση ευλόγησε το έγκλημα, έκλεισε τα αφτιά στις οιμωγές του κυπριακού Ελληνισμού, έκλεισε τα μάτια μπροστά στο συντελούμενο από 40ετίας έγκλημα και προβάλλει ως υπερασπιστής αρχών στην περίπτωση της Ουκρανίας.
Ο κυπριακός Ελληνισμός δικαιούται να τρέφει ελάχιστη εμπιστοσύνη στους δυτικούς συμμάχους. Και δικαιούται να απαιτεί ανάλογη αποφασιστικότητα έναντι της Τουρκίας, όπως αυτή που επιδεικνύεται στην περίπτωση της Ουκρανίας. Η πολιτική υποκρισίας, που ακολουθείται σε θέματα αρχών, αποτελεί μπούμερανγκ, το οποίο άρχισε ήδη να στρέφεται κατά του δυτικού κόσμου.
