Κοινωνία και κράτος, οι μεγάλοι υπεύθυνοι

Αναζητούμε υπευθύνους για την τραγωδία του θανάτου της 40χρονης Ρουμάνας και τον Γολγοθά του πεντάχρονου παιδιού της; Μα με γυμνό οφθαλμό, οι υπεύθυνοι είναι δύο: Η κυπριακή κοινωνία, με την αδιαφορία και το ατομικιστικό πνεύμα που τη διακρίνει, και το κράτος με τις παράλυτες δομές του, τις αδιάφορες υπηρεσίες του και την τροϊκανή φιλοσοφία του.

Η κοινωνία τι πράττει, σήμερα, μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης; Εξαντλεί την αλληλεγγύη της στην προσφορά ενός κουτιού μακαρονιών και μερικών κονσερβών προς τους απόρους. Καμία φροντίδα, καμία αγάπη, κανένα ενδιαφέρον για τον διπλανό άνθρωπο που δεν έχει να φάει, που δεν υπάρχει σεντ στη τσέπη του. Άντε να του προσφέρει λίγο φαγητό, λίγα ευρώ, και... έξω της πόρτας.

Ένα παιδάκι τριγυρνούσε τις γειτονιές, εκλιπαρώντας λίγο φαγητό. Του το πρόσφεραν. Αλλά κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να σηκώσει το τηλέφωνο και να πράξει το αυτονόητο. Να ενημερώσει την Αστυνομία, μια αρμόδια υπηρεσία και να τους πει: «Αυτό το παιδάκι τριγυρνά μόνο στον δρόμο, πεινασμένο και ρακένδυτο, και ζητά λίγο φαγητό. Το περιτριγυρίζουν χίλιοι κίνδυνοι. Ψάξτε να βρείτε πού είναι η οικογένειά του, πώς ζει, βοηθήστε το».

Αμ η Κυβέρνηση; Οι άνθρωποι των Υπουργείων κρατούν τις αριθμομηχανές και κατακρεουργούν επιδόματα και ελπίδες ανθρώπων. Οι άνθρωποι είναι σκέτοι αριθμοί. Τόσα χρειάζονται να δείξουν στην Τρόικα, ότι τηρούν τις δανειακές τους υποχρεώσεις; Τα διπλάσια περικόπτουν. Μετρούν στις αριθμομηχανές και θερίζουν ανθρώπους. Έκοψαν τον μοναδικό πόρο ζωής από μίαν άρρωστη γυναίκα, την άφησαν απροστάτευτη, μαζί με το παιδί της, στους πέντε δρόμους. Να εκλιπαρούν για βοήθεια και λίγο φαγητό. Καμία αρμόδια υπηρεσία δεν ενδιαφέρθηκε για το μέλλον της. Πήγαν, λένε, κτύπησαν την πόρτα, δεν τους άνοιξε κανένας και έφυγαν. Εδώ τελειώνει το έργο των αρμοδίων υπηρεσιών. Επίκληση, η έλλειψη προσωπικού.

Το κράτος εκσυγχρονίζεται, μας λένε οι κυβερνώντες. Ανακάμπτουμε, θριαμβολογεί ο Υπουργός Οικονομικών. Του βγαίνουν οι αριθμοί του, αλλά μαζί τους βγαίνει και η ψυχή των ανθρώπων. Κινούνται με ταχύτητα φωτός, προκειμένου να βγουν γρήγορα από τα μνημόνια. Αλλά μόλις ξεκίνησαν τα μνημόνια και οι περικοπές, και αρχίσαμε να μετρούμε θανάτους. Θαλασσαιμικοί, άποροι, άνεργοι, ασθενείς, πεθαίνουν ή καταλήγουν στο τροχοκάθισμα, επειδή το κράτος δεν έχει λεφτά να διαθέσει για φάρμακα. Η γυναίκα πάει στο νοσοκομείο, διαπιστώνεται διάτρηση στομάχου, θέλει να φύγει, αλλά κανένας δεν διερωτάται γιατί; Μήπως δεν έχει να πληρώσει τέλη προς την Τρόικα;

Κατά τα άλλα, οι Υπουργοί διαπιστώνουν πως πάμε πρίμα. Άνθρωποι πεθαίνουν στην ψάθα, χωρίς κανένας να τους αναζητήσει, άλλοι τρέφονται με σκουπίδια, παιδάκια τριγυρνούν πεινασμένα μέσα στη νύκτα, ζητιανεύοντας λίγο ψωμί, αλλά όπου να ΄ναι μπαίνουμε ξανά στις αγορές και ανακάμπτουμε. Ανακάμπτουμε μετρώντας νεκρούς και πεινασμένους, σε ένα κράτος που «εκσυγχρονίζεται», και μια κοινωνία που σιγά-σιγά μετατρέπεται σε κρανίου τόπο. Θα βγούμε, αν βγούμε, από τα μνημόνια, αλλά η άνοιξη που μας υποσχέθηκαν έχει γίνει, ήδη, κόλαση...

EN OΛΙΓΟΙΣ
Οι «φοβέρες»

Κάποιοι προσπάθησαν να πείσουν τον κόσμο ότι ο Αλεξάντερ Ντάουνερ έκανε «προσεκτική» ενημέρωση του Συμβουλίου Ασφαλείας για τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Μάλιστα, ο «Φιλελεύθερος» στέγασε την είδηση υπό τον τίτλο «Θέλει και ο Ντάουνερ φοβέρα», προφανώς για να καταδείξει ότι οι «αγριάδες» του Προέδρου Αναστασιάδη «έπιασαν τόπο» και ο Ντάουνερ υποχρεούται να αναδιπλωθεί. Ξαφνικά, όμως, ακούμε ότι ο Ντάουνερ, στην ενημέρωσή του, έπλεξε το εγκώμιο του Νταβούτογλου για τη «θετική» παρέμβασή του στις διαβουλεύσεις για το κοινό ανακοινωθέν, γεγονός που προκάλεσε ακόμη και την αντίδραση του ΑΚΕΛ. Να συνεχίσει να φοβερίζει τον Ντάουνερ ο Πρόεδρος, μπας και ο Αυστραλός πανικοβληθεί και αποφασίσει να μας απαλλάξει από την παρουσία του. Επ΄ αυτού υπενθυμίζουμε: Πόσες φορές γελοιοποιήθηκαν πολλοί, προαναγγέλλοντας την παραίτηση του Ντάουνερ;