Πριν από 50 χρόνια: Ο Πεδιαίος κατέβηκε ορμητικός και έπνιξε τη Λευκωσία

Πριν από μερικές ημέρες, είχα διαβάσει στη στήλη «Χρονογράφος», της εφημερίδας «Πολίτης», στην οποία καταγράφονται γεγονότα τα οποία συνέβησαν προ 50ετίας, ότι συνεπεία καταρρακτωδών βροχών, «ο Πεδιαίος κατέβηκε ορμητικός» και «έπνιξε» περιοχές της Λευκωσίας και των περιχώρων, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές.

Αυτά, πριν από 50 χρόνια. Μισό αιώνα, οι εκάστοτε κυβερνήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν κατάφεραν να κατασκευάσουν ένα υποτυπώδες αντιπλημμυρικό έργο και να θέσουν σε εφαρμογή ένα σωστό πολεοδομικό σχέδιο, ώστε να εκλείψουν οι τεράστιες καταστροφές, που εδώ και 50 χρόνια προκαλούνται σε πόλεις και άλλες περιοχές της Κύπρου, από δύο ψιχάλες νερού. Και ας φανταστεί ο καθένας τι θα συμβεί, αν πραγματικά ακραία καιρικά φαινόμενα πλήξουν το νησί...

Αυτά γράφονται σε σχέση με τις καταστροφικές πλημμύρες που έπληξαν προχθές τη Λάρνακα και κυρίως την περιοχή «Καμάρες», προκαλώντας μεγάλες ζημιές στους δυστυχείς κατοίκους, οι οποίοι πλήττονται για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια, όχι από τη θεομηνία, αλλά από τη «θεομηνία» της ανικανότητας, της αδιαφορίας και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων των αρμοδίων.

Υπενθυμίζουμε ότι η περιοχή είχε πληγεί το 2014 από τις πλημμύρες. Και θυμόμαστε πολύ καλά τον Υπουργό Εσωτερικών Σωκράτη Χάσικο, τον τότε Δήμαρχο Λουρουτζιάτη και τον Έπαρχο να περιοδεύουν τις πληγείσες περιοχές, και να τάζουν λαγούς και πετραχήλια στους κατοίκους, και να διαβεβαιώνουν πως θα ληφθούν όλα τα μέτρα, ώστε να μην επαναληφθεί η εικόνα καταστροφής.

Τελικά, τίποτε δεν έπραξαν. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμος, επαρχιακή διοίκηση, και γενικά ολόκληρος κυβερνητικός μηχανισμός αδράνησε, δεν εκπλήρωσε καμία υπόσχεσή του και άφησε την περιοχή ανοχύρωτη έναντι της θεομηνίας.
Άκουσα προχθές, σε τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, δηλώσεις των πληγέντων, οι οποίες ξεχειλίζουν από οργή κατά της αδιαφορίας και της ανικανότητας των αρμοδίων. Ιδιαίτερα καυστική υπήρξε η δήλωση μίας πληγείσας: «Μόνο για την καρέκλα και τον μισθό ενδιαφέρονται», είπε.

Και έχει απόλυτο δίκαιο. Οι Υπουργοί, οι δημόσιοι άρχοντες και η κυβερνητική υπηρεσία ένα μόνο καθήκον έχουν. Να είναι υπηρέτες των απαιτήσεων και των αναγκών των πολιτών. Όχι αφέντες και αφ' υψηλού κριτές των πολιτών. Όχι όψιμοι συνήγοροι της απραξίας τους και υπερβάλλοντες επιδειξίες των αξιωμάτων τους.

Δυστυχώς έχουν καταντήσει οι πολίτες αυτού του τόπου να αποτελούν τους πληβείους ενός σαθρού κράτους, και οι Υπουργοί και οι έχοντες δημόσια αξιώματα να αποτελούν τους Καίσαρες, οι οποίοι εξοργίζουν με την αυθαιρεσία και την ανικανότητά τους.

Μόλις προχθές, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαβεβαίωσε, σε ομιλία του, ότι «το κράτος πρόνοιας της χώρας μας προχωρεί με όραμα και καταβάλλει προσπάθεια για διόρθωση τυχόν στρεβλώσεων». Μεγάλα, ψεύτικα λόγια, προς εντυπωσιασμό των αφελών πολιτών.

Για ποιο κράτος πρόνοιας μιλά ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, όταν αυτό το κράτος και οι ηγέτες του είναι τόσο ανίκανοι και αδιάφοροι, ώστε επί δύο χρόνια άφησαν ανοχύρωτες περιοχές και τους κατοίκους τους στο έλεος μερικών ψιχάλων βροχής; Ας μην επεκταθούμε και σε άλλους ζωτικούς τομείς «κράτους πρόνοιας», οι οποίοι ηθελημένα και σχεδιασμένα αφέθησαν από την Κυβέρνηση να καταρρεύσουν. Δεν υπάρχει ίχνος κράτους πρόνοιας επί σημερινής διακυβέρνησης. Όλα κατέρρευσαν...

Είχα αναφέρει, σε κάποιο άλλο άρθρο μου, ότι από τον καιρό που εισήλθα στη δημοσιογραφία, πριν από 50 περίπου χρόνια, δεν έχω αντιληφθεί να έχει λυθεί ένα πρόβλημα από όσα συνάντησα στην πρώτη επαφή μου με το δημοσιογραφικό γραφείο. Πλημμύρες που έπνιγαν την Κύπρο, τροχαία δυστυχήματα, ναρκωτικά, υδατικό πρόβλημα (κάποτε χαρακτηρίστηκε το δεύτερο εθνικό πρόβλημα της Κύπρου), εγκληματικότητα, και άλλα, παραμένουν ώς σήμερα όχι απλώς άλυτα, αλλά κατέστησαν οξύτερα και πολυπλοκότερα. Ας μην αναφερθώ σε σκάνδαλα, σε απατεωνιές, σε διαφθορά, σε διαπλοκές, που σήμερα έχουν καταστεί εθνικό σπορ των εκάστοτε διακυβερνήσεων.

Αυτή η συνεχής συντήρηση, ανακύκλωση και όξυνση των προβλημάτων, αυτή η ανικανότητα των εκάστοτε ηγετών και κυβερνήσεων να λύσουν προβλήματα και αυτή η συνεχής απουσία σεβασμού προς τον πολίτη, και η τάση των εκάστοτε κυβερνήσεων να υπόσχονται, να εμπαίζουν και να τυραννούν τους πολίτες είναι η αψευδέστερη απόδειξη της ανακύκλωσης της ανικανότητας των ηγετών να λύσουν ακόμη και τα πλέον εύκολα προβλήματα.

Ταυτόχρονα, όμως, είναι και η απόδειξη της πολιτικής ανωριμότητας του λαού, η οποία εκδηλώνεται με την εκλογή αναξίων ηγετών, οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο για τον μισθό και την καρέκλα.
Έχουμε, εν ολίγοις, τους ηγέτες που μας αξίζουν...