Να το ξαναπούμε προς επιτηδείως επιλήσμονες ή προς ασύδοτους προεδρικούς υμνωδούς: Δεν υπάρχει Έλληνας Κύπριος που να μην απαιτεί τερματισμό της τουρκικής κατοχής και του εποικισμού, και λύση βιώσιμη και λειτουργική στο Κυπριακό. Όλοι συμφωνούμε ότι ο χρόνος είναι σε βάρος του κυπριακού λαού. Αλλ’ ο χρόνος δεν μπορεί να γίνει βαρίδι για να αποδεχθούμε μιαν απαράδεκτη, εκτός των θέσεων και των διεκδικήσεων της ελληνικής πλευράς, λύση.
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, σε δεκάδες ομιλίες, παρεμβάσεις, δηλώσεις, τοποθετήσεις του κατέγραψε, προεκλογικά και μετεκλογικά, ακόμα και τους τελευταίους μήνες, τα όρια των κόκκινων γραμμών μας, πέρα από τις οποίες δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Ταυτόχρονα, ο Ν. Αναστασιάδης διαβεβαίωνε πως δεν επρόκειτο να υποκύψει σε εκβιασμούς, σε απειλές, ή να εισέλθει σε ένα διάλογο κωφών. Πάρα πάσα προσδοκία και παραμερίζοντας τις θέσεις και τις αντιδράσεις πολιτικών δυνάμεων και των πολιτών, ο Πρόεδρος δέχθηκε μια Κοινή Δήλωση με τον κατοχικό Έρογλου που, πριν ακόμα δημοσιοποιηθεί, προκάλεσε διχασμό, αντιδράσεις και σφοδρές επικρίσεις.
Γιατί; Διότι επαναφέρει πρόνοιες του σχεδίου Ανάν, που ο λαός απέρριψε το 2004, υιοθετεί καθαρά τουρκικές θέσεις και προαναγγέλλει κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, όχι μετεξέλιξή της. Σε έναν αγώνα σωτηρίας και επιβίωσης, κυρίως απαλλαγής από την τουρκική κατοχή, απαιτείται ενότητα λαού και ηγεσίας, κοινότητα στόχων και ομοφωνία χειρισμών και αποφάσεων. Ο Ν. Αναστασιάδης πέτυχε να συνθλίψει την ενότητα, να προκαλέσει διχαστικές τάσεις, να διαχωρίσει τον λαό σε πατριώτες και μη πατριώτες, και να προκαλέσει σοβαρή διαφωνία μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων για τους χειρισμούς του.
Αντί να είναι κτίστης ενότητας, σύμπνοιας, συμπόρευσης και συλλογικότητας, ο Πρόεδρος μετατράπηκε σε χαλαστή και αποδομητή, σε διχαστή και εμπρηστή της ενότητας και της συλλογικότητας. Αν όσα περιέχονται στην Κοινή Δήλωση είναι και οι θέσεις των άλλων δυνάμεων, γιατί προκλήθηκαν τόσες αντιδράσεις και επικρίσεις; Αν υπήρχε συλλογικότητα και σύμπνοια απόψεων, γιατί τόσες πολλές δυνάμεις διαφωνούν;
Γι’ αυτό προκαλεί τουλάχιστον θυμηδία μια από καθέδρας δήθεν ενωτική, αλλά στην πραγματικότητα υποτιμητική της νοημοσύνης των πολιτών, θέση του προέδρου του ΔΗΣΥ. Σε δηλώσεις του προχθές Κυριακή, ο Αβ. Νεοφύτου είπε: «Όσες διαφωνίες και αν έχει ο οποιοσδήποτε στα επιμέρους, σε αυτήν τη μακρά και επίπονη διεργασία που μόλις άρχισε, ανεξαρτήτως οποιωνδήποτε άλλων επιλογών, δεν νομιμοποιούμαστε να σπάμε τις γέφυρες της εθνικής συνεννόησης και της συλλογικότητας».
Ποιος έσπασε τις γέφυρες της συνεννόησης και της συλλογικότητας; Να απαντήσει ευθαρσώς, αν έχει τα κότσια και όχι να κρύβεται πίσω από ωραίες λεκτικές φιοριτούρες. Τις γέφυρες τις έσπασε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. Μόνος του συμφώνησε και μόνος του αποδέχθηκε μια Κοινή Δήλωση, που υπέχει Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου και διά της οποίας υιοθετούνται βασικές τουρκικές θέσεις. Δεν το λέμε εμείς, το διατυμπανίζει ο Νταβούτογλου.
Ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ ας μας εξηγήσει: Πότε ο Πρόεδρος συνεννοήθηκε με τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς πριν αποδεχθεί την Κοινή Δήλωση; Πού είναι η συλλογικότητα που, προεκλογικά και μετεκλογικά, κανοναρχούσε; Πού είναι εκείνη η συστηματική προδιαβούλευση και η συνδιαβούλευση με τις πολιτικές δυνάμεις; Πού εξαφανίστηκαν όλες εκείνες οι πυκνές διαβεβαιώσεις και δεσμεύσεις του Προέδρου ότι θα σεβόταν τα κόμματα και τον λαό;
Όλα χάθηκαν στον καιάδα των ξεφτιλισμένων δεσμεύσεών του. Η ενότητα, η συλλογικότητα, η συναίνεση και η συνεννόηση δεν είναι γράμματα κενά. Έχουν περιεχόμενο, όταν εκείνος που τις εξαγγέλλει τηρεί τις δεσμεύσεις του και σέβεται τον λαό και τις πολιτικές δυνάμεις. Ο Πρόεδρος ούτε τις πρώτες τήρησε ούτε τους δεύτερους σεβάστηκε.
