Με αφορμή τη συμφωνία Υψηλού Επιπέδου Αναστασιάδη-Έρογλου για την επανέναρξη των συνομιλιών, επανεμφανίστηκε η γνωστή και βολική καραμέλα περί ενότητας λαού και ηγεσίας και στήριξης του Προέδρου. Η ενότητα δεν είναι γράμμα κενό περιεχομένου. Για να λειτουργεί και να ιερουργεί μεταξύ του λαού και της ηγεσίας, χρειάζονται κάποια προαπαιτούμενα. Πρώτον, καθαρότητα πολιτικής και στόχων. Δεύτερον, σοβαρότητα και υπευθυνότητα της ηγεσίας στους χειρισμούς και στις δράσεις Τρίτον, ομοψυχία μεταξύ του Προέδρου της Δημοκρατίας και των άλλων πολιτικών δυνάμεων. Τέταρτον, εξ αυτών σύμπνοια μεταξύ των πολιτών. Με αφορμή, λοιπόν, την Κοινή Δήλωση, ο Ν. Αναστασιάδης και όσοι τον στηρίζουν ανέσυραν τη συνταγή της ενότητας και της υποστήριξης στις προσπάθειες του Προέδρου για να αποτραπούν, δήθεν, σχέδια που θα είναι εναντίον μας. Κυρίως, προβάλλεται ο αήθης, πλην κωμικός, ισχυρισμός πως όσοι δεν υποστηρίζουν τον Ν. Αναστασιάδη δεν επιθυμούν λύση και, άρα, δεν είναι πατριώτες.

Ας συζητήσουμε με νηφαλιότητα. Τονίζουμε ξανά: Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο που να μην απαιτούν τερματισμό της τουρκικής κατοχής και ελευθερία της Κύπρου μας. Ο καθένας δικαιούται να καταθέτει τη δική του άποψη πώς θα επιτευχθεί η λύση και πώς θα απαλλαγούμε από το αττιλικό άγος. Ο Πρόεδρος, προεκλογικά, μετεκλογικά και κυρίως τους τελευταίους έξι μήνες, σε δεκάδες ομιλίες και δηλώσεις του, σε συμφωνίες με τους νυν συνεταίρους του, κατέθεσε τις δικές του θέσεις για την επίλυση του Κυπριακού, όπως και άλλων σοβαρών ζητημάτων του τόπου. Οι θέσεις του, εν πολλοίς, ήταν αυτές που οι πολιτικές δυνάμεις και ο λαός απαιτούσαν να διεκδικηθούν σε μελλοντικές συνομιλίες. Ας αναγνώσουμε ξανά την Κοινή Δήλωση: Περιέχει όλα όσα ο Πρόεδρος έντονα, δυνατά και κατ’ εξακολούθηση διακήρυσσε τους τελευταίους 18, τουλάχιστον, μήνες; Αν η Κοινή Δήλωση ανταποκρίνεται σε αυτά που ο Ν. Αναστασιάδης δεσμευόταν ενώπιον ηγεσίας και πολιτών, τότε γιατί τόσες αντιδράσεις;

Αν ο Πρόεδρος δεν παρεξέκλινε έστω και ένα ιώτα, όπως δήλωσε, από τις δεσμεύσεις του προς τους «συναγωνιστές του ΔΗΚΟ» και προς τον λαό, τότε γιατί αφιέρωσε όλη τη δημοσιογραφική διάσκεψή του για να απαντήσει στις ανησυχίες και στα ερωτήματα κομμάτων και πολιτών; Αν, διά της Κοινής Δήλωσης, ξεκαθάρισε τόσο καλά η βάση και η διαδικασία των συνομιλιών, γιατί ο Ν. Αναστασιάδης αναφέρθηκε εκτενώς σε 16 σημεία για να τα διευκρινίσει, να τα διασαφηνίσει και να τα εξηγήσει στους πολίτες αλλά, τελικά, με μπουρδουκλωμένα νομικίστικα και υπερβολές, κατά το ΑΚΕΛ, σαντάνωσε ακόμα πιο πολύ τον λαό; Αν ήταν τόσο ξεκάθαρη η Κοινή Δήλωση, γιατί ο Πρόεδρος την ερμήνευε, όπως ο ίδιος έκρινε, για να απαντήσει στις εύλογες ανησυχίες κομμάτων και πολιτών; Κι αν, τέλος, η Κοινή Δήλωση είναι τόσο σαφής και κρυστάλλινη, γιατί τόσοι πολλοί, ακόμα και το ΑΚΕΛ και το ΕΥΡΩΚΟ, που στηρίζουν τον Πρόεδρο, εκφράζουν σοβαρές επιφυλάξεις; Λογικά, με βάση τις διακηρύξεις και τις αμέτρητες δεσμεύσεις του Προέδρου, δεν έπρεπε να υπάρχει καμία ασάφεια, καμία αμφισημία και καμία σκιά.

Η ενότητα, συνεπώς, δεν μπορεί να είναι βολικό χαλί κάτω από το οποίο να σκουπιστούν ανησυχίες, επιφυλάξεις, ερωτηματικά και προβληματισμοί, απλώς και μόνο για να δοθεί η εικόνα μιας επίπλαστης ομοφωνίας που, με την πρώτη δυσκολία, θα διαρραγεί και θα γίνει θρύψαλα. Αν η Κοινή Δήλωση περιλαμβάνει πρόνοιες που για πρώτη φορά, λέγει ο Πρόεδρος, περιλαμβάνονται σε συμφωνίες ή δηλώσεις κορυφής, τότε οι εξηγήσεις και οι ερμηνείες του έπρεπε να απευθυνθούν μόνο προς τον κατοχικό Έρογλου και την τουρκική πλευρά. Όχι να αγωνίζεται μανιωδώς να πείσει την ελληνική πλευρά περί της ορθότητας των θέσεών του. Οσονούπω αρχίζουν συνομιλίες. Μακάρι να διαψευστούμε στις ανησυχίες μας. Αλλ’ οι Τούρκοι δεν παρουσίασαν ακόμα τα χαρτιά τους.