Στο μέγα θέμα των ιδιωτικοποιήσεων υπάρχουν τα δεδομένα, οι δεσμεύσεις και οι λαϊκισμοί. Τα δεδομένα: Οι Ημικρατικοί είναι Οργανισμοί δημόσιας ωφελείας. Βρίσκονται και οφείλουν να είναι στην υπηρεσία του κράτους και του πολίτη. Από της ιδρύσεως και λειτουργίας τους κατάντησαν, κατά πικρή αλλά πραγματική απόφανση του μ. Ε. Παπαϊωάννου, σεϊχάτα των εκάστοτε κυβερνήσεων και ιδίως των κομμάτων. Και όπως ορθά αποφάνθηκε πρόσφατα και ο Αρχιεπίσκοπος, έγιναν τα αμπελοχώραφα των κομμάτων όπου εισήλασαν και επέβαλαν τους δικούς τους.
Όπως στη Δημόσια Υπηρεσία, που επίσης αλώθηκε από τα κόμματα, έτσι και στους Ημικρατικούς Οργανισμούς κυριάρχησε η αδίστακτη κομματοκρατία με όλα τα αρνητικά συμπαρομαρτούντα. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια και πριν από την οικονομική κρίση, οι Οργανισμοί αυτοί λειτουργούσαν με υπεράριθμο, καλά αμειβόμενο και με πολλά επιδόματα προσωπικό. Τις ασωτίες, τις σπατάλες, την κακοδιαχείριση και τις ανεπάρκειές τους κατέγραφε κάθε χρόνο η Γενική Ελέγκτρια. Εισηγείτο θεραπείες αλλά ποιος την άκουγε;
Ούτε οι Διοικήσεις ούτε οι συντεχνίες και, φυσικά, ούτε τα κόμματα ήθελαν να βάλουν εύτολμον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων των Ημικρατικών και να επιφέρουν αλλαγές, ανασυγκρότηση, εξορθολογισμό και υπεύθυνη διαχείριση κρατικών πόρων. Οι στήλες και η εφημερίδα αυτή από χρόνια αναλύουν και εξηγούν γιατί οι Ημικρατικοί όφειλαν να εκσυγχρονιστούν και να αναδιαρθρωθούν για να αντιμετωπίσουν τον επερχόμενο ανταγωνισμό σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Δεν άκουγε κανείς, ειδικά τα κόμματα που εκλαμβάνουν τη Δημόσια και Ημικρατική Υπηρεσία ως ακένωτη πηγή ψήφων.
Οι δεσμεύσεις: Εξαιτίας της κρίσης, πρώτα ο Δ. Χριστόφιας αποδέχθηκε και στη συνέχεια, πέρσι, ο Ν. Αναστασιάδης υπέγραψε με την Τρόικα αποκρατικοποιήσεις Ημικρατικών Οργανισμών. Η Τρόικα είναι αδαμάντινη στην κυνική απαίτησή της: Να ιδιωτικοποιήσουμε Ημικρατικούς Οργανισμούς αν θέλουμε να μας εκταμιεύουν δόσεις από το δάνειο που συμφωνήσαμε. Αυτήν τη δέσμευση, κόμματα και οι συντεχνίες των υπό ιδιωτικοποίηση Ημικρατικών καμώνονται πως την ξεχνούν.
Από αυτό το σημείο αρχίζει ο λαϊκισμός και η άκριτη και άκρατη δημαγωγία. Κόμματα και συντεχνίες βροντοφωνάζουν πως θα αντισταθούν και απορρίπτουν τις ιδιωτικοποιήσεις επειδή, λένε, τις θεωρούν ως ξεπούλημα κρατικού πλούτου. Αίφνης, όλοι αυτοί που τόσα χρόνια βολεύονταν με ζουμερούς μισθούς και πλειάδα εξωφρενικών επιδομάτων, θυμήθηκαν τους πολίτες, από τους οποίους ζητούν… υποστήριξη. Μόνο που όσοι αντιτίθενται στις ιδιωτικοποιήσεις δεν απαντούν σε ένα καίριο ερώτημα: Η Κύπρος, πού θα βρει το 1,4 δισεκ. ευρώ, που οι δανειστές μας απαιτούν από εμάς; Συν άλλα 400 εκ. λίγο αργότερα; Δεν διαφωνεί κανείς πως οι εργαζόμενοι πρέπει να διασφαλιστούν στα συνταξιοδοτικά και άλλα ωφελήματά τους. Επίσης επιβάλλεται όπως τεθούν ισχυρές δικλίδες όσον αφορά θέματα άμυνας και ασφάλειας του κράτους.
Απ' εκεί και πέρα, εφόσον κατατέθηκαν κάποιες ιδέες και εισηγήσεις για τις ιδιωτικοποιήσεις, ας συζητηθούν με νηφαλιότητα και περίσκεψη, με ένα γνώμονα: Το συμφέρον του κράτους και της οικονομίας. Η Κυβέρνηση και ειδικά ο Πρόεδρος, που πουλούσε ελπίδες και φούμαρα προεκλογικά και αναίρεσε δεσμεύσεις του προς τους εργαζομένους στους Ημικρατικούς, καλείται να ακούσει θέσεις για μερική μετοχοποίηση, λελογισμένη ιδιωτικοποίηση και ενεργό ρόλο του κράτους.
Οι στήλες αυτές ανέκαθεν υποστήριζαν ιδιωτικοποίηση υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Αλλ’ η οχύρωση της κυβέρνησης πίσω από την Τρόικα δεν είναι απάντηση σε πολλά ερωτήματα ή θέσεις που κατατίθενται από κόμματα ή από τους εργαζομένους. Από την άλλη, η ανάθεση ρόλου στη Βουλή, αν δεν είναι πλήρως ξεκάθαρος, ισοδυναμεί με θεσμοθέτηση της κομματοκρατίας σε αποφάσεις, που η Κυβέρνηση οφείλει να παίρνει.
