Τις τελευταίες ημέρες ο Πρόεδρος Αναστασιάδης πολλαπλασιάζει τις εκκλήσεις προς τις πολιτικές δυνάμεις όπως με ενότητα και συλλογικότητα αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις και διεκδικήσουμε τα δίκαια του κυπριακού Ελληνισμού, ενόψει της έναρξης νέων συνομιλιών. Ακόμα προχθές Κυριακή, σε δύο ομιλίες του στο Πελένδρι και στο Λιμνάτι, προέτρεψε να μην ασχολούμαστε με «νομικίστικα» ζητήματα, για να αποφύγουμε τον διάλογο και διακήρυξε: «Αυτή η ώρα, δεν είναι η ώρα των προσωπικών επιλογών.
Είναι η ώρα της επιλογής της πατρίδας μας και, πέρα από τον καθένα μας, θα πρέπει να επικρατήσει αυτή η αγάπη προς την πατρίδα. Δεν είναι για τον Πρόεδρο, δεν είναι για τα κόμματα. Η διαίρεση δεν αφορά μόνο μια μερίδα του λαού, αριστερούς, δεξιούς, σοσιαλιστές, κεντρώους. Αφορά το σύνολο του πληθυσμού, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Και πρέπει επιτέλους να κατανοήσουμε ότι είμαστε πολύ μικρή χώρα για να έχουμε την πολυτέλεια της διαίρεσης». Τι ωραίοι και συγκινητικοί, πατριωτικοί λόγοι.
Τις προηγούμενες ημέρες και με αφορμή τις σκληρές επικρίσεις του προέδρου του ΔΗΚΟ και τις κατηγορίες του ότι ο Ν. Αναστασιάδης ακύρωσε τις δεσμεύσεις του έναντι του κόμματος, ο Πρόεδρος έκανε δακρύβρεκτη αναφορά στην Κύπρο, που πρέπει να είναι το κόμμα όλων. Και κάλεσε ξανά την πολιτική ηγεσία σε ενότητα και συλλογικότητα. Κάπως αργά ο Ν. Αναστασιάδης θυμήθηκε την ενότητα και τη συλλογικότητα και κατόπιν εορτής. Προεκλογικά και μετεκλογικά δεσμεύτηκε πως μόνιμη έγνοια του θα είναι η ενότητα των πολιτικών δυνάμεων, με τις οποίες θα προδιαβουλευόταν και θα συνδιαβουλευόταν πριν από κάθε σοβαρή και κρίσιμη απόφαση.
Ακόμα, ο Πρόεδρος είχε δεσμευτεί πως έγκαιρα, με τη βοήθεια και συνέργεια των πολιτικών δυνάμεων, θα ετοίμαζε ένα σχέδιο λύσης στηριγμένο στο διεθνές δίκαιο, στο κοινοτικό κεκτημένο και σε ομόφωνες θέσεις της ελληνικής πλευράς. Σε δεκάδες ομιλίες του, τους τελευταίους μήνες, είχε δεσμευτεί -ειδικά ενώπιον των Μορφιτών- πως με συγκεκριμένη στρατηγική και αταλάντευτα θα διεκδικούσε λύση στο Κυπριακό που να διασφαλίζει όσα προνοούν οι αρχές της Ε.Ε. και τα ψηφίσματα ΟΗΕ.
Οι δεσμεύσεις του Προέδρου εξαερώθηκαν μετά την εκλογή του. Η ενότητα και οι εκκλήσεις του προς τις άλλες πολιτικές δυνάμεις δεν βρίσκουν ανταπόκριση επειδή τα κόμματα και οι πολιτικοί δεν πείθονται για τις προθέσεις του. Η ενότητα και η συλλογικότητα δεν είναι έννοιες κενές περιεχομένου. Για να οικοδομηθεί η ενότητα απαιτείται πρώτα η συλλογικότητα, που πρέπει να κτιστεί σε ομόφωνες ή κατά πλειοψηφίαν σχεδιασμούς και αποφάσεις.
Ο Πρόεδρος είχε δεσμευτεί προεκλογικά και μετεκλογικά πως αμέσως μετά την εκλογή του θα συγκαλούσε τα κόμματα για τον καταρτισμό νέου σχεδίου λύσης, στηριγμένου στις γνωστές διαχρονικά θέσεις της ελληνικής πλευράς. Ακόμα οι πολιτικές δυνάμεις αναμένουν πρόσκληση… Ο Ν. Αναστασιάδης δεσμεύτηκε πως πριν από κάθε σοβαρή και κρίσιμη απόφαση, ειδικά για το Κυπριακό, θα προδιαβουλευόταν και, κυρίως, θα συνδιαβουλευόταν με τα κόμματα για συναποφάσεις και χάραξη από κοινού γραμμής και πολιτικής.
Τίποτε από αυτά δεν έκανε, εκτός από συνεδρίες του Εθνικού Συμβουλίου, αλλά στο τέλος, ο Ν. Αναστασιάδης έκανε το δικό του. Αφού συμφώνησε με τον κατοχικό Έρογλου την Κοινή Δήλωση, που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και επικρίσεις, ο Πρόεδρος καλεί τώρα τα κόμματα να σκεφτούν ότι κόμμα μας είναι η Κύπρος και να παραμεριστούν διαφωνίες.
Πολύ αργά, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς εκείνη τη διχαστική δήλωσή του ότι τώρα θα μετρηθεί ο πατριωτισμός του καθενός. Ο Πρόεδρος είναι και οφείλει να είναι ο θεματοφύλακας και ο αρχιτέκτονας της ενότητας με συγκεκριμένες ενέργειες και κινήσεις. Αντ’ αυτών περιορίζεται στα λόγια και σε ανέξοδες εκκλήσεις.
