Ο Αναστασιάδης ανοίγει το παράθυρο στον λύκο να εγγυηθεί το πρόβατο!

Μόνο απογοήτευση και οργή μπορεί να προκαλεί ανάμεσα στον προβληματισμένο κόσμο του ΑΚΕΛ η προσχηματική προσπάθεια της ηγεσίας του κόμματος, να διασκεδάσει την ανησυχία των ψηφοφόρων του από την, άνευ αρχών, στήριξη στην εκθεμελιωτική πολιτική του Προέδρου Αναστασιάδη.

Με γελοίες παραινέσεις και συμβουλές προς τον Πρόεδρο και με προσπάθεια να αυτοχρισθεί το ΑΚΕΛ ως εξισορροπητικός παράγοντας, μεταξύ όσων επιλέγουν λύση τουρκοποίησης και όσων απαιτούν λειτουργική λύση, επιχειρεί ο Άντρος Κυπριανού να πείσει τον κόσμο της Αριστεράς πως, τάχατες, δεν συμπορεύεται με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Αλλά ο Νίκος Αναστασιάδης έχει κυριολεκτικά καταρρακώσει κάθε διατυμπανιζόμενη αρχή του κόμματος, όσον αφορά το περιεχόμενο της λύσης.

Ο Αναστασιάδης έχει απεμπολήσει, ουσιαστικά, την κόκκινη γραμμή της ελληνοκυπριακής πλευράς, ότι δεν νοείται λύση με συνέχιση των τουρκικών εγγυήσεων. Προσπαθεί, με πονηρές προτάσεις, να τοποθετήσει την Τουρκία, διά του παραθύρου, ως μέρος των εγγυήσεων, προτείνοντας, τώρα, όπως η κατοχική χώρα αποτελέσει μέρος ευρύτερης ομάδας κρατών και Διεθνών Οργανισμών για την εγγύηση της εφαρμογής της συμφωνίας και τη σταθερότητα της συνταγματικής τάξης.

Εν ολίγοις, ανοίγει το παράθυρο στον λύκο, να εισέλθει εκ νέου, με άλλο πρόσωπο, στα εσωτερικά της Κύπρου και να εγγυηθεί το πρόβατο!

Και το ΑΚΕΛ σιωπά. Δεν εκφράζει με παρρησία αντίθεση και δεν προειδοποιεί τον Πρόεδρο με άρση εμπιστοσύνης.
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αποδέχεται την παραμονή τουρκικών στρατευμάτων και μετά τη λύση. Για απροσδιόριστο χρόνο και με όλους τους κινδύνους που συνεπάγεται η παραμονή έστω και ενός Τούρκου στρατιώτη στην Κύπρο.
Πού πάει το σλόγκαν του ΑΚΕΛ, «έξω όλοι οι στρατοί, ανεξάρτητο νησί»;

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δηλώνει πως δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές. Όταν το ΑΚΕΛ, για τα μάτια του κόσμου προφανώς, θέτει τις δικές του κόκκινες γραμμές.

Κατακεραύνωνε τον Γλαύκο Κληρίδη, την περίοδο 1998-2002, ότι τα είχε θέσει «όλα στο τραπέζι». Και σήμερα χειροκροτεί τον Νίκο Αναστασιάδη ο οποίος πράττει ακριβώς τα ίδια. Το «όλα στο τραπέζι» του Κληρίδη βρομούσε. Το «όλα στο τραπέζι» του Αναστασιάδη μοσχοβολά!

Δεν υπάρχει αρχή την οποία έχει θέσει διαχρονικά το ΑΚΕΛ, όσον αφορά το περιεχόμενο της λύσης, την οποία να μην έχει κουρελιάσει ο Νίκος Αναστασιάδης. Ο «αναξιόπιστος», για το ΑΚΕΛ, στο θέμα της οικονομίας, κατέστη ο «αξιοπιστότερος» στο θέμα διαχείρισης του εθνικού προβλήματος!

