Η φλύαρη συνθηματολογία και η άμετρη κενολογία είναι ίδιον Κυπρίων πολιτικών. Αντί να πείθουν με έργα, επιδίδονται σε ανέξοδα συνθήματα,, που, θωπεύουν μεν τα αφτιά αφελών και αχάμπαρων πολιτών, αλλά δεν αντιμετωπίζουν και, κυρίως, δεν επιλύουν κρίσιμα προβλήματα του τόπου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για την επίτευξη πραγματικής και όχι εικονικής ενότητας. Και επειδή αυτή η δυστυχής ενότητα κακοπαθαίνει εδώ και δεκαετίες στο στόμα και στα κωμικά λόγια όλων των Προέδρων και όλων σχεδόν των κομμάτων, καθίσταται ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη για την υλοποίησή της. Προχθές, μιλώντας στον Εθνικό Άχνας, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, γι' ακόμα μια φορά, κάλεσε όλους σε ενότητα επειδή κόμμα όλων πρέπει να είναι η Κύπρος. Είπε:

«Καλώ όλους να αναλογιστούν τις ευθύνες απέναντι στην πατρίδα μας και όχι απέναντι στον όποιον Πρόεδρο ή απέναντι στο όποιο κόμμα. Κόμμα όλων μας πρέπει να είναι μόνο η Κύπρος και κανένας άλλος. Η κατοχή δεν διαχωρίζει και δεν ξεχωρίζει αριστερούς, δεξιούς, κεντρώους και σοσιαλιστές. Η κατοχή, η διαίρεση αφορά όλους μας. Και πρέπει, επιτέλους, να καταλάβουμε πως οι προσωπικές ατζέντες, οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες ή οι όποιες άλλες αιτιάσεις, που ενδεχόμενο να έχουν ως αιτία παρελθούσες διαφορές, δεν νομίζω να ωφελούν την πατρίδα μας. Αυτό που θέλει η πατρίδα μας είναι όλους μαζί στρατευμένους σε έναν αγώνα για τη δικαίωση όλων». Ο πρώτος που τορπίλισε την όποια ενότητα υπήρχε πριν από την Κοινή Δήλωση είναι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. Μέχρι τις 11/2/2014, όλα τα κόμματα σχεδόν ομοφωνούσαν στην αντιμετώπιση της πιθανότητας έναρξης νέων συνομιλιών. Συμφωνούσαν σε ξεκάθαρες γραμμές λύσης. Όμως, από τον περ. Δεκέμβρη είχαν εμφανιστεί οι πρώτες ρηγματώσεις.

Παρά τις υποδείξεις των κομμάτων, ο Ν. Αναστασιάδης διαμήνυσε πως, ακόμα και αν διαφωνούσαν, εκείνος θα προχωρούσε σε συμφωνία με τους Τούρκους. Τι έκανε; Αγνόησε επιδεικτικά τις πολιτικές δυνάμεις και, τελικά, παρά τις αντιδράσεις, τις διαφωνίες και αφού δεν τις ενημέρωσε, συμφώνησε με τον κατοχικό Έρογλου τη γνωστή Κοινή Δήλωση. Ο Ν. Αναστασιάδης για δύο σχεδόν χρόνια διαβεβαίωνε πως δεν επρόκειτο ποτέ να εισέλθει σε διάλογο, αν δεν ξεκαθάριζε πρώτα η διαδικασία και η βάση των συνομιλιών. Με την Κοινή Δήλωση όχι μόνο δεν έγινε κάτι τέτοιο, αλλ’ οι διαφορετικές ερμηνείες του ιδίου και του κατοχικού Έρογλου, και οι σφοδρές επικρίσεις και αμφιβολίες κομμάτων και ΜΜΕ κατέστησαν την Κοινή Δήλωση διάτρητη. Αν ήταν ξεκάθαρη, γιατί προέκυψαν τόσες αμφισβητήσεις; Γιατί παρατηρούνται τόσες αμφισημίες και τόσες σκιές; Πέντε τουλάχιστον κόμματα αμφισβητούν ή έχουν επιφυλάξεις για το περιεχόμενο της Κοινής Δήλωσης και για την προοπτική των συνομιλιών.

Όταν, λοιπόν, ο Ν. Αναστασιάδης επικαλείται την Κύπρο ως το μόνο κόμμα που πρέπει να μας ενώνει, άλλως πως την αντιλαμβάνεται εκείνος και διαφορετικά οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις. Αν η Κύπρος ήταν πραγματικά το κόμμα όλων -Προέδρου και κομμάτων- θα είχαν από δεκαετίες χαράξει μιαν υπερκομματική, ξεκάθαρη στρατηγική και στοχοθεσία, πρώτον, αντιμετώπισης δι’ όλων των μέσων και τρόπων της τουρκικής επιθετικότητας. Δεύτερον, θα ήξεραν πώς να αξιοποιήσουν την ένταξή μας στην ΕΕ, τον αναβαθμισμένο ρόλο μας εξαιτίας του φυσικού αερίου και των ευνοϊκών συγκλίσεων συμφερόντων και ενδιαφέροντος. Και, τρίτον, ομόφωνα και αταλάντευτα θα υπεράσπιζαν αρχές, αξίες, ελευθερίες και ανθρώπινα δικαιώματα, με αποφασιστική απαίτηση αποχώρησης του Αττίλα και των εποίκων. Αν κόμμα όλων ήταν η Κύπρος, δεν θα την έσπρωχναν στην οικονομική καταστροφή. Κόμμα τους δεν ήταν ποτέ η Κύπρος, παρά οι μωροφιλοδοξίες, οι εγωισμοί, οι ιδιοτέλειες, το κόμμα, η εξάρτηση, το βόλεμα και η αδιατάρακτη παραμονή τους στην καρέκλα.