Η Κυβέρνηση και τα προεδρικά εξαπτέρυγα πανηγυρίζουν, επειδή ο διεθνής παράγοντας επικροτεί, στηρίζει και ενθαρρύνει τις νέες προσπάθειες για αναζήτηση λύσης στο Κυπριακό. Δεν υποτιμά κανείς τον διεθνή παράγοντα, όταν κυρίως αναφερόμαστε στις ΗΠΑ, στην ΕΕ, στον ΟΗΕ και, φυσικά, σε άλλες χώρες όπως η Γαλλία, η Ρωσία, η Βρετανία. Ιδιαίτερα είναι πολλαπλώς ενθαρρυντικό το μήνυμα του Προέδρου Ομπάμα που αναφέρεται «σε πιθανές πρωτοβουλίες για μέτρα για αναζωογόνηση της περιοχής της Αμμοχώστου, όταν συμφωνηθούν από τις δύο κοινότητες».

Η αναφορά στην Αμμόχωστο, πάγια θέση του Προέδρου Αναστασιάδη και των προκατόχων του, είναι σημαντική υπό την έννοια ότι η κατοχική Τουρκία θα συναινέσει στο άνοιγμα και στην παράδοσή της στους νόμιμους κατοίκους της. Επίσης, η στήριξη που η ΕΕ παρέχει στις δύο πλευρές είναι μεν σημαντική, αλλά και περίεργη αφού, λέγει, θα προσαρμόσει πιθανή λύση στους όρους της ΕΕ. Θα είναι καθοριστική αν, επιτέλους, η κοινοτική αλληλεγγύη μετουσιωθεί σε ουσιαστική εμπλοκή της Ένωσης κατά τη διάρκεια των συνομιλιών.

Η υποστήριξη της νέας προσπάθειας από άλλες χώρες και τον ΓΓ του ΟΗΕ βεβαίως και συμβάλλει στη δημιουργία θετικού και ευοίωνου κλίματος. Ο διεθνής παράγων, από το 1977 μέχρι σήμερα, είναι πάντοτε ενθουσιώδης στην υποστήριξη κάθε πρωτοβουλίας και προσπάθειας. Σήμερα, το διεθνές ενδιαφέρον είναι πιο έντονο όχι μόνο για την επίλυση του Κυπριακού αλλά και για άλλους λόγους. Όλοι όσοι, άμεσα ή έμμεσα, ενδιαφέρονται για το πρόβλημα, δεν το κάνουν μόνο επειδή, αίφνης, καίγονται για την επίλυσή του.

Το ενδιαφέρον τους εστιάζεται περισσότερο στον... βυθό των κυπριακών θαλασσών, όπου ανακαλύφθηκε ενεργειακός πλούτος. Οι ΗΠΑ κατά κύριο λόγο όπως και η Ρωσία, η Γαλλία, η Βρετανία, η Γερμανία, η Κίνα, η ΕΕ ως σύνολο ενδιαφέρονται περισσότερο για το φυσικό αέριο. Άρα, με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Αυτή η κατάσταση πραγμάτων ευνοεί την Κυπριακή Δημοκρατία; Βεβαίως και πολύ μάλιστα.

Δεν αμφισβητούμε τις προσπάθειες και τις επαφές που ο Πρόεδρος έκανε προς διάφορους ξένους ηγέτες, ώστε να παρεμβληθούν και να υποστηρίξουν τη νέα προσπάθεια για λύση. Όμως, ήδη ο κουνιαρχτός των θεωρητικών υποστηρίξεων αρχίζει να κατακάθεται. Στα επόμενα 24ωρα οι δύο πλευρές θα ανοίξουν τα χαρτιά τους και θα καταθέσουν τις θέσεις τους. Ο λεγόμενος διεθνής παράγων μπορεί να συνεχίσει να ενθαρρύνει τις πλευρές, αλλά την κρίσιμη ώρα αυτές θα βρίσκονται μόνες με το Κυπριακό.

Τότε θα καταδειχθεί και θα επιβεβαιωθεί η βούληση τής καθεμιάς και η γνήσια πρόθεσή της να συμβάλει στην επίτευξη βιώσιμης και προπάντων λειτουργικής λύσης. Εμείς δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση. Οι Τούρκοι, με την Κοινή Δήλωση, έχουν ενθυλακώσει εκ προοιμίου τόσα πολλά στο θέμα της διακυβέρνησης, που διερωτώμεθα αν η ελληνική πλευρά θα καταφέρει να ανατρέψει όσα ολέθρια και καταστροφικά ο Ν. Αναστασιάδης μονομερώς εκχώρησε στους Τούρκους.

Οι θέσεις των Τούρκων είναι γνωστές και αταλάντευτες. Φρόντισαν πριν και μετά τη συμφωνία Αναστασιάδη-Έρογλου να τις επαναλάβουν. Δεν πρόκειται να τις αμβλύνουν ή και να τις αποσύρουν. Τα χαρακτηριστικά ενός κράτους είναι τέσσερα: Έδαφος, πληθυσμός, διοίκηση και αναγνώριση. Η κατοχική Τουρκία πέτυχε τα τρία πρώτα. Απομένει η αναγνώριση του ψευδοκράτους. Διά της Κοινής Δήλωσης ήδη επιτυγχάνει είσοδο στον προθάλαμο της αναγνώρισης, αφού κέρδισε κυριαρχία, ιθαγένεια και οντότητα.

Κυρίως, πέτυχε το νέο κράτος «να προκύψει» από τη λύση, όχι ως συνέχεια και μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τι θα πράξει η ελληνική πλευρά; Τι θα πράξει ο διεθνής παράγων, που τώρα χειροκροτεί; Ό,τι έπραξε και το 2004: Θα πιέσει την αδύνατη πλευρά, δηλ. την ελληνική, να υποκύψει στις τουρκικές αξιώσεις. Ποιες και πόσες αντιστάσεις ο Ν. Αναστασιάδης διαθέτει; Με Αναν-ικά δεκανίκια δεν θα αντέξει και πολύ…