Αμήχανος ο Άντρος Κυπριανού στέκεται μπροστά στα μικρόφωνα και στις κάμερες, και «κτενίζεται»! Προσπαθεί να συμβουλεύσει τα άλλα κόμματα και να παρουσιάσει το κόμμα του ως μνημείο υπευθυνότητας και σοβαρότητας. Προσφέροντας πολιτικό όπιο στις μάζες, και υποκρινόμενος δήθεν πως δεν συμφωνεί πλήρως με τον Πρόεδρο.
Προχθές, στην κοπή της βασιλόπιτας, ξεπέρασε εαυτόν. Τι μας είπε;

Συμβούλευσε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη «να λειτουργήσει χωρίς λάθη, συλλογικά και επιχειρώντας να δημιουργήσει τη μεγαλύτερη ενότητα στο εσωτερικό μέτωπο».

Μα σε ποιον πλανήτη πολιτεύεται η ηγεσία του ΑΚΕΛ; Εδώ και τέσσερα χρόνια, ο Αναστασιάδης διαπράττει το ένα ολέθριο λάθος μετά το άλλο, διαχειρίζεται το εθνικό θέμα ως οικογενειακή υπόθεση και έχει κάνει θρύψαλα την ενότητα. Και το ΑΚΕΛ παρακολουθεί απαθώς, και ευλογεί και λάθη και αυθαίρετους προσωπικούς χειρισμούς και πρωτοφανή υπονόμευση της ενότητας.

Μόνο οίκτο προκαλεί η προσπάθεια του Άντρου Κυπριανού, να θωπεύσει τα αφτιά της βάσης του κόμματος με δηλώσεις τύπου «έχουμε πάρα πολλές ανησυχίες σε επιμέρους ζητήματα και χειρισμούς του Προέδρου της Δημοκρατίας...».
Πότε το ΑΚΕΛ αποκάλυψε δημόσια στους ψηφοφόρους του ποιες είναι «οι πάρα πολλές ανησυχίες» του κόμματος, για τους χειρισμούς του Προέδρου; Ουδέποτε. Δεν είχε υποχρέωση ο Άντρος Κυπριανού να προειδοποιήσει τον λαό γι' αυτές τις ανησυχίες; Δεν είχε υποχρέωση να πει πού οδηγούν αυτοί οι λανθασμένοι χειρισμοί;

Μία είναι η αλήθεια. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν έχει καμία ανησυχία. Δεν ανησυχεί καθόλου για την κατάληξη των χειρισμών Αναστασιάδη, που θα είναι πέραν πάσης αμφιβολίας η εξεύρεση μίας εκτρωματικής θνησιγενούς λύσης, η οποία θα καταρρεύσει και θα σημάνει τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την τουρκοποίηση της Κύπρου.

Η μόνη ανησυχία του ΑΚΕΛ είναι μπας και ξαφνικά ο Νίκος Αναστασιάδης θυμηθεί τον Νίκο Αναστασιάδη της ΝΕΔΗΣΥ και τινάξει στον αέρα τη λύση διάλυσης. Αλλά να μην ανησυχεί καθόλου, για μία τέτοια απίθανη μεταμόρφωση, ο Άντρος Κυπριανού.

Όπως έχει διαβεβαιώσει πριν από καιρό ο Αβέρωφ Νεοφύτου, «στον Δημοκρατικό Συναγερμό δεν υπάρχουν πια εθνικιστές». Τους πάτησε το τρένο. Έχουν μείνει στην ηγεσία και στα στελέχη μόνο επαναπροσεγγιστές, ανανιστές, και οπαδοί του «σύγχρονου προοδευτικού ηγέτη Ταγίπ Ερντογάν, που θέλει λύση».

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, μόνο με μία ολική στροφή στις πολιτικές της επιλογές, μπορεί να αποτινάξει -μερικώς- το στίγμα του συνυπευθύνου της καταστροφικής λύσης που πλησιάζει.

Εάν δεν το πράξει και συνεχίσει στην ίδια πορεία μέχρι τέλους, δεν θα είναι απλώς συνυπεύθυνη. Θα υπέχει μεγαλύτερες ευθύνες, ακόμη και από τον Αναστασιάδη και τον ΔΗΣΥ...