"Η λύση θα είναι βασισμένη στις πραγματικότητες", τόνιζαν ο Μπουλέντ Ετσεβίτ και ο Ραούφ Ντενκτάς, ελάχιστες μέρες μετά την τουρκική εισβολή και την κατάληψη του 40% του κυπριακού εδάφους. Και τι απαντούσε συλλογικά η τότε ηγεσία μας; "Όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους, έξω ο Αττίλας, να φύγουν όλοι οι έποικοι". Τελικά, τι συνέβη; Όπως σε όλα, έτσι και στο σημείο αυτό, αποδεχθήκαμε την τουρκική θέση. Κανένας ηγέτης μας δεν μιλά σήμερα για επιστροφή όλων των προσφύγων, κανένας δεν πιστεύει ότι θα φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα και θα αποχωρήσουν όλοι οι έποικοι. Ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού μάς είπε την Κυριακή: "Θα είναι μια λύση μέσα από τις πραγματικότητες κι έτσι πρέπει να την αντιμετωπίσουμε, για να ανοίξουμε ελπίδα και προοπτική στον τόπο μας".

Αλλά πώς ανοίγεις "ελπίδα και προοπτική για τον τόπο" όταν η λύση θα είναι αποτέλεσμα των "πραγματικοτήτων", όπως τις διαμόρφωσε η τουρκική εισβολή και κατοχή; Και ποιες είναι "οι πραγματικότητες" για τις οποίες μιλούν κάποιοι από τους πολιτικούς ηγέτες μας; Οι πραγματικότητες, χωρίς εισαγωγικά, είναι: Έγινε μία βάρβαρη στρατιωτική εισβολή. Κατακτήθηκε, διά πυρός και σιδήρου, το ήμισυ σχεδόν της κυπριακής επικρατείας. Υπήρξε εθνοκάθαρση. Πραγματοποιήθηκε εποικισμός. Διαπράχθηκαν εγκλήματα εναντίον των Ελληνοκυπρίων. Τουρκοποιήθηκε η βόρεια Κύπρος. Δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ αιχμάλωτοι πολέμου και άμαχοι. Χάθηκαν τα ίχνη συλληφθέντων αιχμαλώτων. Προσφυγοποιήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Η κατοχή διαρκεί 40 ολόκληρα χρόνια. Είχαμε, εν τέλει, ένα έγκλημα εις βάρος της ανθρωπότητας.

Αυτές είναι οι πραγματικότητες.
Οι ηγέτες του τόπου είχαν καθήκον και υποχρέωση να μην αποδεχθούν τις "πραγματικότητες" των Ετσεβίτ - Ντενκτάς, αλλά να διαγράψουν πολιτική, διά της οποίας η Τουρκία να δώσει λόγο για το έγκλημά της. Να επιμείνουν σε λύση δικαίωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και των πολιτών της και όχι σε λύση δικαίωσης της τουρκικής πολιτικής.

Επί δεκαετίες, οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας δεν μεριμνούν για τη δικαίωση των Ελληνοκυπρίων, αλλά για τη αποενοχοποίηση των επιδρομέων. Δεν εργάζονται για την εξεύρεση λύσης στη βάση των πραγματικών πραγματικοτήτων, αλλά στη βάση της δικαίωσης των τουρκικών "πραγματικοτήτων". Δεν εργάζονται για λύση η οποία να έχει διάρκεια, να αποκαθιστά τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά για λύση προσωρινότητας. Μετά από την οποία θα προκύψει η εξαφάνιση του ελληνικού στοιχείου από την Κύπρο.

Αυτό επιχειρείται και επί σημερινής κυβέρνησης. "Λύση πραγματικοτήτων" είναι ένα νέο σχέδιο Ανάν, ή μία συνομοσπονδία, ή μία χαλαρή ομοσπονδία. Αλλά αυτές οι μορφές λύσης δεν θα διασφαλίσουν την επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού στη γη του. Αυτές οι μορφές λύσης είναι βασισμένες στις πραγματικότητες των Τούρκων και θεμελιωμένες στα τετελεσμένα που μεθόδευσαν τα τελευταία χρόνια, χωρίς η ελληνοκυπριακή ηγεσία να έχει την ικανότητα να τα προβλέψει και να τα αποτρέψει.

Αλλά, το πλέον απαράδεκτο είναι ότι ζητείται η ενότητα και συστράτευση όλων, γύρω από μία πολιτική η οποία θα δικαιώνει τις τουρκικές πραγματικότητες και θα σημαίνει την απαρχή του τέλους του κυπριακού Ελληνισμού. Ζητείται όπως όλος ο λαός συστρατευθεί γύρω από μία πολιτική, η οποία θα διαλύσει το κράτος του και θα τον καταδικάσει σε πλήρη εξαφάνιση. Γιατί να τους προσφερθεί τέτοια ενότητα αυτοχειριασμού; Γιατί να τους προσφερθεί η συνυπευθυνότητα στην καταστροφή; Ας προχωρήσουν μόνοι, εάν τολμούν, αναλαμβάνοντες και την ευθύνη τους έναντι της Ιστορίας και έναντι του Ελληνισμού. Ας μην αναζητούν συμμάχους σε ένα χορό του Ζαλόγγου...